All Chapters of หวนคำนึง: Chapter 81 - Chapter 90

“รอดไปได้! ใครมาช่วยนาง! แล้วเหตุใดพวกเจ้าจึงจับนางไว้ไม่ได้!” สุรเสียงที่เต็มไปด้วยความเดือดดาลต่อว่าคนของตนเองด้วยความเคร่งเครียด ในขณะที่ชมความมอดไหม้ของจวนแม่ทัพแต่กลับได้ยินรายงานว่านางหนีรอดจากกองเพลิงไปได้ บัดนั้นไท่จื่อก็มิอาจกั้นโทสะเอาไว้ได้“มีกลุ่มคนแต่งกายมิดชิดมาช่วยนางหนีออกไปขอรับ เราสู้กับพวกนั้นอยู่นานจึงเปิดช่องให้จ้าวซือหงหนีไป…” คนพลาดยอมรับด้วยน้ำเสียงอ่อยก่อนจะถูกถีบจนล้มคะมำด้วยฝีมือของไท่จื่อ“ข้าเลยถามว่าใครมาช่วยนางเจ้าโง่! ออกตามหานางให้ทั่ว ติดป้ายประกาศตามหานาง บอกว่านางเป็นนักโทษฐานฉ้อโกงราชสำนัก ตามตัวเจ้ากรมอาญามาพบข้า”ทหารทั้งหลายกระจายตัวทำตามที่ไท่จื่อของแคว้นสั่ง ส่วนผู้ที่ออกคำสั่งก็จ้องมองเปลวเพลิงด้วยความแค้นใจ เขามาที่นี่ถึงสองครั้งเพื่อปลิดชีพจ้าวซือหง แต่กลับต้องล้มเหลวทุกครั้งไป แต่เอาเถิดสตรีตัวคนเดียวจะต่อกรอะไรกับผู้เป็นไท่จื่อเช่นตนกันก็อยากจะรู้เช่นกันดวงเนตรที่มองเปลวเพลิงโหมกระหน่ำพลันแข็งกร้าวขึ้นอีกหนเมื่อฉุกคิดบางสิ่งใด “...ไปวังเฉิงกง ข้าจะต้องไปวังเฉิงกง&rdq

เขามิได้หวังสูงว่าจะเป็นใหญ่ในราชสำนัก เพียงแต่ต้องการปกป้องครอบครัวของตนให้อยู่เป็นสุขได้ก็เท่านั้น แต่เขาจะถามหาความเป็นสุขได้อย่างไรในเมื่ออดีตที่ผ่านมาชีวิตของเขาไม่เคยสงบสุข ยิ่งหลบหนียิ่งถูกไล่ล่า ในเมื่อการหลบหลีกไม่ใช่ทางออก การประจันหน้าก็เป็นทางออกสุดท้ายในยามนี้ก็เช่นกันหยางจื่อถงเข้ากองทัพเพื่อจะแก้แค้นคนที่แย่งชิงทุกอย่างไปจากตน แต่บัดนี้เหตุผลที่ว่านั่นไม่สำคัญเท่าเขาต้องมีอำนาจให้มากพอที่จะปกป้องครอบครัวของตนได้ ในเมื่อไม่อาจลบชาติกำเนิดที่แท้จริงได้ ก็ต้องเปิดเผยและทำให้ผู้คนยอมรับ...ซึ่งการยอมรับที่ว่านั่นอาจจะหมายถึงกำจัดคนที่ไม่ยอมรับออกไป... และนั่นคือหนทางเดียวที่หวงไท่โฮ่วและไท่จื่อบีบให้เขาต้องเลือก“ที่นี่คือที่ไหน” เมื่อตั้งสติได้จ้าวซือหงก็เอ่ยถาม สภาพโดยรอบเหมือนบ้านธรรมดาแม้ไม่ได้ใหญ่โตเท่าจวนแม่ทัพแต่ก็ใช่ว่าจะคับแคบ ซ้ำยังมีของใช้ครบครัน“เมืองเจิ้งโจว บ้านของจางต๋า... เคยเห็นเขาอยู่มิใช่หรือ ก่อนหน้านี้พวกเจ้ายังเคยสนทนากันหลายครั้งเชียว”จ้าวซือหงนิ่วหน้านางไปสนิทกับบุรุษที่อีกฝ่ายเอ่ยชื่อขึ้นมาตอนไหน

“ไหน ๆ ข้าขอดูหน่อย... ทำไมผอมแห้งเช่นนี้เล่า เงินทองไม่พอใช้หรือ ไยเจ้าตัวเล็กนี่ถึงได้ผอมนัก” “เด็กเพิ่งจะเกิดได้ไม่กี่เดือนเองเจ้าค่ะ” “งั้นรึ เช่นนี้หลานข้าก็ต้องออกมาผอมเช่นนี้น่ะหรือ” “อาจจะไม่ก็ได้เจ้าค่ะ เสี่ยวถงกินน้อย วัน ๆ เอาแต่ร้องไห้” “อ้าว” เสียงถกเถียงกันเรียกให้สองสามีภรรยาที่ตื่นจากห้วงนิทราเดินตามเสียงนั้น ก่อนจะเห็นภาพของจิ้นอ๋องก้ม ๆ เงย ๆ มองห่อผ้าที่สตรีนางหนึ่งอุ้มเอาไว้ หากให้เดานี่คงเป็นลูกเมียของจางต๋าที่หยางจื่อถงบอกกล่าวกับนางก่อนหน้านี้ จ้าวซือหงลอบขบขันให้กับท่าทีประหลาดของจิ้นอ๋อง นางก็เพิ่งจะทราบว่าเขาชอบเด็กเล็ก ๆ แบบนี้ด้วย “อ้าวมาพอดี นี่ ๆ มาดูเร็วเสี่ยวถงตัวเล็กนิดเดียวเอง ลูกเจ้าออกมาจะตัวเล็กแบบเสี่ยวถงไหม” จิ้นอ๋องไม่พูดเปล่า เขาเดินเข้ามาลากหยางจื่อถงให้ไปดูเด็กน้อยที่อายุได้ไม่กี่เดือน “จะไปรู้ได้อย่างไรยังไม่เกิดเลย” หยางจื่อถงแย้ง “ถ้าออกมาตัวเล็กต้องให้กินเยอะ ๆ ให้เขาแข็งแรง” “แล้วเจ้ามายุ่งอะไรกับลูกของข้า” “ลูกเจ้าก็หลานข้า เหตุใดจึงยุ่งไม่ได้ หากเจ้าเลี้ยงเขาไม่ดีข้าจะได้พาไปเลี้ยงเอง” “อย่ามายุ่ง! ” จ้าวซือหงโคลงศีรษะ เดิน

ในบ้านหลังเล็กที่ห่างไกลคลาคล่ำไปด้วยผู้คนนับชีวิต ทั้งจากคนที่จิ้นอ๋องสั่งการให้มาอยู่ดูความเรียบร้อยอยู่ก่อนแล้ว ทั้งทหารที่หยางจื่อถงนำติดตามด้วยหลังจากแบ่งกำลังออกเป็นสองฝ่าย ไหนจะคนที่มาใหม่อย่างจ้าวซือหง และคนติดตามอีกสามคนที่ร่วมหัวจมท้ายด้วยกันมาจนถึงตอนนี้ หวางมู่ยังคงติดตามนางเป็นเงาเช่นเดิม เพียงแต่ท่าทีดูโล่งใจเมื่อได้ทราบว่านายท่านของตนนั้นยังคงสบายใจ และสบายกาย ความเคร่งขรึมก่อนหน้าจึงค่อย ๆ ลดลง หยางจื่อถง จิ้นอ๋อง และหวางมู่มักสนทนากันอยู่นานสองนานถึงเรื่องต่าง ๆ โดยที่จ้าวซือหงไม่ได้นึกอย่างรู้เช่นกัน เพราะหากเรื่องไหนที่นางควรรู้คนเหล่านั้นจะบอกให้นางได้รู้เอง ดั่งเช่นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้า นางไม่ได้ถือโทษที่จิ้นอ๋อง และหยางจื่อถงโป้ปด นางทราบดีว่าพวกเขาล้วนทำด้วยความจำเป็น และหากมัวแต่คิดเล็กคิดน้อยนางคงไม่ได้มานั่งสบายใจเช่นในตอนนี้ ต่อมาหลินหราน คนสนิทที่นางก็เพิ่งทราบเมื่อไม่กี่ชั่วยามมานี้ว่าเป็นคนของจิ้นอ๋องตั้งแต่ต้น... นั่นเลยตอบคำถามว่าเหตุใดจิ้นอ๋องจึงรู้ความเคลื่อนไหวของจวนท่านแม่ทัพอยู่ตลอดเวลา แต่จิ้นอ๋องไม่ได้บอกสิ่งใดกับหลินหรานไปมากกว่าจับตาด

กลับมาถึงบ้านพักหยางจื่อถงก็ถกเถียงกับจิ้นอ๋องเกี่ยวกับการตระเตรียมของใช้ หยางจื่อถงกล่าวว่าสิ่งที่จิ้นอ๋องสรรหามานั้นมากเกินไป เขามิได้คิดจะอยู่ที่นี่ตลอดไป ไยจึงเตรียมของราวกับว่านี่จะเป็นบ้านที่เขาอาศัยอยู่จนจะจบชีวิตด้วยเล่า แน่นอนว่าจ้าวซือหงเห็นด้วยกับสามี แต่จิ้นอ๋องก็เอ่ยแย้งขึ้นมาแทบจะทันทีเช่นกัน ว่าของใช้เหล่านี้ล้วนจำเป็นสำหรับเด็กแรกเกิด เด็กเล็ก ๆ จำต้องใส่ใจให้มาก จะให้ใช้ของตามมีตามเกิดได้อย่างไรในเมื่อตนนั้นมั่งคั่งจนจัดหาทุกอย่างให้แก่เขาได้ อีกทั้งยังต่อว่าหยางจื่อถงอีกยกใหญ่ว่าตระหนี่จนเกินไป บุตรของตนเองแท้ ๆ ไยต้องมากระเบียดกระเสียรเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ เช่นนี้แล้วจ้าวซือหงแหละหยางจื่อถงจะทำสิ่งใดได้นอกจากส่ายหน้าและนั่งมองจิ้นอ๋องที่ดูจะ ‘เอ็นดู’ หลานที่ยังไม่เกิดคนนี้เสียเหลือเกิน จ้าวซือหงมีปากเสียงกับอดีตเจ้าของบ้านอย่างเการั่วซีอยู่บ้าง หรือหากจะกล่าวให้ถูกแม่นางเกาผู้นั้นเป็นฝ่ายมีปากมีเสียงกับนางเสียมากกว่า นางพูดแค่หนึ่งคำแม่นางคนนั้นก็ตอบกลับมาเสียสิบคำ อีกทั้งเต็มไปด้วยการเสียดสีและประชดประชันจนจ้าวซือหงได้แต่ถอนหายใจ แน่นอนว่าการตั้งคร