All Chapters of หวนคำนึง: Chapter 101 - Chapter 110

“สองคืนก่อนมีคนบุกเข้ามาหรือ” หวางมู่เอ่ยถามสุ่ยฉางคนสนิทของจิ้นอ๋อง ครั้งนี้เขาติดตามนายท่านของตัวเองมาด้วย เพราะฮูหยินเริ่มออกปากไล่เขาเสียแล้ว เพราะคุณชายน้อยเหมือนจะไม่ชอบเขาเสียเท่าใดนัก แค่ก้าวเข้าไปใกล้น้ำตาก็คลอเบ้าเตรียมจะร้องไห้จ้า ไม่รู้ว่าโกรธเคืองกันมาแต่ปานใด เขาก็จนใจเมื่อมีจังหวะจึงขอติดตามนายท่านเข้ามาเมืองหลวงด้วยน่าจะมีประโยชน์กว่าอยู่ที่นั่นให้เป็นที่รำคาญใจกับคุณชายน้อย “ใช่ ตั้งใจจะมาปองร้าย แต่โลภมากอยากได้ทรัพย์สินของจิ้นอ๋อง สุดท้ายก็ตายอยู่หน้าห้องเก็บสมบัตินั่นแหละ” สุ่ยฉางกล่าวตามจริง ความมั่งคั่งของวังเฉิงกงใครบ้างจะไม่รู้ ไม่แปลกหากนักฆ่าพวกนั้นเกิดโลภมากขึ้นมาก่อนจะทำงานลุล่วง แต่น่าเสียดายที่ไม่ทันจะได้เห็นของล้ำค่าก็ถูกสังหารเสียก่อน “โชคดีที่ใต้เท้าหยางให้ทหารมีฝีมือคอยตามดูแลจิ้นอ๋อง” “เจ้าเองก็เถอะ เคร่งอ่านแต่ตำรา มิสู้ไปหัดถือดาบ เผื่อจวนตัวขึ้นมาจะได้ช่วยเหลือนายตนได้บ้าง” “ข้าไม่เอาไหนเรื่องใช้กำลัง เจ้าก็รู้ดีไม่ใช่รึ ให้ข้านั่งทำบัญชีสามวันสามคืนยังดีกว่ามายืนจับดาบ” สุ่ยฉางทำหน้าเหมือนโดนของแสลง ก่อนจะถอนหายใจมองเข้าไปยังห้องห้องหนึ่งภายใน

“ใต้เท้าหม่า ทำให้เราประหลาดใจได้เสมอ” ผู้เป็นไท่จื่อแห่งต้าเซี่ยตรัสชื่นชมขุนนางที่เพิ่งเข้ามาเป็นหนึ่งในกำลังของตน หม่าซงซีทำอะไรที่ดูยาก ๆ ให้ง่ายขึ้นทันตา มีขุนนางมากมายเดินตามหลังเขาเพียงแค่เอ่ยปาก และอาจเพราะเป็นนี้หม่าซงซีจึงเลือกที่จะเงียบเสมอมา เพราะคำพูดของเขามักมีน้ำหนักเช่นนี้เสมอกระมัง ในเมื่อคำพูดชักนำคนอื่นได้ การพูดเท่าที่จำเป็นจึงเป็นเรื่องที่สำคัญเช่นกัน “กระหม่อมทำในสิ่งที่ควรทำ” “เราดีใจท่าใต้เท้าคิดได้เช่นนี้ วันนี้เรารบกวนใต้เท้ามาหลายชั่วยามแล้วต้องขออภัยจริง ๆ” “มิกล้า ๆ ทำงานให้ไท่จื่อย่อมไม่เรียกว่ารบกวน แต่นี่ก็ล่วงเลยมาหลายชั่วยามแล้ว กระหม่อมต้องกลับก่อน” “เชิญ” คล้อยหลังอัครเสนาบดี ไท่จื่อกลับเรียกองครักษ์ผู้หนึ่งเข้ามาพร้อมกับดวงเนตรที่เต็มไปด้วยความคลางแคลง “ตามหม่าซงซีไป จับตาดูเขาไว้แล้วกลับมารายงานข้า” องครักษ์ที่ได้รับคำสั่ง ทำตามอย่างเร็วรี่ แม้ว่าหม่าซงซีจะสร้างคุณเพียงใด แต่ทุกอย่างย่อมมีเหตุและผลเสมอ แม้อาจกล่าวได้ว่าหม่าซงซีโอนอ่อนตามคลื่นลมแห่งอำนาจดั่งที่เคยคิดไว้ในตอนต้น แต่จะกล่าวเต็มปากได้อย่างไรว่าหม่าซงซีไม่ซ่อนเร้นบางอย่างเอาไว้

“นี่มันเรื่องอะไรกัน! เฉิงอี้จะไปยุ่งเกี่ยวกับเงินทองพวกนั้นได้ยังไง” สุรเสียงพิโรธดังสนั่นไปทั่ว หวงตี้ตรัสถามหม่าซงซี อัครเสนาบดีที่เข้ามาพร้อมกับฎีกากองโตจากเหล่าขุนนางที่ร้องขอให้พระองค์จับตัวโอรสที่องค์โปรดด้วยความผิดฉ้อฉลเงินแผ่นดิน“เรื่องนี้อยู่นอกเหนืออำนาจของเราจริง ๆ กระหม่อมก็ไม่ทราบว่าเหตุใดทรัพย์สินของแม่ทัพหยางจึงไปอยู่ที่วังเฉิงกงได้ อีกทั้งที่มาของทรัพย์สินมากมายที่แม่ทัพหยางมีก็ยังไม่ชัดเจน จิ้นอ๋องเข้าปพัวพันด้วยยิ่งไม่ดี แต่จากที่กระหม่อมได้ทราบข่าวมานั้นอาจจะต้องจำกุมจิ้นอ๋องไว้ ยึดทรัพย์สินทั้งหมด และตรวจสอบ”“จำกุม! เขาเป็นอ๋อง เป็นโอรสของเราจะจับเขาเข้าคุกได้อย่างไร! เกียรติและศักดิ์ศรีของเขาเล่าไม่ต้องแปดเปื้อนไปจนหมดหรือ! หลักฐานไม่มีอะไรสักอย่าง แล้วจะมาหาว่าเขาผิดได้อย่างไร”“จะกล่าวว่าไม่มีเลยก็คงจะไม่ได้กระหม่อม... มีคนพบสารที่จิ้นอ๋องได้รับจากแม่ทัพหยาง เนื้อความกล่าวถึงทรัพย์สินมากมาย และที่มาอย่างไม่ชอบธรรม หรือกล่าวได้ว่าจิ้นอ๋องและแม่ทัพหยางสมคบคิดฉ้อฉลราชสำนัก การศึกที่ผ่านมาพวกเขาทั้งสองยักยอกเงิน ทรัพย์สิน และข้าวของจำนวนมาก

“เรื่องของหยางจื่อถงนั้นคือเรื่องจริง ไม่ใช่แค่ข่าวลือ คนของเราเจอเขาด้วยตาตนเอง เขาอยู่กันพร้อมหน้าทั้งจ้าวซือหงและบุตรชายอีกสอง” “บุตรชายสองคน ? ” หม่าซงซีแสร้งว่าไม่ทราบเรื่อง เขาทวนประโยคของไท่จื่ออย่างตื่นตกใจ “ใช่” “เช่นนี้จะทำอย่างไรต่อ หากมีแค่หยางจื่อถงยังพอจะกำจัดทิ้งได้ แต่ทว่าเขามีทหารในมือถึงสามแสน หากชักช้าเกรงว่าจะเกิดสงครามขึ้นมาเสียก่อน” เว่ยต้ากู้ปรารภ “เรื่องนี้อย่างไรก็ต้องทูลต่อหวงตี้และให้พระองค์ตัดสินพระทัย เรามิอาจกระทำการได้โดยพลการ” หม่าซงซีพูดตามหลักการ “นั่นก็เรื่องของหวงตี้” “ตรัสเช่นนี้ทรงมีแผนอะไรอยู่หรือ” หม่าซงซีถามด้วยความสงสัยในท่าทีไม่แข็งกร้าวนั่น “คืนนี้ข้าจะไปหาจิ้นอ๋องที่คุกหลวง” ขุนนางทั้งสองชะงัก ลอบมองหน้ากันชั่วขณะหนึ่ง พวกเขาไม่ทราบว่านายเหนือหัวของตนนั้นคิดจะทำสิ่งใด แต่หากเอ่ยถามไปก็คงไม่ได้คำตอบกลับมาเช่นกัน ทำงานด้วยกันมาสักระยะหนึ่งจึงได้ทราบว่าหากไท่จื่อเอ่ยรวบรัดนั่นก็หมายความว่าพวกเขาไม่มีสิทธิ์จะได้ล่วงรู้เรื่องที่จะเกิดขึ้น จะมีเพียงราชองครักษ์เท่านั้นที่จะทราบว่าไท่จื่อจะกระทำสิ่งใด “จะให้กระหม่อมไปด้วยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

จิ้นอ๋องมองอาหารตรงเบื้องหน้า ตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่คุกหลวงนี่เขาแทบไม่ได้แตะอะไรเลย แม้กล่าวกับสหายอย่างหยางจื่อถงว่าอย่ากังวลเพราะหวงตี้ต้องปกป้องเขาเช่นทุกครั้ง แต่เขากลับไม่กล้าพูดได้เต็มปากยามที่เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นจริง ๆใครจะไปเชื่อใจคนที่เคยผลักตัวเองให้ไปตายมาแล้วครั้งหนึ่งละเขาคนหนึ่งละที่ไม่เชื่อ แต่ที่ประวิงเวลาอยู่นี่ก็เพื่อรอจังหวะให้เป็นใจมากกว่านี้ก็เท่านั้น เมื่อใดก็ตามที่ได้ข่าวว่าไท่จื่อคิดร้ายต่อหวงตี้เพื่อแย่งชิงราชบัลลังก์ ทุกอย่างที่เขาเพียรอดทนจะจบสิ้นกันที แต่หากถามกลับกันว่าหากไท่จื่อไม่คิดเช่นนั้นล่ะ อย่างไรไท่จื่อย่อมได้ราชบัลลังก์นั่นอยู่วันยังค่ำจะดื้อดันทำร้ายหวงตี้ไปเพื่ออะไร คำตอบของเรื่องนี้ก็ง่ายดายเช่นกันเพราะไท่จื่อรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้คู่ควร และรู้ดีว่าหวงตี้ไม่มีทางเลี้ยงคนที่ไม่คู่ควรไว้นานไปกว่านี้แล้ว เพราะอะไรต่อมิอะไรจะยากกว่าเก่าเมื่อพินิจถึงการกระทำของตัวเองแล้วก็นึกสมเพชอย่างไรชอบกล เขาทำประหนึ่งว่ากำลังปกป้องหวงตี้ ทั้ง ๆ ที่เขาไม่เคยคิดถึงข้อนั้นเลยแม้แต่น้อย แต่เอาเถิดหากการทำแบบนี้แล้วพระองค์จะเข้าใจว่าเขาเป็นโอรสที่รักพระราชบิดาถวา