หวนคำนึง のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

“เจ้าเป็นใคร? แล้วเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร?” หยางจื่อถงตั้งคำถามกับสตรีน้อยหน้าตาพริ้งเพราที่กำลังเล่นหูเล่นตาจนเขาชักตงิดใจประหลาด ตั้งแต่เช้าตรู่ก็มีบ่าวในจวนมาบอกว่ามีสตรีนางหนึ่งมาคุกเข่าพูดถึงเกียรติอันน่าเทิดทูนราวกับคนเสียสติอีกทั้งยังยกนามของจิ้นอ๋องเพื่อขอเข้าจวนแม่ทัพ จนเขาที่นอนตระกองกอดภรรยาอย่างเป็นสุขต้องรีบลุกขึ้นมาจัดการ แต่ทว่าจะไต่ถามสักเท่าใดสตรีนางนี้ก็เอาแต่ส่งสายตาวาวระยับมาที่เขาไม่หยุดหย่อนจนไม่อาจหาเจตนาในแววตานั่นได้“จิ้นอ๋องส่งข้ามาเจ้าค่ะท่านแม่ทัพ”“ส่งมาทำไม? รู้หรือไม่เอาเชื้อพระวงศ์มาอ้างมีโทษทัณฑ์เพียงใด”“ข้ามิได้แอบอ้าง” สตรีตรงเบื้องหน้ารีบเอ่ยแย้งก่อนจะหยิบสารฉบับหนึ่งขึ้นมาส่งต่อให้แก่เขา และพูดต่อ “จิ้นอ๋องกล่าวว่าฮูหยินของท่านตั้งครรภ์ ซ้ำท่านไม่มีอนุภรรยาหรือเมียบ่าว ท่านแม่ทัพจึงจำต้องอดกลั้นเป็นเวลานานจนเริ่มทนไม่ไหวแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ จิ้นอ๋องก็เลยส่งข้ามา”หน็อย! คนที่ได้ยินคำอธิบายกอปรกับสารในมือก็เข่นเขี้ยวเจ้าสหายตัวดีอยู่ในใจ ช่างรู้ดีถึงเพียงนี้ไยหาภรรยาให้ตัวเองไม่ได้เล่า! บุรุษที่ไม่เคยมีภรรยาริอาจจะมารู้ใจเขาอย่างนั้นรึ!“อ้อ เช่นนั

“การค้าที่ชายแดนเหมือนจะมีปัญหา”“ก็แค่พวกพ่อค้าหน้าใหม่ ชั่วชีวิตไม่เคยได้จับเงิน พอได้จับเข้าหน่อยก็ทำเป็นผยอง” ผู้เป็นดั่งพ่อค้าของราชสำนักทูลอธิบายต่อหวงตี้ที่เรียกตัวเข้ามาคุยเรื่องไม่เป็นเรื่อง “กระหม่อมเพิ่งทราบว่าการข่าวของพระองค์ครอบคลุมไปถึงการค้าแล้ว”ทั้งๆ ที่ผ่านมาไม่เคยรับข่าวการข้าจากผู้ใดนอกจากเขา...“เป็นหวงตี้ไม่ว่าเรื่องน้อยใหญ่อันใดก็ต้องทราบ เจ้าเองก็เช่นกันจะสนแต่เรื่องการค้าเพียงอย่างเดียวมิได้ สายตาต้องกว้างไกล มองให้เหตุทุกปัญหาและเชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกันเพื่อหาช่องโหว่และหาประโยชน์”“ฝ่าบาท กระหม่อมมิใช่ไท่จื่อของพระองค์ เกรงว่ารู้ไปก็ไร้ประโยชน์ กระหม่อมเป็นเพียงพ่อค้า สนแต่เรื่องเงินทองก็เพียงพอแล้ว”เอ่ยปัดความรับผิดชอบที่หวงตี้พยายามจะจับยัดใส่มือ รั้งจอกน้ำชาขึ้นมาจรดริมฝีปาก ชารสเลิศสำหรับจักรพรรดิ แต่อย่างห่างชั้นกับชาที่วังเฉิงกงอยู่วันยังค่ำ“ไปจัดการเรื่องการค้าที่ชายแดนเสีย”มือที่ยกจอกน้ำชาเอาไว้ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ สายตาจับจ้องไปยังหวงตี้ที่ตรัสออกมาอย่างหนักแน่น ดวงเนตรแข็งกร้าวชี้ชัดว่านี่คือคำสั่งมิใช่คำขอร้องมือที่ค้างเติ่งอยู่กลางอากา

“ไม่เป็นไร ข้าถามซ่งจื่อรุ่ยแล้ว”สตรีที่เต็มไปด้วยความเขินอายใบหน้ายิ่งเปลี่ยนสีกว่าเก่า เขาปรึกษาเรื่องนี้กับผู้อื่นเลยหรือ? เช่นนี้แล้วซ่งจื่อรุ่ยจะไม่มองว่าพวกนางเป็นคู่ที่มากตัณหาหรืออย่างไรกัน!ท่าทีเดือดดาลแต่ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปากผู้เป็นสามีก็รั้งนางเข้าไปกอดปลอบขวัญที่ มือหนาลูบแผ่นหลังของนางไปมาราวกับปลอบเด็กน้อยที่กำลังร่ำไห้“เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ เรื่องของสามีภรรยานั่นเป็นเรื่องปกติ อย่ากังวลไปเลย”“ท่านก็พูดได้ ท่านเป็นบุรุษ” เสียงกระเง้ากระงอดทำให้หยางจื่อถงได้แต่หัวเราะในลำคอ ปลอบประโลมนางประหนึ่งหญิงสาวที่เพิ่งจะเข้าห้องหอ ทั้งๆ ที่ในท้องมีลูกของเขาอยู่ตั้งคนหนึ่งแล้วก็ตาม“คืนนี้ออกไปเดินเล่นข้างล่างหน่อยไหม”สตรีที่แนบออกผละออกมองเขาอย่างตั้งคำถาม “ไปสนทนากับพวกคหบดีทั้งหลายที่เดินเอาเงินมาให้เราอย่างไรเล่า อยู่แต่ข้างบนนี้ไม่เบื่อบ้างรึ อีกอย่างไม่ต้องหลบซ่อนมากนักก็ได้ บัดนี้จางต๋าไม่อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องระวังอะไรมากมายนัก อีกอย่างเจ้าจะได้รู้ว่าเหตุใดข้าจึงทราบเรื่องมากมายในเมืองหลวงนี่”“เช่นนั้นก็ได้”“อย่างนั้นเตรียมตัวเถิด ข้าจะให้คนไปพาสาวใช้ของเจ้ามาคอ

ความจริงถูกตีกลับเข้ามาในอกของหยางจื่อถง เรื่องนี้มีหรือที่เขาจะไม่รู้ เกือบครึ่งของชีวิตแทบไม่เคยว่างเว้นการศึก ภาพล้มตายของผู้คนเห็นจนชินตา ความเดือดร้อนของชาวบ้านเห็นจนกลายเป็นเรื่องปกติ ความลำบากยากจะยอมรับก็คงจะดีกว่าสถานะไม่ต่างจากทาสของแคว้นอื่น ออกศึกทุกครั้งเขาจึงรวบรัดให้จบเร็วที่สุดเท่าและสูญเสียคนให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำให้“ไม่มีใครอยากให้เกิดสงคราม ต่อให้เป็นขุนศึกที่เก่งกาจที่สุด ก็อย่างว่างงานที่สุดเช่นกัน”“การศึกนี้หากเลี่ยงไม่ได้ เห็นทีหวงตี้คงส่งท่านไปอีกเช่นเคย หากสำเร็จคราวนี้ท่านอาจกลายเป็นแม่ทัพใหญ่ก็เป็นได้”“อาจจะใช่หรือไม่ใช่ก็เป็นได้ บางครั้งพระทัยของหวงตี้ก็คือสิ่งที่ยากจะคาดการณ์”“แต่หากหวงตี้ไม่ส่งท่านไปชาวบ้านอาจต้องทุกข์นักเช่นกัน ตอนนี้เริ่มมีกองโจรปล้นสะดมอาหารแล้ว”“กองโจร?”“ใช่ ขบวนการค้าของข้าก็โดนดักปล้น แต่โชคดีที่มีทหารรับจ้างติดตามไปด้วยเลยเสียหายไม่เท่าไหร่ ชาวบ้านโอดครวญกันระงม แต่ก็คงดังไปไม่ถึงท้องพระโรงหวงตี้ถึงไม่มีรับสั่งใดออกมาเยียวยาพวกเขาเลย”หยางจื่อถงสบตากับจ้าวซือหง อาจเป็นฤทธิ์ของสุรา ไม่ก็ความชอกช้ำของบุรุษผู้นี้ถึงได้หลุดในสิ

“ข้าไม่รู้ว่าสู้รบกับสิ่งใด แต่ข้ารู้ว่าข้าต้องสู้เพื่อสิ่งใด” คนที่แสร้งว่าไม่ยี่หระพูดด้วยเสียงราบเรียบ “ข้าไม่เหลืออะไรแล้วหวางมู่ ทั้งชีวิตนี้ข้าเหลือแค่นาง”ภายในห้องเงียบสงัด ต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตนเอง จนสุดท้ายหวางมู่ก็เป็นผู้ทำลายความเงียบนั้น “มีข่าวจากวังหลวง... รัชทายาทเตรียมเสนอให้ท่านนำทัพจัดการศึกแคว้นฉี”“ปะทุแล้วหรือศึกที่ว่านั่น”“ยังขอรับ เพียงแต่ฝ่ายนั้นเริ่มเคลื่อนกำลังพลแล้ว ในท้องพระโรงเริ่มหารือกันถึงเรื่องนี้แล้วเช่นกัน”“มีราชโองการมาเมื่อใดข้าก็จะไป” ขุนนางคนหนึ่งจะปฏิเสธได้อย่างไร หากมีราชโองการมาให้เขาไปทำศึกคราวนี้อย่างไรเสียก็ได้แต่คุกเข่ารับราชโอกาสและสรรเสริญหวงตี้ให้อายุยืนเป็นหมื่นๆ ปีแม้ว่าอีกฝ่ายจะหยิบยื่นคำตายมาใส่ให้ถึงมือ“แต่นายท่านขอรับ จิ้นอ๋องไม่อยู่ ศึกครั้งนี้ก็...”ไร้กุนซือ... แน่นอนว่าต้าเซี่ยใช่ว่าไร้จิ้นอ๋องแล้วจะไม่มีกุนซือคนอื่น แต่จะมีใครรู้ใจเขาเท่าจิ้นอ๋องอีก แล้วจะมีใครเก่งกาจเจ้าเล่ห์เพทุบายเท่าเจ้านั่นอีก ไม่มีเลย... แม่ทัพไร้กุนซือที่รู้ใจ โอกาสชนะก็มี แต่โอกาสพลาดก็มีอยู่ไม่น้อยเช่นกัน แต่จะทำอย่างไรได้ถูกอย่างถูกกำหน