All Chapters of หวนคำนึง: Chapter 51 - Chapter 60

คล้อยหลังขบวนที่เชิญราชโองการ หยางจื่อถงก็หันหลังกลับไปหาภรรยาของตนที่จ้องมองเขาด้วยใบหน้าเรียบนิ่งจนไม่ทราบว่าคิดสิ่งใดอยู่ แต่มีหรือที่เขาจะไม่ทราบว่าภรรยาคิดสิ่งใดหยางจื่อถงส่งราชโองการให้กับข้ารับใช้ ก่อนจะเดินเข้าไปภรรยาโอบประคองและพานางเดินไปรอบๆ จวนอย่างที่ไม่ค่อยได้ทำเสียเท่าไหร่นักเพราะเวลาส่วนใหญ่พวกเขาทั้งสองมักหมดไปกับหอสุราลี่ตงเสียมากกว่า“ไม่เกินครึ่งเดินข้าคงต้องนำทัพ” หยางจื่อถงเป็นผู้เริ่มการสนทนา มองสตรีที่โอบกอดแต่ยังไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา “รู้ใช่หรือไม่ว่าหากเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่ข้าไม่อยู่แล้วควรจะทำอย่างไร”“รู้สิ รู้เป็นอย่างดีว่าต้องทำอย่างไร”“ดีแล้ว ข้าจะให้คนของข้าไว้กับเจ้า จะไม่มีคนที่จวนนี้รู้นอกจากเจ้าและหวางมู่ หากเกิดอะไรขึ้นหวางมู่จะจัดการทุกอย่างและปกป้องเจ้า”“ข้ามิได้ห่วงเรื่องนั้นเลย ข้าทราบดีว่าอย่างไรหวางมู่ก็ปกป้องข้าได้ แต่ท่านเล่า” จ้าวซือหงมองบุรุษที่โอบประคองนางไว้ หยางจื่อถงยังยิ้มได้อีกทั้งยังหัวเราะออกมาราวกับชอบใจที่ทุกอย่างบีบคั้นเขาถึงเพียงนี้“อย่ากังวลไปเลย นี่ใช่ศึกแรกของข้าเสียเมื่อไหร่”จ้าวซือหงทอดถอนหายใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น ในเมื

ในท้องพระโรงเริ่มการถกเถียงต่างๆ นานาถึงเรื่องการเดินทัพทำศึกกับแคว้นฉีเพราะสตรีนางเดียวที่เป็นผู้จุดชนวน แน่นอนว่าคนที่นำชนวนแห่งการศึกสงครามจะเป็นใครนอกเสียจากเทพสงครามแห่งต้าเซี่ยที่แสดงสีหน้าระอาฟังการถกเถียงของขุนนางทั้งหลายถึงเรื่องกำลังพลที่มีเพียงหยิบมือ เสบียงที่ไม่เพียงพอ กุนซือคนสำคัญไม่อยู่ และหลายต่อหลายเรื่องที่ยิ่งพูดก็ยิ่งทวีปากเสียงกันไปเรื่อยจนน่าปวดหัว ทั้งๆ ที่คนต้องไปผจญทุกข์ภัยคือเขาผู้เป็นแม่ทัพนำทัพในครั้งนี้ แต่ทว่าไม่ได้พูดแย้งแม้แต่ครึ่งคำเพราะพูดไม่ทันขุนนางสอพลอทั้งหลาย จึงได้แต่ยืนถอดถอนหายใจอยู่เงียบๆ เท่านั้น“แม่ทัพหยาง”สุรเสียงที่พลันดังขึ้นทำให้เสียงอื้ออึงก่อนหน้าเงียบลงทันตา แม่ทัพหยางที่ถูกขานนามเดินออกจากแถวขุนนางมายืนต่อหน้าพระพักตร์“ท่านเป็นคนนำทัพในครั้งนี้ ข้อถกเถียงที่พวกเราทั้งหลายโต้แย้งจนไม่อาจหาข้อสรุปนี้ได้ท่านคิดเห็นว่าเป็นอย่างไร”“ทหารมีเพียงเท่านี้นับว่าไม่พอ...” เสียงอื้ออึงที่เงียบหายไปเริ่มดังขึ้นอีกเมื่อท่านแม่ทัพหยางถึงกับเอ่ยปากในเรื่องนี้ “แต่ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้แล้วหากเกณฑ์กำลังพลใหม่เกรงว่าประชาชนจะเดือดร้อนเสียเปล่า แต่

แต่นางเลือกที่ยอมรับมันมาไว้กับตนเองตั้งแต่แรก จ้าวซือหงดาหน้าเข้าไปรับพิษร้ายนั้นด้วยตนเอง และเตรียมการทุกอย่างเอาไว้ เพียงแต่นางคนที่สูญสิ้นทุกอย่างอาจจะโง่เขลาเกินกว่าที่จะเข้าใจมัน...ยอมอ่อนแอ ยอมพ่ายแพ้ และวางชีวิตของตนไว้ที่มือของหยางจื่อถงผู้เป็นสามี ซึ่งแน่นอนว่าเขาอาจจะทราบถึงเรื่องนี้แล้วก็เป็นได้ หยางจื่อถงเคยกล่าวว่าอาจเป็นเพราะเขานางจึงสูญสิ้นความทรงจำทั้งหลาย แน่นอนว่ามีความเป็นไปได้หลายส่วนที่หยางจื่อถงทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับนางมาบ้างแล้วและเพราะสารฉบับนั้นจ้าวซือหงจึงวิ่งวุ่นกับการจัดการทรัพย์สมบัติมากมายเหลือคณาของสามีและสินเดิมของตน เพราะหลังจากนี้หากความพ่ายแพ้ที่นางได้เขียนเอาไว้ในสารมาถึง ทุกอย่างจะไม่ได้เลวร้ายไปมากกว่านี้แน่นอนว่าหลังจากนี้หยางจื่อถงนำทัพออกไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น อาจมีเรื่องดีและเรื่องไม่ดีที่คนอื่นหยิบยื่นมาให้ถึงจวน และที่สำคัญทรัพย์สินที่มากมายมั่งคั่งไม่ต่างอะไรกับดาบสองคมที่จะย้อนกลับมาทำนางยามที่สามีไม่อยู่ติดจวน แต่กลับกลายเป็นว่าสมบัติของหยางจื่อถงนั้นมากจนน่ากลัว... จนนางได้แต่แสร้งว่าทรัพย์มหาศาลนั้นมีเพียงน้อยนิด ยามเ

“คิดว่าอยู่ในจวนท่านแม่ทัพแล้วจะใช้อำนาจตามอำเภอใจได้หรือ”การทักทายที่ฟังไม่รื่นหูดังขึ้นทันที จ้าวซือหงได้แต่ก้มหน้าลอบยิ้ม ร่างกายที่ย่อถวายพระพรหวงโฮ่วยังคงค้างเติ่งอยู่เช่นนั้นความทรงจำในอดีตครั้งหนึ่งที่นางเคยอาศัยอยู่ที่นี่หวนเข้ามาในความคิด อีกทั้งความคิดนั้นยังรวมไปถึงการที่สตรีมากศักดิ์ตรงเบื้องหน้ามาได้มานั่งเคียงบัลลังก์มังกรด้วยเช่นกันหากอดีตหวงโฮ่วยังอยู่ สตรีที่เคยเป็นสนมขั้นกุ้ยเฟยจะได้มาวางอำนาจใส่นางเช่นนี้หรือไม่กันสตรีที่เอาแต่ก้มหน้าลอบขบคิด ไม่ผิดจากที่นางและหยางจื่อถงคาดการณ์ บุญคุณจอมปลอมถูกหยิบยกขึ้นมาแอบอ้าง หากให้เอาประโยคถัดไปคงไม่พ้นเรื่องที่นางอกตัญญูกระมัง“สามปีไม่เคยคิดกลับมาเยี่ยมเราที่เลี้ยงดูแลเจ้ามาแม้สักครั้ง”นั่นปะไร“สามีเป็นแม่ทัพก็อย่าทระนงตนเกินไป หากพลาดพลั้งในหน้าที่การงานเมื่อใดเกรงว่าเจ้าจะไม่อาจอยู่สุขสบายเช่นในตอนนี้ได้”สตรีที่เอาแต่ก้มหน้าอยู่หนากระแอมไอเบาๆ ยืนกายเหยียดตรงพร้อมกับฉายยิ้มละไมอย่างคนไม่ทุกข์ร้อน “กล่าวเช่นนั้นเกรงว่าไม่เหมาะกระมังเพคะ หาก

การมีชีวิตของจ้าวซือหงนั้นก็พ่วงไปกับอำนาจที่ไท่จื่อจะได้รับเมื่อครั้งก่อนเก่า แต่เมื่อเวลาผ่านไปคนเหล่านั้นอาจฉุกคิดบางสิ่งได้ เช่นว่าแค่เพียงปณิธานและคำพูดของคนตายจะมีน้ำหนักไปมากกว่าความมั่งคงและยั่งยืนของอำนาจได้อย่างไร จึงคิดสลัดนางให้พ้นจากวังหลวงและราชสำนักอย่างเด็ดขาดและเพราะเหตุนี้จึงคิดสังหารนาง...และเทน้ำหนักและความสนใจไปยังขั้วอำนาจใหม่ที่กำลังก่อกำเนิดและเริ่มฝังรากอ่อนในราชสำนักอย่างตระกูลเหลียงแต่ทุกอย่างกลับกระทำได้ยากขึ้นเพราะนางมาอยู่ข้างกายหยางจื่อถง... หยางจื่อถงคือเกราะคุ้มภัยของนาง และนางอาจจะรู้แจ้งเรื่องทั้งหมดนี้ตั้งแต่แรกแล้วจึงคิดทำทุกอย่างจนตนเองอยู่ในสภาพแบบนี้ “แต่น้องของเขาคือหวงโฮ่ว เขาเป็นอัครเสนาบดี อำนาจในมือมากล้นเป็นเท่าทวีอยู่แล้วไยจะต้องทำเรื่องพรรค์นี้”“การตายของตระกูลจ้าว การสิ้นชีพของอดีตหวงโฮ่วทุกอย่างล้วนเป็นปริศนา”“ตระกูลจ้าวตายในสนามรบ”“คนทั้งตระกูลไปตายอยู่ในสนามรบ แล้วใครกันที่สั่งการให้แม่ทัพของตระกูลจ้าวไปทำศึกที่นั่น”หยางจื่อถงชะงักเรื่องใ