All Chapters of หวนคำนึง: Chapter 61 - Chapter 70

หลังจากถูกล่อลวงด้วยอาหาร สตรีเกียจคร้านจึงยอมลุกจากเตียงแต่ทว่าการออกจากจวนในวันนี้แปลกจากทุกวันเสียหน่อย เนื่องด้วยว่าท่านแม่ทัพพานางออกทางประตูจวนทั้งๆ ที่เมื่อเอ่ยถึงหอสุราเขาไม่เคยแม้แต่จะพานางออกทางประตูเลย เพราะกลัวคนล่วงรู้ว่านางใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่นั่นมากกว่าจวนของตน ดังนั้นทางออกจากจวนยามไปหอสุราลี่ตงมีเพียงทางลับที่หยางจื่อถงและหวางมู่เท่านั้นที่รู้...แต่ต่อจะให้แปลกอย่างไรนางก็ไม่เอ่ยถาม นางตามหยางจื่อถงไปโดยไม่อิดออด เขาพานางขึ้นรถม้าที่บ่าวในจวนจัดเตรียมไว้ กระนั้นเมื่อผ่านมาครึ่งทางเขากลับสั่งให้รถม้าที่คนทั้งหลายต่างหลีกทางนั้นหยุด หันมามองนางด้วยรอยยิ้มที่นางนึกขยาดเข้าไปทุกที“เดินไหวไหม...อีกไม่ไกลจะถึงหอสุราแล้ว”จ้าวซือหงไม่เข้าใจการกระทำของสามีในวันนี้เสียเท่าไหร่นักแต่จะทำอย่างไร นอกจากพยักหน้ารับ “หากท่านแม่ทัพแบกข้าขึ้นหลังแล้วเดินไหวข้าก็ไม่ปฏิเสธ”หยางจื่อถงหัวเราะออกมาโดยพลันเมื่อนางก้าวจบ เขาไม่พูดอะไรนอกจากช่วยนางลงจากรถม้าและไล่เหล่าคนติดตามให้กลับจวนไปเหลือเพียงหลินหรานสาวใช้คนสนิทของนางที่เดินตามอยู่ห่างๆ เท่านั้น“อยู่เมืองหลวงมาหลายปีแต่แทบไม่เคยเ

“ข้าทำทุกอย่างเพื่อเจ้า...เท่านี้ไม่พออีกหรือ”“แล้วปรามาสว่าข้าจะไม่เชื่อท่านได้อย่างไรไหนเมื่อข้าก็ทำทุกอย่างนี้เพื่อท่านเช่นกัน...มีหรือหากท่านพูดว่ารักออกมาแล้วข้าจะไม่เชื่อ”หยางจื่อถงมองท่าทีจริงจังของภรรยา รอยยิ้มที่หายไปค่อยๆ กลับมาฉายชัด เอื้อมมือทั้งสองเข้าไปกอบกุมมือของภรรยาที่ดวงตาเริ่มแดงระเรื่อ ความรู้สึกผิดเริ่มฉายชัดภายในใจ “...ขอโทษ”ขอโทษแด่ความผิดมากมายที่เขาสร้างขึ้น ขอโทษที่ทำให้จ้าวซือหงหนักใจถึงเพียงนี้ แต่น่าแปลกที่เขายังคงประดับรอยยิ้มไว้บนใบหน้าไว้ได้ไม่คลาย อาจเพราะนี่เป็นครั้งแรกหลังจากที่นางหลงลืมทุกอย่างแล้วนางกล้าเอ่ยทวงถึงสิ่งที่เขาไม่เคยพูดมันออกไป เขาเองก็เกือบหลงลืมไปแล้วเหมือนกันว่าเขาไม่เคยพูดคำนั้นกับนางเลย“เช่นนั้นเจ้าจงเชื่อข้า...ว่าข้ารักเจ้าจากใจจริง มันเริ่มขึ้นตอนใดข้าไม่ทราบ และมันจะจบลงตอนไหนข้าเองก็ไม่ทราบ แต่ที่ทราบอย่างแน่ชัดคือข้าปรารถนาใช้ชีวิตกับเจ้าจนเส้นผมขาวโผน จนข้าเดินไม่ไหว จนลมหายใจวันสุดท้ายของข้ามาถึง”ร่างบอบบางเริ่มสั่นไหว หยางจื่อถงโบกมือไล่บ่าวรับใช้ที่คอยดูแลไม่ห่างให้ออกไป ก่อนจะคว้าตัวภรรยาที่อ่อนไหวง่ายกว่าเมื่อก่อน

การเริ่มต้นวันใหม่ในทุก ๆ เช้าที่ไม่มีแม้แต่เงาของหยางจื่อถงข้างกายดูยากเย็นสำหรับสตรีที่สุดแสนจะอ่อนแออย่างจ้าวซือหง ทุกอย่างในจวนดำเนินไปเฉกเช่นเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปคือนางเองภายในใจเกิดความสับสนระคนความกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน การอยู่ลำพังภายในจวนใช่ว่านางจะไม่เคย แต่ทว่าอาจเพราะเคยอยู่ตามลำพังความรู้สึกหวาดหวั่นจึงฉายชัดออกมาเช่นนี้ เรื่องก่อนหน้านี้ยังไม่แน่ชัดว่าเพราะเหตุใดความจำของนางจึงเลือนหาย ยาพิษร้ายนั้นใครที่เป็นคนที่หยิบยื่นมาให้ แต่สิ่งที่ชัดเจนคือเรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นในขณะที่หยางจื่อถงไม่อยู่ดั่งเช่นครั้งนี้ และอาจเป็นไปได้ว่าทุกอย่างอาจเกิดขึ้นภายในจวนแห่งนี้นางจึงไม่อาจอยู่อย่างเป็นสุขยามเมื่อไร้หยางจื่อถงเคียงกาย คงเพราะภายใต้การสูญสิ้นทุกความทรงจำยังมีบางสิ่งที่ฝังใจไม่รางเลือนหายไปความหวาดระแวงเข้าเกาะกินจิตใจของนางจนอาจข่มตาหลับได้ยามเมื่อหลับใหลอยู่ในจวนอันกว้างใหญ่ จนสุดท้ายจ้าวซือหงจำต้องเอ่ยปากให้หวางมู่พานางไปพักพิงที่หอสุราลี่ตงในทุกค่ำคืนทุกอย่างภายในเมืองหลวงยังคงสงบ ขุนนางมากหน้าหลายตาเดินเข้าออกหอสุรา พากันเมามายราวกับนอกกำแพงสูงตระหง่านนั

สตรีโดดเดี่ยวภายในจวนกว้างรับของว่างจัดแจงงานในจวนเฉกเช่นปกติแม้ว่าข่าวร้ายเกี่ยวกับท่านแม่ทัพทวีความรุนแรงขึ้นก็ตาม แต่ทว่าเรื่องไม่ปกติก็บังเกิดขึ้นเมื่อขันทีที่พักนี้นางรู้สึกว่าจะเห็นหน้าคร่าตาบ่อยเหลือเกินมาปรากฏตรงหน้าพร้อมกับอ้างพระเสาวนีย์ของหวงโฮ่วอีกครั้ง...จ้าวซือหงมีสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยปากบอกให้สาวใช้พานางไปแต่งกายเตรียมเข้าวัง หลังคล้อยหลังขันทีที่นำสารมาให้“จะไปจริงๆ หรือเจ้าคะ”“จะให้ข้าปฏิเสธได้อย่างไร” นางเริ่มเข้าใจหยางจื่อถงยามที่ต้องคุกเข่ารับราชโองการจากหวงตี้และแซ่ซ้องให้พระองค์อายุยืนหมื่นๆ ปี ทั้งๆ ที่ภายในใจอยากจะทัดทานแต่ก็เกินกำลังของตน“เหตุใดจึงเรียกตัวท่านไปบ่อยนัก ทั้งๆ ที่ก็ทราบว่าท่านตั้งครรภ์อยู่ หรือว่าพอท่านแม่ทัพไม่อยู่เลยคิดว่าจะกลั่นแกล้งท่านอย่างไรก็ได้ สามปีมานี้เคยมีเสียที่ไหนพระเสาวนีย์เรียกให้เข้าเฝ้าแบบนี้” สาวใช้ชะงักงันเมื่อตระหนักได้ว่าตนนั้นหลุดปากเอ่ยถึงท่านแม่ทัพที่บัดนี้ถูกเล่าลือว่าสิ้นชีพไปแล้ว หลินหรานมองนายหญิงของตนที่เอาแต่นิ่งเฉย “ฮูหยินข้า...”“เอาเถอะ” จ้าวซือหงเอ่ยปัดเรื่องไม่เป็นเรื่อง “หวงโฮ่วอยากพบข้าก็เข้าไปให้พบ อยากจะ

“วันนี้คงหนักหนาน่าดูกระมังฮูหยิน” ซ่งจื่อรุ่ยพูดพลางจัดยาหลายขนานเฉกเช่นทุกวันให้กับฮูหยินของท่านแม่ทัพที่ถอนหายใจมานับครั้งไม่ถ้วนในวันนี้“เจอแต่คนไม่ได้ดั่งใจ”“แล้วข้าคือหนึ่งในนั้นหรือไม่”“มิต้องกังวล เจ้าอยู่ในคนที่ไม่ได้ดั่งใจคนแรกๆ ที่ข้าเคยพบ ยาของเจ้ารสไม่น่าพิสมัยขนาดนั้นจะให้ข้าพอใจไปได้อย่างไร”“โธ่ฮูหยิน มียาที่ไหนรสชาติน่าพิสมัยบ้างเล่า เอาเป็นว่าหากท่านมิชอบมันขนาดนี้คราวหน้าก็ยาวิ่งเข้าไปรับยาพิษจากใครง่ายๆ ก็แล้วกัน”“ใครอยากจะต้องพิษบ้างเล่า ยามนั้นข้าต้องพิษได้อย่างไรยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ” ซ่งจื่อรุ่ยไม่เอ่ยสิ่งใด เขายังคงขะมักเขม้นในการจัดแจงยาของตนต่อไป “เจ้าคิดอย่างไรกับข่าวที่ลือไปทั่ว”“ข่าวอะไรเล่า วันๆ หนึ่งมีข่าวมากมายล่องลอยไปตามถนนราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่น”“...ข่าวท่านแม่ทัพ”ซ่งจื่อรุ่ยหัวเราะในลำคอราวกับไม่ใส่ใจข่าวลือพวกนั้น เขาจัดแจงถ้วยยาส่งให้สาวใช้ที่อยู่ใกล้กับฮูหยินของท่านแม่ทัพหยาง ผายมือให้นางได้รับยาชะลอพิษร้ายและยาบำรุงอีกหลายขนานแล้วจึงตอบกลับคำถามที่อีกฝ่ายเอ่ยทิ้งเอาไว้“ข้ารู้จักท่านแม่ทัพมานานเหลือเกิน นานเกินจนไม่เชื่อว่าเขาจะตาย เบาใจเถิด