ตอนที่ 2 หนี้ก้อนโต

"คุณตระเกิง โฉนดอยู่ที่ไหน!"

เสียงที่ดังออกมาจากในบ้านทำให้คนที่พึ่งกลับมาจากขายขนมคิ้วขมวด ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที

"แม่ มีอะไรกันจ้ะ"

น้ำผึ้งคิ้วขมวด ก่อนจะรีบเข้าไปประคองแขนของผู้เป็นแม่ที่ดูจะอารมณ์ขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปมองพ่อเลี้ยงอย่างตระเกิงที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่

"ผมบอกแล้ว ผมต้องต่อทุน ยืมไปจำนองนิดๆ หน่อยๆ มันจะเป็นอะไรไป"

คิ้วสวยของน้ำผึ้งขมวดเข้าหากันทันที เมื่อได้ยินคำว่าจำนอง

"แม่ อย่าบอกนะจ้ะ"

แต่ใบหน้าของยาดาผู้เป็นแม่ กลับบอกเธอได้ถนัดทีเดียว ว่าพ่อเลี้ยงของเธอได้เอาโฉนดที่ดินบ้านที่เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของครอบครัวนี้ไปจำนองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"ลุงทำแบบนี้ได้ยังไง ถ้าไม่มีบ้าน เราก็ไม่เหลืออะไรแล้วนะ"

ตระเกิงถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเท้าสะเอวมองสองแม่ลูกที่กำลังทำเรื่องเล็กๆ ให้เป็นเรื่องใหญ่

"นี่ เสี่ยภาษเค้าไม่ได้จะมายึดวันนี้พรุ่งนี้สะหน่อย หาเงินไปไถ่คืนก็จบ!"

นัยตาสวยมองพ่อเลี้ยงที่เดินขึ้นไปด้านบนด้วยความไม่พอใจสุดขีด ก่อนจะประคองผู้เป็นแม่ที่สีหน้าไม่ค่อยดีนักไปนั่งพัก

"ใจเย็นๆ นะจ้ะแม่ ยิ่งไม่ค่อยสบายอยู่ เดี๋ยวจะพาลเป็นหนักขึ้นนะจ้ะ"

ยาดาส่ายหน้าไปมาอย่างหมดแรง สมบัตพัดสะฐานชิ้นเดียวที่เหลืออยู่กลับถ๔กสามีเฮงซวยนำไปจำนองแล้ว แน่นอนว่าคนหากินวันเว้นวันแบบเธอ กว่าจะหาเงินไปไถ่คืนมาได้ คงอีกนานมากๆ หรือไม่ก็คงไม่มีโอกาสเลย

"เดี๋ยวผึ้งตะหางานทำเพิ่ม จะได้รีบไถ่กลับมา แม่ไม่ต้องห่วงนะจ้ะ"

"แม่ขอโทษนะผึ้งลูก ฮึก! แม่ขอโทษ"

น้ำตาของผู้เป็นแม่ยิ่งทำให้น้ำผึ้งรู้สึกเจ็บแปลบ ที่ไม่สามารถช่วยผู้เป็นแม่ได้มากนัก

"ไม่ต้องห่วงนะจ้ะแม่ เดี๋ยวผึ้งจัดการเอง แม่ไม่ต้องคิดมากนะจ้ะ"

น้ำผึ้งบีบมือที่สั่นเทาของผู้เป็นแม่ด้วยรอยยิ้มเข้มแข็ง แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้หน้ากากแสนแกร่งดั่งหินผาที่เธอสร้างขึ้น เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงอ่อนแอคนนึงเพียงเท่านั้น

เรียวขายาวก้าวเข้ามายังห้องนั่งเล่นในเช้าตรูของวันใหม่นิ่งๆ พนารู้สึกว่าเขายังไม่สามารถปรับตัวเข้ากับประเทศไทยได้ง่ายๆ

"มีอะไรหรอครับ อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเชียว"

คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อยพลางหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟสตัวหรู ตาก็พินิจมองผู้เป็นพ่อและแม่ด้วยความสงใส

"แม่กับพ่อมีเรื่องต้องคุยกับลูก พนา"

ปรีณาพูดนิ่งๆ จนพนาเองก็เริ่มสนใจขึ้นมาดื้อๆ ว่าพ่อและแม่ที่ไม่ค่อยมีมุมนี้นัก กำลังจะพูดถึงอะไร

ฝั่งบ้านของน้ำผึ้ง เด็กสาวก็กำลังประสมแป้งดังเช่นทุกวัน แต่เสียงรถที่จอดอยู่หน้่บ้าน าำให้คิ้วสวยต้องขมวด ก่อนจะรีบเดินออกไปดูทันที

"อ้าว น้องน้ำผึ้งนี่เองนึกว่าใคร"

มือเล็กกำเข้าหากันทันที เมื่อลูกน้องของเจ้าหนี้อย่างเสี่ยภาษมองมาที่เธอด้วยนัยน์ตาน่ารังเกียจจนขนตั้ง

"มาทำไม"

เธอพยายามซ่อนความกลัวที่ไร้ประโยชน์เข้าไปจนมิด ก่อนจะถามเสียงแข็งกลับ ไม่มีใครอยากยุ่งกับผู้มีอิทธิพลเลวๆ แบบเสี่ยประภาษ ที่พร้อมจะโกงกินชาวบ้านได้ทุกรูปแบบ

"อ้าวๆ นี่ไม่รู้หรอจ้ะว่าพ่อเลี้ยงไปทำอะไรเอาไว้"

"อะไร"

หนึ่งในพวกมันโยนกระดาษลงบนพื้นหญ้า ก่อนจะขับรถออกไปทันที

น้ำผึ้งเดินไปหยิบกระดาษนั้นขึ้นมาไว้ในมือด้วยความสงสัย ก่อนจะกวาดสายตาอ่านช้าๆ และชะงักไปทันที

"สามแสน"

นัยน์ตาสวยสั่นระริกทันที เนื้อความในกระดาษนั้นเป็นร่างสัญญาที่พ่อเลี้ยงของเธอได้ลงลายมือชื่อรับเงินไปเป็นที่เรียบร้อย และตอนนี้นอกจากบ้านที่นำไปจำนองไว้ หนี้ก้อนใหญ่อีกก้อนก็โผล่ขึ้นมาอีก

"ผึ้ง นี่มัน...."

ยาดาที่ยืนอยู่เยื้องๆ ถามเสียงสั่น ก่อนจะอย่งกระดาษในมือลูกสาวมาอ่านด้วยนัยตาที่สั่นคลอน

พรึ่บ!

"แม่!"

มือเล็กรีบประคองผู้เป็นแม่ที่ล้มพับลงไปกับพื้นหญ้าทันที น้ำตาของยาดาไหลลงอาบแก้มด้วยความเสียใจและผิดหวัง จากที่เคยมีเงิน มีรถ มีบ้าน ฐานะปานกลางจากการเก็บออมทำงานตั้งแต่เป็นสาว ตอนนี้กลับถูกสามีแบะลูกสาวคนเล็กถลุงไปจนไม่เหลืออะไรสักอย่าง

"ฮือออ! แม่ขอโทษนะผึ้ง ฮืออ!"

น้ำผึ้งรีบสวมกอดคนเป็นแม่ด้วยน้ำตาที่ไหลลงอาบแก้มทันที หัวใจดวงน้อยปวดหนึบขนแทบหายใจไม่ออก คิดแค่เพียงว่าแบบนี้เธอและแม่คงจะลำบากไม่น้อย จากหนี้สินเกินตัวที่พ่อเลี้ยงอย่างตระเกิงไปก่อไว้ก้อนใหญ่

ห้องโถงใหญ่ที่มีสามร่างพ่อแม่ลูกนั่งมองหน้ากันนิ่ง ทำให้พนาถอนหายใจ ก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง

"มีอะไรครับ"

ปรีนาและวัทนาหันหน้ามองกันเล็กน้อย ก่อนจะเป็นวัทนาที่ยอมเปิดปากคุยกับลูกชายแบบลูกผู้ชาย

"จำอาชวญได้ไหม"

พนาหยุดคิดเล็กน้อย ชื่อนั้นจะว่าคุ้นหูก็ไม่เชิงทีเดียว เเต่เขากลับจำไม่ได้ว่าเขาเคยได้ยินมาจากที่ไหน

"จำไม่ได้สินะ อาชวญที่ตอนแกเด็กๆ เคยมาบ้านเราบ่อยๆ เพื่อนสนิทคนเดียวของพ่อ"

พอได้ยินแบบนั้นความทรงจำเกี่ยวกับคุณอาใจดีที่คอยเอ็นดูและพาเขาเล่นสนุกก็หวนกลับมาทันที

"จำได้แล้วครับ"

วัทนาวางกระดาษลงบนโต๊ะ ก่อนลูกชายอย่างพนาจะหยิบขึ้นไปกวาดสายตาอ่านด้วยคิ้วที่ขมวด

"นี่มัน...."

ปรีณาถอนหายใจ ก่อนจะพูดเสียงเรียบ

"สัญญาหนี้ 50 ล้านของคุณปู่ลูก กับคุณชวญ"