All Chapters of My Professor, My Fuck Buddy [SSPG]: Chapter 1 - Chapter 10

Rina Cortez POVHindi ko na namalayan kung paano kami nakarating sa penthouse suite ng hotel. Ang tanging alam ko lang, pagkasara pa lang ng pinto ay nilamon agad kami ng matinding init na kanina pa namumuo sa pagitan naming dalawa. Isinandal niya ako sa malamig na pader, at bago pa ako makaangal, naramdaman ko na ang kaniyang mga labi sa aking leeg. "Stranger..." ungol ko nang maramdaman ang mainit niyang mga labi na nagsimulang gumapang sa aking panga patungo sa aking leeg. Hindi ko pa man lang alam ang pangalan mo. "Shh," bulong niya. Ang boses niya ay—mababa, paos, at puno ng pagnanasa.​ "You don't need to know my name, Miss Beautiful," he murmured against my lips. "Names create connections. Tonight, we only need friction." Bago pa ako makasagot, mabilis niyang sinunggaban ang mga labi ko. It wasn’t a gentle kiss. It was a claim. Parang gutom ang bawat galaw niya, na tila ba matagal na siyang naghihintay na tikman ako. Napaungol ako sa halik niya habang mahigpit ang hawak

Rina Cortez POV Malamig at matigas ang dulo ng desk sa likuran ko, pero ang katawan niyang nakadikit sa akin ay naglalabas ng init na parang tinutunaw ang katinuan ko. Ang mga kamay niya ay nasa bewang ko, madiin ang pagkakahawak na parang ayaw niya akong pakawalan. Bawat haplos niya ay nagpapahina sa mga tuhod ko, lalo na nang ilubog niya ang mukha niya sa leeg ko—doon sa markang siya rin ang gumawa. "Sir... please... baka may makarinig," bulong ko. Pilit kong iniiling ang ulo ko pero ang totoo ay mas lalo ko pang isinisiksik ang sarili ko sa kanya. "Walang papasok dito, Rina," bulong niya sa tenga ko. Gumapang ang labi niya mula sa panga ko patungo sa leeg—doon sa mismong markang iniwan niya. "Sabi ko sa iyo, sa loob ng kwartong ito, ako lang ang dapat mong katakutan. At ako lang ang dapat mong sundin." Bigla niyang binitawan ang bewang ko at lumayo nang bahagya. Napasinghap ako sa biglang lamig na pumalit sa init ng katawan niya. Bumalik siya sa swivel chair at naupo nang ma

Rina Cortez POV Mabigat ang mga paa ko habang naglalakad sa hallway ng Business Administration building. Katatapos lang ng quiz namin sa Management Control at pakiramdam ko, pigang-piga na ang utak ko. Pero hindi lang ’yun ang dahilan kung bakit ako hindi makalingon nang maayos. Ang totoo, bawat hakbang ko, ramdam ko ang lamig ng hangin sa ilalim ng palda ko. Sino ba naman ang hindi kakabahan? Utos ni Professor Gabriel Villareal na pumasok ako ngayong araw na walang suot na kahit anong underwear. Sa sobrang pag-iisip ko, hindi ko napansin na maluwag na pala ang pagkakahawak ko sa mga libro at folder ko. Blag! “Ay, kabayo!” napasigaw ako nang kumalat ang mga gamit ko sa sahig. “Rina! Ako na, hayaan mo na,” mabilis na lumapit si Mark at agad na lumuhod para tulungan akong magpulot. “Salamat, Mark. Pero okay lang talaga, kaya ko na ’to,” pilit kong ngiti sa kanya. Medyo nailang ako kasi ang ikli ng palda ko at mahirap yumuko sa sitwasyon ko ngayon. “Sus, huwag ka nang mah

Rina Cortez POV "Prof, tama na... baka may makakita sa atin dito." Sinubukan kong itulak ang dibdib ni Gabriel pero parang pader ang tinatamaan ko. Nandito kami sa dulo ng hallway, sa tapat ng fire exit kung saan pundido ang ilaw at walang dumadaan na estudyante. Isinandal niya ako sa malamig na semento, ang isang kamay niya ay nakatukod sa gilid ng ulo ko, habang ang isa naman ay mahigpit na nakahawak sa baywang ko. "Bakit ka nagmamadaling umalis? Dahil ba naghihintay ang classmate mo sa baba?"Kinuha niya ang kanyang jacket sa backseat at ipinatong sa mga binti ko bago niya muling ini-start ang makina ng SUV.​"Let’s go. Kailangan mo nang magpahinga bago ka pa hanapin sa dorm niyo." "Ano bang sinasabi mo? Mag-a-ala sais na, Gabriel. Sarado na ang gate ng dorm." "I don't care about the gate, Rina. Hindi pa tayo tapos mag-usap tungkol sa ginawa mo kanina sa parking lot." "Alin? 'Yung pag-abot ko ng panyo kay Mark kasi nadapa siya? 'Yun lang?" Lalong dumiin ang pagkakasan

Rina Cortez POV “Rina, kanina ka pa nakatitig sa iisang page. Okay ka lang ba talaga?” Inangat ko ang tingin ko mula sa makapal na libro ng Macroeconomics. Nakita ko ang nag-aalalang mukha ni Mark sa tapat ko. “Ha? Oo naman. Medyo pagod lang.” “Sabi ko naman sa’yo, uminom ka muna ng kape. Halatang puyat ka na naman diyan sa mga pinapagawa ni Prof. Villareal,” sabi ni Mark sabay lipat ng upuan para tumabi sa akin. “Seryoso, Rina. Masyado ka na niyang binubugbog sa trabaho. Assistant ka, hindi alipin.” Pilit akong ngumiti at inayos ang kwelyo ko para hindi makita ang silver choker. “Ayos lang, Mark. Malaking tulong din ’to sa scholarship ko.” “Scholarship o hindi, hindi tama ’yung gabi-gabi ka na lang nasa faculty office. Alam mo, kung gusto mo, ako na lang mag-encode nung iba mong files. Tutulungan kita,” alok niya sabay hawak sa braso ko. Sasagot na sana ako nang biglang kumutitap ang mga ilaw sa buong floor hanggang sa tuluyang mamatay ang mga ito. Tanging ang emergency l