All Chapters of My Professor, My Fuck Buddy [SSPG]: Chapter 11 - Chapter 20

Rina Cortez POV Maingay ang buong classroom dahil lahat ay nagre-review para sa recitation sa Management Economics. Pero ako, nakatitig lang sa index card na hawak ko, habang pinapakiramdaman ang bawat paggalaw sa paligid. Ang suot kong silver choker ay tila mas humihigpit ngayon. Pumasok si Gabriel na diretso ang tingin, bitbit ang kanyang laptop at isang manipis na folder. Huminto ang lahat sa pag-uusap. Ang awra niya ay seryoso, malamig, at walang bakas ng lalaking humahalik sa akin sa loob ng faculty office kagabi. "Keep your notes away. We'll start the oral examination," bungad niya habang inaayos ang kanyang salamin. "Ms. Cortez, come here in front." Napatitig ako sa kanya. "Po? Ako po ang una?" "Ayaw mo ba? O baka gusto mong si Mr. Santiago ang mauna?" sulyap niya kay Mark na nasa gilid ko. "Tumayo ka rito, sa tabi ko." Dahan-dahan akong naglakad papunta sa harap. Ramdam ko ang tingin ng buong klase, lalo na ang mapanuring mga mata ni Jason na nasa likuran. Pagdating ko s

Rina Cortez POV Maingay sa cafeteria dahil break time. Sinubukan kong magtago sa pinakasulok na table, suot ang suot ko kahapon na uniform dahil hindi na ako nakauwi sa dorm semula nung kinuha ako ni Gabriel sa kanto. Pakiramdam ko, bawat estudyanteng dumadaan ay nakatingin sa akin, o baka praning lang ako dahil sa suot ko sa ilalim—ang manipis na lace na halos wala namang natatakpan, gaya ng utos niya. "Rina! Buti nahanap kita," hingal na hingal na lumapit si Mark. "Ano bang nangyari sa'yo kagabi? Bigla ka na lang nawala sa cafe, tapos hindi ka na sumasagot sa mga texts ko." Umiwas ako ng tingin at uminom ng tubig. "Pasensya na, Mark. May... emergency lang talaga sa bahay." "Emergency ba talaga? Kasi nakita kita, Rina. Nakita kitang sumakay sa sasakyan ni Prof. Villareal," seryosong sabi ni Mark habang umuupo sa tapat ko. "Bakit ka sumama sa kanya? At bakit parang... bakit parang takot na takot ka?" "Mark, huwag na natin pag-usapan

Rina Cortez POV Malakas ang buhos ng ulan nang lumabas ako ng main building. Nakatayo lang ako sa entrance, pinagmamasdan ang mga estudyanteng nagmamadaling sumilong. Malamig ang hangin, at ramdam ko ang lamig ng bakal na choker sa leeg ko na nanunuot sa balat. “Rina!” Napalingon ako sa gilid. Si Jason. Basang-basa ang sapatos niya at gulo-gulo ang buhok. Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na naghihintay doon. “Ano na naman, Jason? Gabi na,” matabang kong sabi. “Kailangan nating mag-usap. ’Yung maayos,” lumapit siya sa akin, pilit na hinuhuli ang tingin ko. “Nakita kita kanina sa conference room. Bakit ka nandoon? At bakit ganun ang tingin sa’yo ni Villareal?” “Assistant niya ako, Jason. Ilang beses ko bang kailangang ulitin ’yan?” “Hindi assistant ang tingin niya sa’yo, Rina! Alam ko kung paano tumingin ang lalaki sa babae. At ikaw... bakit ka nagpapakontrol sa kanya?” Hinawakan niya ang braso ko. “Bumalik ka na sa akin. Magmula nung nag-break tayo, nagkagulo-

Rina Cortez POV Maaga akong nagising dahil sa silaw ng araw na tumatagos sa glass wall ng penthouse. Pagdilat ko, wala na si Gabriel sa tabi ko, pero amoy ko pa rin ang bango niya sa unan. Nakapatong sa bedside table ang isang robe na kulay puti at isang pirasong papel. “Breakfast is ready. Wear the robe and come out. We need to talk.” Paglabas ko sa sala, nakita ko si Gabriel na nakaupo sa dining table. Wala siyang suot na coat, naka-white polo lang siya na bukas ang unang dalawang butones. May nakahandang kape, prutas, at pancakes sa harap niya. “Kain na,” sabi niya habang hindi inaalis ang tingin sa kaniyang tablet. Umupo ako sa tapat niya. “Gabriel, kailangan ko na talagang bumalik sa dorm mamaya. May mga assignments pa ako na nandoon ang references.” Ibinaba niya ang tablet at tumingin sa akin. “Sabi ko sa’yo, dito ka muna sa buong midterm break. Lahat ng kailangan mo, ipapakuha ko. At tungkol sa pag-aaral mo, may bago tayong rules.” Kinuha niya ang isang folder sa gilid a

Rina Cortez POV Pagpasok pa lang namin sa penthouse, mabilis kong tinanggal ang suot kong heels at iniwan sa may pinto. Hindi ko na hinintay na magsalita si Gabriel. Dire-diretso ako sa sala at ibinagsak ang clutch bag ko sa sofa. Ang sakit na ng mga paa ko, pero mas masakit ang nararamdaman ko sa dibdib. Narinig ko ang mahinang pagbagsak ng susi ni Gabriel sa side table at ang pagbukas-sara ng pinto. Tahimik ang buong unit, tanging ang mahinang huni lang ng aircon ang naririnig. "Rina, hindi pa tayo tapos mag-usap," sabi ni Gabriel. Kalmado ang boses niya, pero ramdam ko ang bigat ng bawat salita. Hinarap ko siya. Nakatayo siya malapit sa pinto, tinatanggal ang butones ng kanyang coat habang nakatitig sa akin. "Anong pag-uusapan natin? 'Yung tungkol sa dinner? O 'yung tungkol sa kung paano ako tinignan ni Monica na parang wala akong kwenta?" "Huwag kang gumagawa ng eksena dahil lang sa sinabi ni Monica. Business event 'yun, alam mong maraming mata ang nakatingin," sagot niy