All Chapters of หวนคำนึง: Chapter 111 - Chapter 120

จ้าวซือหงมองสามีที่นั่งหน้าเครียดมาตั้งแต่เช้าโดยไม่พูดจากับใคร ทั้ง ๆ ปกติช่างพูดช่างเจรจากับนางและลูกเป็นไหน ๆ และสาเหตุของความเงียบขรึมคงหนีไม่พ้น ‘ของ’ ที่ไท่จื่อส่งผ่านนายทหารผู้หนึ่งมาให้ อาภรณ์สีสดเปื้อนเลือด สิ่งที่ทำให้หยางจื่อถงและนางทราบดีว่ามีอะไรหลาย ๆ อย่างไม่เป็นไปตามที่คิดไว้ และด้วยอารมณ์เดือดดาล หยางจื่อถงก็จัดการส่งศีรษะของนางทหารผู้นั้นกลับไปยังไท่จื่อ หยางจื่อถงกำลังประกาศสงครามก่อนเวลา... ความอดทนของเขากำลังจะหมดลง และทุกอย่างอาจจะพังลงได้ทุกเมื่อเช่นกัน หากมีเรื่องผิดพลาดขึ้นมาเพียงนิดเดียว จ้าวซือหงเดินเข้าไปหาสามี ทิ้งกายลงนั่งข้าง ๆ พร้อมกอบกุมมือที่ยังกำไว้ไม่คลายนั้นไว้ นางเข้าใจความรู้สึกของหยางจื่อถงดี นางเอกก็โกรธแค้นไม่ต่างจากเขา แต่เวลานี้ก็ไม่ใช่เวลาที่จะใช้แต่อารมณ์เช่นกัน “ข้าไม่ปล่อยมันไว้แน่” “ข้ารู้... แต่ไม่ใช่ตอนนี้” จ้าวซือหงพยายามดับไฟแห่งโทสะของสามี บัดนี้เขามีอีกหลายชีวิตที่จะต้องรับผิดชอบ ทุกอย่างไม่อาจใช้อารมณ์เป็นใหญ่ได้ และทุกอย่างอาพังพินาศในพริบตาหากหยางจื่อถงไม่รอบคอบมากพอ หยางจื่อถงสบมองหน้าคนรัก เขาทราบดีว่าจ้าวซือหงนั้นพยาย

“แม่ทัพหยางส่งศีรษะของทหารผู้นั้นกลับมาพ่ะย่ะค่ะ”“อืม ดีแล้ว ยิ่งโกรธมากเท่าใดก็ยิ่งดี ให้มันเป็นผู้เริ่มสงครามนี้เอง ข้าจะได้ใช้อำนาจได้อย่างเต็มกำลัง และกำจัดหวงตี้ได้อย่างชอบธรรมมากอีกขึ้น” ไท่จื่อฟังคำรายงานจากราชองครักษ์ โดยที่มิได้สนใจการสิ้นชีพของนายทหารผู้นั้นแม้แต่น้อย แต่สนใจความเดือดดาลของอดีตแม่ทัพไร้พ่ายเสียมากกว่า ก็อยากจะรู้นักว่าอดกลั้นได้อีกนานสักเท่าใด เขาเป็นผู้ก่อเพลิงก็จริง แต่ก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่าหยางจื่อถงจะเติมเชื้อไฟให้โหมกระหน่ำและเผาไหม้ตัวมันเอง“กระจายข่าวเรื่องนี้ออกไปได้ยิ่งดี ให้ข่าวลือกระจายไปให้ตัว แม่ทัพที่เป็นดุจเทพสงครามเช่นหยางจื่อถงจะได้เป็นคนทมิฬ ฝังความเกลียดชังและน่ารังเกียจนั่นกับชาวบ้านที่ไม่รู้ความเพื่อประโยชน์ของเราในวันข้างหน้า”“พ่ะย่ะค่ะ”ข่าวลือที่ไท่จื่อต้องการคงไม่พ้นเปลี่ยนขาวเป็นดำ เปลี่ยนจากการลอบทำร้ายจิ้นอ๋อง ส่งอาภรณ์ที่ชุ่มไปด้วยเลือดเป็นการส่งทหารไปล่าความลับเพื่อต้องการสังหารกบฏ แต่กลับถูกจับได้และโดนสังหารอย่างโหดเหี้ยม ข่าวที่ไร้มูล หากพูดต่อกันสักสามครั้งก็มีมูลไปเอง และไท่จื่อก็ทราบความจริงในข้อนี้ดี“ส่วนใต้เท้าหม่าเข

“หยางจื่อถงยังไม่ลงมือ... บีบบังคับถึงเพียงนี้ไยจึงไม่ลงมือเสียที” “ฝ่าบาททำแบบนี้ได้อย่างไร ทรงทำร้ายโอรสของพระองค์ได้อย่างไร” หม่าซงซีทักท้วง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคุกหลวงเขาเพิ่งจะมาทราบเมื่อไม่นานมานี้ แต่เมื่อทราบข่าวก็รีบมาทูลต่อหวงตี้แต่พระองค์กลับไม่ไยดีกับเรื่องที่เกิดขึ้นแม้แต่น้อย กลับกันยังทำราวกับว่าบุตรที่ตรัสว่ารักนักรักหนาเป็นเพียงเครื่องมือหนึ่งของพระองค์เท่านั้น “หยุดพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องเสียที หยางจื่อถงประวิงเวลาเกินไปแล้ว หากทราบว่าเฉิงอี้โดนทำร้ายเขาน่าจะคิดอะไรเด็ดขาดได้ขึ้นมาบ้าง” “แต่จะทรงเล่นกับชีวิตคนอื่นเช่นนี้ไม่ได้! กี่ครั้งแล้วที่ทรงทำร้ายจิ้นอ๋อง กี่ครั้งแล้วที่เห็นเขาเป็นเพียงเครื่องมือของพระองค์! ” “แล้วตอนนี้เฉิงอี้ตายหรือยัง” สุรเสียงนิ่งเรียบถามกลับอย่างไม่แยแส “ฝ่าบาท” “หากเขาต้องตายด้วยเรื่องง่าย ๆ แบบนี้ก็ไม่สมควรได้ครอบครองอะไรทั้งนั้น” “แต่ไม่ใช่เพราะพระองค์หรือที่ทำให้เรื่องบานปลายมาถึงขั้นนี้ ไม่ใช่เพราะพระองค์หรือที่เห็นแก่อำนาจ ปรารถนาที่จะปกครองคนทั่วทั้งแผ่นดินทั้ง ๆ ที่ทรงไร้กำลัง ทรงทราบดีแก่พระทัยว่าเฉิงรุ่ยไม่ใช่เลือดเนื้อเชื

ข่าวการบุกค่ายทหารต่าง ๆ ของหยางจื่อถงรู้ถึงหูขุนนางในราชสำนักเร็วเสียยิ่งกว่าข่าวความอดยากของชาวบ้าน ขุนนางทั้งต่างเร่งรีบประชุมหาทางออก แต่ทว่าในวันที่ทราบข่าวของกบฏก็เป็นวันเดียวกันกับที่หวงตี้ประชวร... อาการประชวรกะทันหันทำให้ขุนนางต่างนั่งกันไม่ติดที่ จนท้ายที่สุดต้องทูลเชิญไท่จื่อออกว่าราชการพร้อมกับหวงโฮ่วในท้องพระโรง แน่นอนว่าหวงโฮ่วไม่เอ่ยสิ่งใด และเห็นด้วยกับไท่จื่อทุกประการไม่ว่าจะคิดเห็นอย่างไรออกมาก็ตาม... “เรื่องหยางจื่อถงจะเอาอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ” “ท่านเป็นแม่ทัพใหญ่ เราต้องถามท่านมากกว่ากระมังว่าจะทำอย่างไรกับเจ้ากบฏชั่วนั่น” เว่ยต้ากู้ก้มหน้า เมื่อถูกผู้มากศักดิ์ค่อนขอด เรื่องที่เขาได้ยินล้วนหนักหนาไม่ต่างจากออกศึกกับศัตรูต่างแคว้น หรือบางทีอาจจะน่าหวาดกลัวก็เป็นได้ หยางจื่อถงเป็นทหารปลายแถวมาก่อน ระบบในกองทัพเป็นอย่างไรเขาทราบดี ข้อดี ข้อด้อย จุดยุทธศาสตร์อีกฝ่ายต่างรู้แจ้ง มีเพียงสิ่งเดียวที่กองกำลังของเขาเหนือกว่าหยางจื่อถง คือจำนวนทหารที่มากกว่า เช่นนี้จะทำอย่างไรต่อไป การรบกับศัตรูที่รู้ทั้งเรื่องภายในและภายนอกไม่ใช่เรื่องง่ายเลย “จะทำอะไรข้าจะไม่เข้าไปยุ่ง แ

“เกิดเหตุปะทะที่ด้านนอกเมืองหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ คาดว่าอีกไม่เกินห้าวัน หากยั้งทัพของหยางจื่อถงไม่ได้ เมืองหลวงจะเป็นอันตราย” “ต้องยั้งให้ได้ ทางเดียวของท่านคือยั้งทัพของหยางจื่อถงให้ได้ใต้เท้าเว่ย” “แต่... นั่นไม่ใช่เรื่องง่าย” “นั่นเพราะอะไร เพราะท่านไม่เก่งกาจเท่าเทพสงครามอย่างหยางจื่อถงงั้นรึ อย่าพูดจาน่าขันนักเลยใต้เท้า ท่านเป็นแม่ทัพใหญ่ จะให้แม่ทัพธรรมดา ๆ อย่างหยางจื่อถงมาลบเหลี่ยมได้อย่างไร” “กระหม่อมจะพยายาม” “ไม่ใช่แค่พยายาม แต่ท่านต้องทำให้ได้” แม่ทัพใหญ่แห่งต้าเซี่ยไม่อาจทัดทานสิ่งใดได้อีก นอกจากนั่งนิ่งพร้อมกับความกดดันที่หนักอึ้ง เพราะนี่ไม่ใช่ศึกธรรมดา แต่เป็นศึกที่หยางจื่อถงนำทัพด้วยตนเอง เขาเอาชนะแม่ทัพที่แข็งขืน และยึดเอาทหารที่คอยคุ้มกันเมืองหลวงทั้งสี่ทิศไว้ได้ภายในเวลาไม่ถึงสิบวัน และนี่คือสิ่งที่น่ากลัว ไม่มีใครอ่านกลศึกของหยางจื่อถง แต่ถ้าจะมีก็คงหนีไม่พ้น... จิ้นอ๋อง “ทูลไท่จื่อ จะเป็นไปได้หรือไม่ หากกระหม่อมต้องการเจรจากับจิ้นอ๋อง เขาเป็นเพียงคนเดียวที่อ่านกลศึกของหยางจื่อถงออก คงจะดีหากกระหม่อมได้สนทนากับเขาเพื่อหา...” “ได้” คำตอบที่รวดเร็วถูกตอบกลับ