All Chapters of หวนคำนึง: Chapter 91 - Chapter 100

จ้าวซือหงนอนนิ่งอยู่บนเตียง เวลาอันยากลำบากผ่านพ้นไปแล้ว บัดนี้ใบหน้าเหนื่อยล้าประดับด้วยรอยยิ้ม นางทอดมองสามีที่ถกเถียงกับจิ้นอ๋องอย่างออกรสโดยที่ในอ้อมแขนของเขามีทารกที่เพิ่งเกิดอยู่ในนั้น เด็กคนนี้เกิดขึ้นในเวลาที่ทั้งนางและหยางจื่อถงลำบาก แต่เด็กคนนี้อยู่ท่ามกลางคนที่รักเขาจากใจจริง นี่อาจเพียงพอแล้วที่จะหล่อเลี้ยงให้เด็กคนนี้เติบโตขึ้นมาเป็นหลักใหญ่ในวันข้างหน้า “ออกไปห่าง ๆ หน่อยได้ไหม เกะกะอยู่ได้” “จะมาพูดแบบนี้ได้อย่างไร นี่ก็หลานข้า เจ้านั่นแหละส่งมาให้ข้าอุ้มบ้าง” “ไม่! เจ้าเข้ามาหาซือหงก่อนข้าด้วยซ้ำ ใช้ได้เสียที่ไหน นั่นภรรยาข้าเจ้ามีสิทธิ์อะไรเข้าไปนางก่อนข้า” “โธ่ ก็คนมันดีใจ เจ้าก็มัวแต่อ้ำอึ้งอยู่นั่น ข้าเลยเข้ามาก่อน” “อ้าว ตื่นแล้วหรือ” หยางจื่อถงที่เห็นภรรยาตื่นจากการหลับไหนก็รีบสาวเท้าเข้าไปหาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก่อนจะยื่นลูกชายให้นางได้เชยชม “อ้วนท้วน สมบูรณ์ดี” จ้าวซือหงยิ้มบาง นับว่าเด็กคนนี้มีความอดทนเกินใคร ในภาวะที่นางย่ำแย่ก็ยังเกิดมาอย่างแข็งแรง ร่างกายสมบูรณ์พร้อมจนนางโล่งใจ ก่อนหน้านี้แม้ไม่เคยพูดแต่ใช่ว่านางไม่เคยคิด สตรีตั้งครรภ์มีสักกี่คนกันที

หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วยามเด็กน้อยแรกคลอดก็มีนามว่า ‘หยางเฉิง’ หยางจื่อถงและจิ้นอ๋องต่างนิ่งงัน หากฟังผิวเผินก็ไม่ต่างอะไรจากการนำแซ่เดิมของหยางจื่อถงมาเป็นนามให้แก่บุตรชาย แต่ทว่าจ้าวซือหงก็จับพู่กันและเขียนนามนั้นให้คนทั้งคู่ได้ดู ก่อนที่จะพากันออกจากห้วงภวังค์ที่จ้าวซือหงยากจะคาดคิด “หยางเฉิง ดี ตั้งได้ดี” จิ้นอ๋องที่ได้สติก็เอ่ยขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม เขาเดินเข้ามาใกล้หลานของตน นี่ไม่ใช่หลานคนแรกของเขา พวกอ๋องในวังมีลูกมากมายจนเขาจำหลานที่มีไม่ไหว แต่ทว่าเขาเองก็ไม่คิดที่จะจำเด็กเหล่านั้นเช่นกัน ฉะนั้นแล้วหยางเฉิงจึงนับเป็นหลานคนแรกของเขา “เฉิงเกอ” จิ้นอ๋องเอ่ยนามของเด็กทารกน้อย มือข้างหนึ่งลูบแก้มกลมขาวอย่างเบามือ รอยยิ้มพลันชัดเจนกว่าเก่า และอาจจะนับว่าเป็นรอยยิ้มแรกที่จ้าวซือหงเห็นว่านั่นเป็นรอยยิ้มจริง ๆ ไม่ใช่การเสแสร้งเช่นจิ้นอ๋องมักกระทำ หยางเฉิงอาจมีมนต์ประหลาดที่ทำให้จิ้นอ๋องที่แสร้งตีหน้าจนเป็นนิจต้องถอดหน้ากากออก หรือไม่จิ้นอ๋องกำลังโหยหาอะไรบางอย่างอยู่ในใจ แต่ใครเล่าจะไปรู้ข้อเท็จจริงในเรื่องนี้ได้ดีเท่าตัวจิ้นอ๋องเอง แต่หลังจากทราบนามของหลานชายหลังจากนั้นไม่กี่ชั่วยามก็กล

วังหลวง “เฉิงอี้ยังอยู่ที่วังไม่ออกไปไหนอย่างนั้นรึ” ไท่จื่อพูด ขณะที่มือข้างหนึ่งคลึงจองน้ำชาหัตถ์ไปมาอย่างใช้ความคิด เมื่อได้รับการรายงานจากขันทีคนสนิท “พ่ะย่ะค่ะ คนของเราที่จับตาจิ้นอ๋องกล่าวว่าจิ้นอ๋องยังค้าขายปกติ แต่มีบ้างที่จะร่ำสุราเพียงลำพังและหลับไป อาจเป็นเพราะเศร้าใจกับการสูญเสียหายทั้งสองก็เป็นได้พ่ะย่ะค่ะ” “ฮึ คนอย่างเฉิงอี้เสียใจเป็นเสียที่ไหน นั่นอาจเป็นสิ่งที่เฉิงอี้ตบตาพวกเจ้าอยู่ก็เป็นได้” ดวงเนตรปรายมองขันทีที่ตัดสินของอย่างจิ้นอ๋องอย่างรวดเร็ว ผู้เป็นไท่จื่อทราบดีว่าคนอย่างจิ้นอ๋องไม่แสดงจุดอ่อนออกมาให้ใครเห็นง่าย ๆ ตั้งแต่ไหนแต่ไร เฉิงอี้คืออ๋องที่ยากจะต่อกรด้วยมากที่สุด กว่าจะกำจัดให้ออกจากวังหลวงก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องพึ่งบารมีของหวงไท่โฮวและอดีตแม่ทัพอย่างกู้เว่ยถิง แต่ทว่าเคราะห์กรรมในครั้งนั้นก็ไม่อาจทำให้เฉิงอี้ย่อยยับได้ มิหนำซ้ำยังพัดพาให้อ๋องผู้นั้นกลับกลายมาเป็นผู้มั่งคั่งอย่างน่าเหลือเชื่อ ฉะนั้นไท่จื่อไม่มีทางเชื่อในสิ่งที่เฉิงอี้ต้องการให้ทุกคนได้เห็นแน่ ๆ ไม่มีทาง.. “ออกเทียบเชิญท่านแม่ทัพใหญ่ เราประสงค์จะดื่มน้ำชาร่วมกับเขาในวันพรุ่งนี้” “พ่ะย

“ไปทูลขอสมรสพระราชทานแล้วออกไปจากวังหลวงเสีย”จ้าวซือหงประดับรอยยิ้มไว้บนใบหน้า นางมิได้แสดงท่าทีตระหนก เพราะนั่นก็ไม่ได้ไกลจากความคิดของนางนัก และไม่แปลกอีกเช่นกันหากคนที่พูดเรื่องนี้ออกมานั้นเป็นจิ้นอ๋อง “จะให้ข้าแต่งกับผู้ใดเล่า... แม้แต่เขาผู้นั้นยังไม่อยากแต่งกับข้าเสียด้วยซ้ำ”“คนโง่อย่างไรเสียก็เป็นคนโง่อยู่วันยังค่ำ... โอกาสและทางเลือกสุดท้ายของเฉิงรุ่ยหมดลงแล้ว อีกอย่างข้าไม่อยากให้เจ้าแต่งกับเจ้านั่นตั้งแต่แรก มีคนที่ดีกว่าเจ้านั่นและดีพอที่ข้าจะวางใจให้ดูแลเจ้าได้”“ผู้ใดกัน? ”“หยางจื่อถง แม่ทัพหยางจื่อถง”“แม่ทัพหยาง...” จ้าวซือหงทวนความ ใบหน้าที่ประดับรอยยิ้มพลันหายไปกลับกลายเป็นคร่ำเคร่ง นามของบุรุษผู้นี้มีใครบ้างในใต้หล้าไม่เคยได้ยิน “แล้วเขาจะยินดีหรือ บุรุษผู้นั้นน่ะจะก้มศีรษะรับสมรสพระราชทานหรือ เขาดื้อด้านเรื่องหอสุราจนยอมออกจากราชการ แล้วเรื่องนี้เขาจะยินยอมหรือ”“เรื่องนี้ไม่ได้อยู่ที่หยางจื่อถง แต่อยู่เจ้าว่าวางใจที่จะฝากชีวิตไว้กับหยางจื่อถงหรือไม่”“...ข้าไม่เคยรู้ถึงชื่อเสียงของเขา เคยเห็นหน้าอยู่ไม่กี่ครา ท่านจะให้ข้าเชื่อมั่นในตัวเขาสักเท่าใด”“มากกว่าที่เจ

“ยังหาตัวนางไม่เจออีกหรือ” ไท่จื่อแห่งต้าเซี่ยไต่ถามคนที่มอบหมายให้ไปตามตัวจ้าวซือหง แต่จนป่านนี้ก็ยังไร้ความคืบหน้า สตรีนางเดียวแต่คนของไท่จื่อกลับหาตัวไม่เจอ ช่างเป็นเรื่องที่น่าระอาหรือไม่คนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือนางก็เก่งกาจจนไม่ทิ้งหลักฐานใดไว้ แล้วใครกันเล่าที่เก่งกาจเพียงนั้น “เราออกตามหาจนทั่วแต่ไร้วี่แวว มีความเป็นไปได้ที่นางอาจจะหนีไปยังแคว้นอื่น” “ไม่มีทาง จ้าวซือหงไม่ได้มีกำลังจะพาตัวเองหนีไปได้ไกลขนาดนั้นต่อให้มีคนช่วยก็ตาม ป่านนี้นางก็คงจะให้กำเนิดทายาทของหยางจื่อถงแล้วกระมัง... หากนางยังมีชีวิตอยู่น่ะนะ” “ไท่จื่อจะตรัสว่า...” “ยาพิษในตัวนางจะทำการตามล่านางเอง ต่อให้หยางจื่อถงลุกขึ้นมาจากหลุมก็อาจช่วยนางเอาไว้ได้ ถึงเวลาจบเรื่องนี้แล้วมาจัดการเสี้ยนหนามที่ตำใจข้ามานานเสียที” “ทูลไท่จื่อ หม่าซ่งซี อัครเสนาบดีมาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ” “หม่าซงซี...” นามของขุนนางที่หลงลืมไปเสียสนิททำให้ไท่จื่อกลับมาให้ความสำคัญกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า การมาของอัครเสนาบดีผู้นี้ย่อมมีสิ่งใดแอบแฝงเป็นแน่ แต่จะแฝงประโยชน์หรือโทษนั้นก็อยากจะรู้เหมือนกัน “ให้เข้ามา” การปรากฏตัวของหม่าซงซีสร