All Chapters of หวนคำนึง: Chapter 71 - Chapter 80

“อย่าแตะต้องจ้าวซือหง”สุรเสียงของโอรสสวรรค์ทำให้บุรุษที่นำการสนทนากับหวงไท่โฮ่วขึ้นมาสนทนาชะงัก สายตาจับจ้องพระพักตร์ที่เปี่ยมล้มไปด้วยความไม่พอใจ“เพราะเหตุใดกัน ฝ่าบาทอยากกำจัดหยางจื่อถงตั้งแต่แรกมิใช่หรือ เพราะอยากให้เขาตายจึงสั่งให้เขาไปทำศึกในครั้งนี้ แล้วไยจึงมีทีท่าว่าเสียพระทัยที่สูญเสียขุนพลแล้วยังสั่งห้ามแตะต้องจ้าวซือหงอีก ทั้งๆ ที่ทรงทราบดีว่าสองคนนี้สั่นคลอนบัลลังก์ของฝ่าบาทขนาดไหน”พระพักตร์ของโอรสสวรรค์เงยสบกับอดีตแม่ทัพ “เพราะมีจ้าวซือหงเราจึงยอมส่งขุนพลที่ดีที่สุดไปตาย ต่อให้เขาสั่นคลอนบัลลังก์ของเราได้มากเท่าใดก็ไม่เท่ากับเขาสร้างประโยชน์ให้กับเราได้มากเท่าใด บิดาของหยางจื่อถง หรือแม้แต่ตัวของเขาเองก็ตามล้วนเป็นขุนพลเลื่องชื่อที่แม้แต่ตระกูลจ้าวก็มิอาจทัดทานได้จนต้องพากันไปตายในศึกครั้งนั้นหรือแม้แต่เจ้าที่เป็นแม่ทัพใหญ่ในตอนนั้นหากสู้กับอันอ๋องก็เกรงว่าจะสิ้นชีพตั้งแต่ยังไม่ถึงหนึ่งเค่อ...” สุรเสียงหนักแน่นเอ่ยกับบุรุษไร้ฝีมือแต่ได้เป็นถึงแม่ทัพใหญ่แห่งต้าเซี่ย ความจริงอีกแง่มุมหนึ่งที่พระองค์ไม่เคยคิดพูดด้วยว่าเห็นแก่ความเป็นสหายในอดีต และเพราะการเข้ามาพูดถึงเรื่อ

ต่างคนต่างจมอยู่กับความเศร้าโศก แต่ทว่าสตรีตั้งครรภ์จำต้องเตรียมตัวเข้าวังอย่างเลี่ยงไม่ได้ นางทอดมองคนสนิทของสามีที่เขาไว้ให้เคียงกาย“เจ้าไม่ต้องติดตามข้าไปก็ได้” จ้าวซือหงเอ่ย นางเข้าใจว่าหวางมู่ก็เศร้าโศกไม่ต่างจากนาง เขาแต่หยางจื่อถงผ่านช่วงเวลาสุขสันต์และตรอมตรมมามากมาย สนิทสนมไม่ต่างจากสหาย ไม่แปลกถ้าอีกฝ่ายจะจมอยู่กับความเศร้าไม่ต่างจากนาง เศร้าที่สูญเสียผู้เป็นนายที่ยอมถวายชีวิต เศร้าที่สูญเสียสหายที่เติบโตมาด้วยกัน“ข้าจะติดตามท่านไป”จ้าวซือหงมองบุรุษที่เอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น นัยน์ตาของอีกฝ่ายแข็งกร้าวแต่ก็เจือไปด้วยความเสียใจที่ไม่อาจซ่อนเร้นเอาไว้ได้มิด“ฮูหยินคือหน้าที่สุดท้ายที่นายท่านมอบให้แก่ข้า” หวางมู่ยังจำภาพที่นายท่านของเขาคุกเข่าต่อหน้าร้องขอให้ปกป้องสตรีนางนี้ด้วยชีวิตได้ นั่นคือสิ่งแรกและสิ่งสุดท้ายที่นายท่านร้องขอ แม้จะโศกเศร้าเสียใจเขาก็ไม่อาจละทิ้งหน้าที่ยิ่งใหญ่นี่ไปได้“เช่นนั้น...รบกวนเจ้าด้วย”ก้มศีรษะประยิ้มบางด้วยความยากเย็น ภายในใจระส่ำไม่มั่นคง จ้าวซือหงไม่รู้ว่าตอนนี้นางควรทำอย่างไรต่อไป ความเป็นไปได้ต่างๆ นานาค่อยๆ ถูกลิดรอนไปด้วยความจริงที่นางกำลั

“ฮูหยิน” เสียงเรียกที่เบาจนแทบปลิวหายไปไม่อาจเรียกสตรีที่เอาแต่นั่งนิ่งไม่ไหวติงได้ ซ่งจื่อรุ่ยมองสตรีที่ไร้น้ำตา แต่ทว่ากลับไม่พูดจาสิ่งใดหลังจากกลับออกมาจากวังหลวง “ไม่กินอะไรแบบนี้แล้วจะกินยาได้อย่างไร ข้าเป็นหมอก็จริงแต่หาใช่หมอเทวดาไม่ ข้าไม่อาจให้ยาท่านหล่อเลี้ยงเด็กในครรภ์ของท่านให้เติบโตมาสมบูรณ์ได้”จ้าวซือหงยังคงไม่พูดสิ่งใด รอบกายเงียบงัน ซ่งจื่อรุ่ยสบตากับสาวใช้ที่ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา ทุกอย่างแน่ชัดว่าก่อนหน้านี้พวกเขากำลังหลอกตนเองเรื่องแม่ทัพหยางยังมีชีวิต จนกระทั่งวันนี้ต่อให้ฮูหยินของท่านแม่ทัพไม่พูดสิ่งใดออกมาก็ตาม แต่ทว่าความเงียบงันของนางกลับตอบคำถามทุกอย่างได้อย่างชัดเจนแล้ว“พวกเจ้าออกไปก่อน”“ฮูหยินเจ้าคะ”จ้าวซือหงผินหน้าไปยังเศร้าใช้ที่มีท่าทีจะร่ำไห้ก็มิปาน “ไปเตรียมอาหารหรือเจ้าจะไม่ไป”สาวใช้ที่ได้ยินก็รีบปานน้ำตา รับคำอย่างหนักแน่นกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปแทบจะทันที จากนั้นจ้าวซือหงจึงสบมองหมอที่ได้รับมอบหมายมาอยู่กับนางมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา “พิษในตัวข้าจะยั้งมันไว้ได้นานสักเท่าใดกัน”“...เท่าที่ผ่านมานับว่ายาใช้ได้ผล ฮูหยินไม่ได้เหนื่อยง่าย ทำกิ

“ดูความผยองนั่น เรามิเคยเห็นฮูหยินของขุนนางใดหยิ่งผยองได้เท่านาง งานศพของแม่ทัพคนหนึ่งของต้าเซี่ยแต่นางกลับจัดแจงงานเสียใหญ่โต แม้แต่พิธีศพของอดีตอัครเสนบดีในอดีตก็มิอาจเทียม เช่นนี้ก็ชัดแล้วว่านางอยากจะยกสามีของนางให้สูงกว่าที่หวงตี้ยก” สุรเสียงของหวงไท่โฮ่วที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจดังขึ้น หลังจากข่าวพิธีศพของแม่ทัพที่สิ้นชีพถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ แม้เป็นงานโศกเศร้าอาดูรแต่ทว่าก็สร้างความริษยาแก่ขุนนางด้วยกันอย่างน่าอัศจรรย์ หวงตี้ปรายเนตรมองหวงไท่โฮ่วที่หอบเอาความริษยาที่ว่านั่นมาฟ้องพระองค์ถึงที่ตำหนัก “หากเห็นว่าไม่สมควรเช่นนั้นควรทำอย่างไร” สุรเสียงที่ดังขึ้นราวกับถามคำเห็นเรียกรอยแย้มสรวลจากใบหน้าบึ้งตึงเมื่อครู่ของสตรีสูงวัย “ความจริงเรามิได้สนใจในเรื่องนั้น แต่ที่น่าสนใจเพราะมีเรื่องที่คนหมู่มากกังขา...หยางจื่อถงเป็นเพียงขุนนางแต่เหตุใดจวนของเขาถึงมั่งคั่งถึงเพียงนี้กัน อ๋องทั้งหลายที่ไปเคารพศพในจวนต่างก้มหน้าด้วยว่าฐานะของตนดูต้อยต่ำลงไปทันตาเมื่อเทียบกับจวนของท่านแม่ทัพ” “หยางจื่อถงเปิดหอสุรา เงินทองของเขาไหลมาจากหลายทางไม่แปลกหากจะมั่งคั่งกว่าอ๋องทั้งห

ไฟแดงฉานโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง คนที่จะดับไฟร้ายนั่นแทบไม่มีแม้สักคนเดียวด้วยว่ากว่าครึ่งถูกสั่งให้ไปช่วยดับไฟที่หอสุรา ส่วนอีกครึ่งที่เหลือก็ไม่ต้องนั่งคิดให้เหนื่อยเปล่าว่าไยจึงปล่อยให้จวนท่านแม่ทัพมอดไหม้ เพราะนั่นก็คงเป็นคำถามเดียวกับที่ว่าเหตุใดไท่จื่อจึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้โดยไม่มีผู้ใดทัดทานจ้าวซือหงนั่งมองทุกอย่างค่อยพังพินาศจากเรือนเล็กด้านหลังของเรือนหลักที่นางกำลังประจันหน้ากับบุรุษใจทมิฬที่ครั้งหนึ่งนางเคยเอื้อนเอ่ยขอคำรักจากเขาคิดแล้วก็ช่างน่าสมเพชเสียจริง...“เจ้าอยากจะมอดไหม้อย่างทุกข์ทรมานหรืออยากจะให้ข้าช่วยสงเคราะห์เป็นครั้งสุดท้ายเล่าฮูหยิน”จ้าวซือหงไร้สิ้นอาการสั่นหรือขวัญผวา หรือจะกล่าวให้ถูกนางก้าวข้ามผ่านจุดที่หวาดกลัวจนไม่เป็นอันทำอะไรมาแล้วต่างหาก บัดนี้จะมีสักกี่หนทางให้นางได้เลือกกัน คนที่อับจนปัญญาในท้ายที่สุดเมื่อพบว่ามีทางออกเพียงเดียวก็จำต้องยอมจำนนราวกับคนที่พร้อมจะสละลมหายใจสุดท้ายกันทั้งนั้นนางทอดมองบุรุษที่เอ่ยถามด้วยเสียงที่เย้ยหยัน สภาพนางในตอนนี้อาจน่าสมเพชเสียจนบุรุษตรงน่าขบขันและแสดงสีหน้าอย่างผู้ชนะในศึ