UN-SECURE GUY 11 ถ้าผมไม่ได้กินข้าว ผมจะกินคุณแทน!

พรึ่บ!

“ตื่นได้แล้วคุณหนู! จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนครับ!” ผ้าห่มถูกกระชากออกจากตัวฉันพร้อมกับเสียงกระแทกแดกดันที่ดังลั่นตามมา มันทำให้ฉันตกใจจนต้องสะดุ้งตื่นอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ถึงจะอย่างนั้น ฉันก็ยังไม่มีแรงลุกขึ้นอยู่ดี เพราะมันทั้งหนาวทั้งสั่น ทั้งอ่อนล้าหมดแรง ทั้งร้อนๆรุ่มๆไปทั้งตัว

“ผมบอกให้ลุกไงแนน เช้าแล้ว ลุก!”

“โอ๊ย!” เขากระชากฉันขึ้นมาแล้วดึงทั้งตัวของฉันเข้าไปหา

“เจ็บ ปืน ขอร้อง ปล่อย ฮึก ปล่อยฉันก่อน ฮือๆ” ฉันทำได้แค่บอกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นๆแหบแห้งปนเสียงสะอื้น แต่ไม่มีแรงขัดขืนเขาแล้ว

“ผมไม่ปล่อย! มานี่!”

“โอ๊ย!” เขากระชากฉันลงจากเตียงแล้วลากฉันให้เดินตามไปไหนไม่รู้ ขาฉันได้แต่ครูดไปกับพื้นเพราะฉันไม่มีแรงเดินตามเขาให้ทัน

“โอ๊ย!” ผลของการไม่มีแรงคืออยู่ๆฉันก็ทรุดลงกับพื้นเอาดื้อๆ แรงจะลุกขึ้นยืนก็ไม่มี ส่วนปืน เขาหันมองฉันเหมือนไม่พอใจทีนึงแล้วเดินกระทืบปึงปังไปไหนก็ไม่รู้ ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกับเสื้อผ้าในมือ

พรึ่บ! เขาโยนมันใส่ฉัน

“ใส่ซะ! เห็นสภาพทุเรศๆของคุณแล้วมันอุจาดตา!” เขาตวาดใส่ฉัน แต่ฉันก็ยอมรับ สภาพฉันตอนนี้มันทุเรศจริงๆ มือสั่นๆของฉันค่อยๆหยิบเสื้อขึ้นมา มันเป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวตัวใหญ่ๆยาวลงไปถึงขาอ่อนฉัน และ มันมีแค่ตัวเดียว

“คงไม่โง่จนถึงขนาดคิดไม่ได้หรอกนะ ว่าบ้านผมคงไม่มีเครื่องในให้คุณ” เขายืนกอดอกบอกฉัน เหมือนรู้ทันว่าฉันกำลังคิดอะไร สายตาก็สุดแสนจะดูถูกดูแคลน แต่ถึงฉันจะเจ็บปวดรวดร้าวจนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวแค่ไหน ฉันก็พยายามอดทนไว้ ไม่อยากมีปากมีเสียง ไม่อยากให้ทุกอย่างมันเลวร้ายไปกว่านี้อีกแล้ว สุดท้ายฉันก็เลยจำใจกัดฟันใส่เสื้อนี้แค่ตัวเดียวอย่างยากลำบาก ทั้งตัวมันยังร้อนๆหนาวๆ อ่อนล้าอ่อนแรงไปหมด แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ใส่ เหมือน ก่อนหน้านี้

“เสร็จแล้วใช่มั้ย เสร็จแล้วก็ลุกขึ้น จะได้ไปทำหน้าที่ของคุณสักที!”

“นะ...หน้าที่? หน้าที่อะไร” ฉันเงยหน้าถามเขา ไม่รู้จริงๆว่าเขาจะให้ทำอะไร

“ทาสผมไง!”

“โอ๊ย!” เขาทำเหมือนเดิม กระชากแขนฉันให้ลุกขึ้นแล้วลากให้เดินตาม

ปึก! เขาเหวี่ยงฉันจนแทบล้ม โชคดีที่ฉันค้ำเคาน์เตอร์เอาไว้ได้ เคาน์เตอร์ที่มีทั้งเขียงทั้งมีด แล้วก็ผักเต็มไปหมด ใช่แล้วล่ะ เขาลากฉันเข้ามาในครัว

“คงไม่ต้องบอกใช่มั้ยว่าคุณต้องทำอะไร แล้วก็เร็วๆด้วยล่ะ ผมหิว!” คำสุดท้ายฉันรู้สึกได้ว่าเขาเลื่อนหน้ามาย้ำใกล้ๆหูฉันชัดเจน เพราะตอนนี้เขายืนอยู่ด้านหลังฉัน ก่อนฉันจะได้ยินเสียงเหมือนเขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้แรงๆ

“อ้าว! นิ่งทำไมอ่ะ ทำดิ!”

“เอ่อ คือฉัน ฉัน...” ฉันค่อยๆหันไปหาเขาช้าๆ เห็นเขานั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าว สีหน้าเอาเรื่อง แล้วฉันควรจะทำยังไง ไอ้กลัวก็กลัว แต่ไอ้ที่เขาสั่งให้ฉันทำ ฉันก็ทำไม่เป็น

“ฉันอะไร!”

“เอ่อฉัน ฉัน ฉันทำไม่เป็น” ฉันตอบไม่เต็มเสียงเท่าไหร่ ไม่กล้ามองหน้าเขาด้วยซ้ำ

“นั่นมันเรื่องของคุณ!” ประโยคนั้นของเขาทำฉันต้องมองเขาแทบไม่ทัน

“แต่ว่าฉัน ฉันทำไม่เป็นจริงๆ”

“ก็บอกแล้วไงว่าเรื่องของคุณ ผมไม่สน ผมสนแค่ว่า...” อยู่ๆเขาก็ลุกจากเก้าอี้ตรงเข้ามาหาฉัน สองมือของเขาค้ำเคาน์เตอร์เหมือนตั้งใจขังฉันไว้ไม่ให้หนีไปไหน แถมสายตาเขาที่มองฉันก็แปลกๆ รอยยิ้มนั่นก็ด้วย มันไม่น่าไว้ใจเลย และมันทำให้ฉันหายใจติดๆขัดๆเอาดื้อๆ เพราะเขาเลื่อนหน้าเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ ลมหายใจร้อนๆของเขาเป่ารดปลายจมูกฉัน ฉัน ฉันตัวสั่นไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่าเขา เขากำลังคิดอะไร

“ถ้าผมไม่ได้กินข้าว ผมจะกินคุณแทน!”

“อื้อ ไม่ อย่า ฮึก อย่านะ ฉันทำ ฮึก ทำแล้ว นายอย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฮือๆๆ” ฉันรีบเบี่ยงหน้าหลบอย่างสุดกำลัง มือของฉันเอื้อมไปดันอกเขาไว้โดยอัตโนมัติ เพราะเขาทำท่าจะพุ่งทั้งหน้าทั้งตัวเข้ามา

“งั้นก็ทำ”

“อื้อ!” เขากดจมูกหนักๆลงที่แก้มฉันแล้วถอยห่างออกไปนั่งที่เดิมด้วยสีหน้าสะใจและมีความสุข ทิ้งให้ฉันตัวเกร็งหายใจแทบไม่ออก เขาทำแบบนั้นทำไมกัน ก็ฉันรับปากแล้วว่าจะทำกับข้าว แล้วเขา เขาหอมแก้มฉันทำไม

“นะ...นาย”

“ผมก็แค่ส่งใบเตือนให้คุณ ว่าถ้าคุณทำไม่ได้อย่างที่รับปาก แล้วคุณจะเจออะไร” เขายักคิ้วยักไหล่ตอบฉัน แล้วก็นี่สินะ เหตุผลที่เขาล่วงเกินฉัน เขาเห็นฉันเป็นแค่สิ่งของ ไม่มีความรู้สึก คิดจะทำอะไรก็ทำ จะย่ำยียังไงก็ได้ แต่ฉันก็ไม่ได้อยากร้องไห้ให้เขาเห็นอีกแล้ว ฉันค่อยๆหันหลังกลับมาที่เคาน์เตอร์ อย่างน้อยๆการแอบร้องไห้ไม่ให้เขาเห็น ก็คงช่วยให้โดนดูถูกน้อยลง เพราะอย่างน้อย เขาก็ไม่เห็น ไม่รู้

“เร็วๆด้วยนะครับคุณหนู เพราะถ้าคุณขืนอืดอาดยืดยาดจนผมทนหิวไม่ไหวขึ้นมาล่ะก็ คุณนั่นแหละจะเดือดร้อน” นั่นก็คงเป็นอีกใบเตือนของเขาสินะ ใบเตือนที่ทำให้ฉันต้องรีบเอื้อมมือสั่นๆที่ไม่ค่อยจะมีแรงไปหยิบมีดหยิบผักมาหั่น ไม่รู้ว่าทำถูกหรือทำผิด แต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำ และไม่ว่าคราวนี้เขาจะแกล้งให้ฉันทำเหมือนตอนซักผ้ารึเปล่า ฉันก็จะยอม ดีกว่าต้องโดนกระทำย่ำยีแบบที่เขาขู่อีก

“โอ๊ย!” หั่นไปหั่นมา มีดบาดซะงั้น จากที่มีน้ำตาไหลอยู่อย่างเดียว ตอนนี้เลยมีเลือดไหลเพิ่มออกมาอีกอย่าง

“เป็นอะไร!”

“ปละ...เปล่า” ฉันรีบตอบทั้งที่ยังยืนหันหลังให้เขา ไม่อยากให้เขามาเห็นแล้วสมน้ำหน้าฉันอีก

“เปล่าก็รีบทำ อย่าสำออยให้มันมาก รำคาญ!” ฉันอยากเถียงออกไปจริงๆ ว่าฉันเองก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้เลยสักนิด แต่สุดท้ายก็ได้แต่กัดฟันเก็บคำพูดพวกนั้นเอาไว้ในใจ แล้วกลั้นใจหั่นผักต่อ หั่นไปจนกระทั่งเสร็จ ภาวะเครียดก็เข้าครอบงำฉันอีกแล้ว เพราะฉันไม่รู้จะทำยังไงต่อ ทางเดียวที่ทำได้ คือเดาสุ่มไปเรื่อยๆ

“ว้าย!” ไม่รู้ทำไมไฟมันถึงลุกขึ้นมาตอนฉันใส่ผักลงในกระทะ แล้วฉันก็ตกใจมาก ตกใจจนถอยหลังมาไกลเลย ลืมไปว่าสังขารมันเดี้ยงจนตอนนี้ฉันล้ม ล้มใส่ปืน

“เอ่อ ฉัน ฉัน ฉันขอโทษ” ฉันรีบบอกเขาเสียงสั่นก่อนทำท่าจะลุกขึ้นจากตัวเขา แต่เขา เขากอดฉันไว้

“ถ้าอยากอ่อยผม บอกตรงๆก็ได้มั้ย”

“ฉันเปล่านะ เมื่อกี้ฉัน ฉันแค่ตกใจ” ตอนนี้ฉันกลัวเขามากกว่าไฟที่ลุกขึ้นมาเมื่อกี้นี้อีก เพราะเขาเลื่อนหน้าลงมาใกล้ฉัน แถมกระชับกอดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

“นาย นายจะทำอะไร ปล่อยฉันสิ เดี๋ยว เดี๋ยวผัดผักจะไหม้” ฉันดันอกเขาไว้เบาๆ เหลือบมองกระทะกับหน้าปืนสลับกัน และฉันกลัวมันไหม้จริงๆ เพราะตอนนี้ควันโขมงเต็มเลย ถึงจะไม่มีไฟแล้วก็เถอะ

“ไหม้ก็ไหม้ดิ แต่ผมต้องลงโทษคุณก่อน”

“ลงโทษ ลงโทษอะไร ฉันยังไม่ได้...อื้อ!” อยู่ๆเขาก็จูบฉัน จูบดูดดื่มเหมือนจะสูบวิญญาณฉันยังไงอย่างงั้น จนตอนที่ฉันบีบต้นแขนเขาแรงขึ้น เพราะฉันเริ่มหายใจไม่ออก เขาถึงยอมถอนจูบออก

“ถ้าคุณอ่อยผมอีกที คราวนี้ผมไม่ทำแค่จูบคุณแน่ๆ ลงไปได้แล้ว!”

“โอ๊ย!” เขายกฉันลงจากตัวแรงๆจนฉันแทบล้ม โชคดีที่ทรงตัวไว้ได้ ฉันเลยไม่ล้มลงกับพื้น แต่สิ่งที่ฉันห้ามไม่ได้คือน้ำตา เพราะมันทำท่าจะไหลอีกแล้ว เขา เขาเห็นฉันเป็นแค่สิ่งของจริงๆ ถึงได้คิดจะทำอะไรก็ได้

...นายมันใจร้าย

ฉันอยากพูดประโยคนี้ออกไป แต่ก็รู้ว่ามันคงไม่มีประโยชน์ ฉันฝืนกัดฟันทำกับข้าวให้เสร็จคงจะดีกว่า โชคดีที่มันยังไม่ไหม้ ฉันรีบผัดๆๆทนให้น้ำมันกระเด็นใส่อยู่พักนึง ก่อนจะตักใส่จานไปให้เขา แต่ทำไมเขาถึงได้เงยมองฉันเหมือนไม่พอใจก็ไม่รู้

“ข้าวอ่ะ จะให้ผมกินแต่กับข้าวหรือไงคุณหนู คุณมีสมองป่ะวะ!” เขาพูดติดตะคอกจนฉันฝืนกลืนน้ำตาแทบไม่ทัน

“แล้ว ฮึก แล้วข้าวอยู่ไหนอ่ะ”

“เห้ย นี่โง่จริงๆหรือแกล้งโง่วะคุณหนู ข้าวมันก็อยู่ตรงเคาน์เตอร์นั่นไง แหกตาดูดิ!” ฉันหันไปมองตามที่เขาบอก

“แต่ มันยังเป็นข้าวสารอยู่เลยนะ”

“หึ! คุณนี่ท่าจะโง่จริงๆว่ะ เป็นข้าวสารก็หุงดิ! หุงอ่ะ รู้จักป่ะ หรือว่าบ้านคุณเขากินข้าวสารดิบๆกัน!”

“เอ่อ ฉัน แต่ฉันหุงไม่เป็น”

“จะให้ผมจับคุณลงไปหุงแทนมั้ยล่ะ เผื่อจะหุงเป็น!”

“ฮึก อย่านะ” เขาลุกขึ้นแล้วทำท่าจะพุ่งเข้ามา ท่าทางเขาราวกับจะฆ่าฉันได้

“อย่าก็ไปหุง แล้วหุงให้สุกด้วยนะ ไม่งั้นโดน!”