ตอนที่ 3 ทะเบียนสมรส

"จดทะเบียนสมรส"

พนาพูดออกมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะวางกระดาษลงบนโต๊ะด้วยความหัวเสีย

"นี่มันเรื่องไร้สาระอะไรกันครับ"

วัทนาและปรีนาที่พอรู้อยู่แล้วว่าลูกชายคงจะไม่ยอมง่ายๆ แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่อนั่นเป็นความปราถนาสุดท้ายของผู้กุมบังเหียนคนเก่าของตระกูล

"พ่อเข้าใจว่าแกคิดยังไง แต่อาชวญของแกก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล เป็นถึงลูกบุญธรรมของคุณปู่"

"แต่คุณอาชวญเสียไปนานแล้วนะครับ"

พนาพูดคิ้วขมวด

"ก็จริงอยู่ แต่ถึงอย่างนั้น ภรรยาแล้วก็ลูกของชวญก็ยังอยู่ สัญญาก็ยังอยู่"

"นี่คุณพ่อจะให้ผมเอาทั้งชีวิตของผมฝากไว้กับกระดาษแผ่นเดียวงั้นหรอครับ"

ปรีนาถอนหายใจ เธอรู้อยู่แล้วว่าเรื่องทั้งหมดนั้นคงจะออกมาเป็นแบบนี้ เพราะถ้าหากเป็นเธอ ก็คงไม่ยอมทำตามสัญญาที่คนตายสองคนได้ทำขึ้นมาแน่ๆ

"ชวญเป็นเหมือนน้องชายของพ่อ อีกอย่าง ถ้าแกไม่ยอมทำตามสัญญาที่ปู่แกกับชวญให้กันไว้ สมบัติครึ่งนึงของครอบครัวเรา ต้องแบ่งให้ภรรยาแล้วก็ลูกของชวน"

"บ้าไปแล้วครับ ถึงคุณอาจะเป็นลูกบุญธรรมก็เถอะ แต่เงินพวกนี้ส่วนนึงคุณพ่อก็เป็นคนหามาด้วยน้ำพักน้ำแรง แบบนี้ไม่มากไปหน่อยหรอครับ"

พนาถามเสียงกร้าว สัญญาบ้าๆ บ้อๆ ที่ผู้เป็นปู่ร่างขึ้นช่างพาลให้เขาอารมณ์เสียจริงๆ ทั้งการต้องจดทะเบียนสมรสกับคนที่เขาไม่รู้จัก และถ้าไม่ยอมก็ต้องเสียเงินทองนี่อีก

"แม่เข้าใจ แต่เราเปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้วพนา แม่ให้ลูกเป็นคนตัดสินใจ ทำตามสิ่งที่ลูกเห็นว่าสมควร พ่อกับแม่จะไม่บังคับ"

ปรีนาพูดนิ่งๆ ก่อนจะลุกเดินออกไปจากห้อง วัทนาเงยหน้ามองลูกชายก่อนจะถอนหายใจ

"เอาเป็นว่าตามใจแกก็แล้วกัน พ่อไม่ได้หวงสมบัติอะไรหรอก เพราะยังไงชวญก็เป็นเหมือนน้องชายพ่อ แต่พ่อแค่คิดถึงเรื่องคำมั่นสัญญาที่ปู่แกกับน้องชายของพ่อต้องการให้มันเกิดขึ้นนั่นต่างหาก"

ว่าจบวัทนาก็เดินตามภรรออกไปอีกคน เหลือไว้เพียงลูกชายที่บัดนี้กำลังหงุดหงิดปานกับว่าไปกินรังแตนที่ไหนมา

ติ้ด!ๆ

มือเล็กหยิบโทรศัพท์มากดรับ ก่อนจะกรอกเสียงที่ดูเศร้าสร้อยลงไปยังปลายสาย

"สวัสดีค่ะ น้ำผึ้งพูดสายค่ะ"

"หนูน้ำผึ้ง นี่ฉันเองนะ"

น้ำผึ้งที่จำเสียงวัทนาได้ ก็ลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าวัทนารู้จักเบอร์ของตนเองได้ยังไง

"คุณวัทนา สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามีอะไรรึเปล่าคะ"

"อ้อ พอดีฉันมีเรื่องจะคุยกับหนู หนูมาหาฉันที่บ้านได้ไหม"

ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ตาก็มองข้าวของในบ้านที่กระจัดกระจายในตอนที่เธอไม่อยู่ จากฝีมือของลูกน้องเสี่ยภาษ ที่เข้ามาไล่ที่จนแม่เธอเป็นลมเป็นแล้ง และคุณวัทนาเจ้าของตลาดและนักธุรกิจรายใหญ่คนนี้ อาจจะเป็นที่พึ่งเดียวที่เธอจะสามารถอ้อนวอนขอความเมตตาจากเขาก็เป็นได้

"คือ.....หนูก็มีเรื่องอยากจะขอร้องให้คุณวัทนาช่วยเหมือนกันค่ะ"

ร่างเล็กในชุดเสื้อยืดพอดีตัวและกางเกงยีนส์ขาสั้น ผมยาวก็ถูกหนีบขึ้นลวกๆ พร้อมกับแว่นตาอันเก่งที่สวมอยู่บนใบหน้าไร้เครื่องสำอางค์ เดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ด้วยความประหม่า ตาก็เหลือบมองซ้ายทีขวาที

"อ้าวหนูน้ำผึ้ง นั่งก่อนสิจ้ะ"

ปรานีทักทายเด็กสาวด้วยรอยยิ้ม น้ำผึ้งจึงรีบยกมือไหว้ทั้งปรานีและวัทนาที่นั่งรออยู่ ก่อนจะค่อยๆ หย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาตัวหรูอย่างประหม่า นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ย่างกรายเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่นี้ ทั้งงดงาม ตระการตา และดูหรูหราจนคนธรรมดาแบบเธอขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"งั้นหนูพูดเรื่องของหนูก่อนดีไหมจ้ะ"

น้ำผึ้งพยักหน้ารับใบหน้าใจดีของคุณนายปรานี ก่อนจะพูดด้วยความลำบากใจไม่น้อย

"คือ หนูรู้นะคะว่ามันอาจจะดูไม่ดีนัก แต่หนูอยากจะขอยืมเงินค่ะ"

ใบหน้าสวยก้มลงด้วยความอาย เธอไม่อยากแบกหน้าทำให้ใครลำบากใจ แต่มันช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะเธอไม่มีที่พึ่งที่ไหนเลย

"เท่าไหร่ล่ะ"

วัทนาเลิกคิ้วถาม

"คือ....คือว่าหนู...."

ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันแน่น เงินตั้งแปดแสน การงานก็ไม่มั่นคง หลักประกันก็ไม่มี

"งั้นหนูน้ำผึ้งลองอ่านนี่ดูก่อนสิจ้ะ มันอาจจะช่วยหนูได้ก็ได้นะ"

ปรานียื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้กับเด็กสาวตรงหน้า ก่อนที่น้ำผึ้งจะรับมาช้าๆ พร้อมกับกวาดสายตาอ่านข้อความบนกระดาษเบาๆ

"นายดำรง วัชรวานิช ข้อให้สัญญาว่า หากเด็กหญิง น้ำผึ้ง ศิริวัฒนาวงศ์ และเด็กชายพนา วัชรวานิษ เติบใหญ่ จะต้องจดทะเบียนสมรส เป็นสามีภรรยาในระยะเวลา 1 ปี ข้าพเจ้านายดำรง วัชรวานิช จะขอมอบสมบัติจำนวนหนึ่งที่ได้ร่างไว้ในจดหมาย มอบให้นางสาวน้ำผึ้งเป็นค่าสินสอด แต่หากไม่สามารถเป็นไปตามนี้ได้ ข้าพเจ้าขอมอบสมบัติครึ่งหนึ่ง ให้กับนางสาวน้ำผึ้ง ศิริวัฒนาวงศ์ ลงชื่อนายดำรง วัชรวานิช และนายชวญ ศิริวัฒนาวงศ์"

ริมฝีปากสวยเริ่มแห้งผาก ยิ่งนัยน์ตาที่กำลังอ่านสินสอดที่เธอจะได้รับ เป็นค่าสินสอด ก็ยิ่งพาให้หัวใจเต้น

"หนูน้ำผึ้งคิดว่ายังไงจ้ะ ค่าสินสอดพวกนั้นมากพอกับเงินที่จำเป็นต้องใช้ไหม"

น้ำผึ้งเงยหน้ามองคุณนายปรานีและคุณวัทนาทันที ไม่เข้าใจจริงๆ ว่ามันเรื่องอะไร

"หนูจะไม่ทำตามสัญญานั่นก็ได้นะ หนูจะได้สมบัติของตระกูลเราไปครึ่งนึง"

วัทนาพูดเรียบๆ หยั่งเชิงเด็กสาวตัวเล็กด้านหน้า น้ำผึ้งที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบส่ายหน้าทันที

"หนูแค่ต้องการเงินไปใช้หนี้ที่พ่อเลี้ยงหนูสร้างไว้ค่ะ เงินทองเยอะขนาดนั้นของคุณวัทนา หนูไม่อยากได้เลย วันนี้หนูก็แค่มาขอยืมเงินเท่านั้นค่ะ"

น้ำผึ้งวางสัญญาลงบนโต๊ะทันที เธอยอมรับ ว่าเงินพวกนั้นทำให้ตาเธอวาวไม่น้อย เพราะมันสามารถทำให้เธอกับแม่มีกินไปอีกหลายชาติอย่างสุขสบาย แต่เธอเองไม่ได้มักมากถึงขนาดที่ต้องไปเอาทรัพย์สมบัติของใครมาเป็นของตัวเองมือเปิบแบบนั้น

"งั้นการจดทะเบียนสมรสล่ะ หนูคิดว่ายังไงจ้ะ"

ปรานีถามด้วยรอยยิ้มเล็กๆ แต่น้ำผึ้งรีบส่ายหัวปฏิเสธทันที

"หนูขออนุญาตปฏิเสธนะคะ หนูมาแค่ขอยืมเงินจริงๆ ไม่ต้องการจดทะเบียนสมรส หรือสมบัติอะไรของพวกคุณเลยค่ะ"

วัทนาพยักหน้า ก่อนจะถอนหายใจ

"พูดกันตามตรงนะน้ำผึ้ง ฉันเห็นเธอเป็นเหมือนลูกเหมือนหลาน แต่ตั้งแต่ชวญตายไป ยาดาก็ไม่เคยติดต่อพวกเราอีกเลย พ่อของหนูยังเป็นน้องชายของฉันเสมอ อีกอย่าง นี่เป็นสัญญาที่พ่อกับปู่ของเธอร่างขึ้นไว้ก่อนตาย ฉันไม่อยากให้มันสูญเปล่าไปแบบนี้"

น้ำผึ้งกัดปากตัวเองเล็กน้อย เธอไม่ได้มีโอกาสรู้จักพ่อของเธอนัก แต่เธอก็รู้ว่าเขาทำเพื่อเธอมากจากคำบอกเล่าของผู้เป็นแม่

"แต่ถ้าหนูปฏิเสธ ฉันคงต้องบังคับให้หนูรับทรัพย์สินจากที่นี่ไปครึ่งนึง เพราะฉันจะไม่มีทางปล่อยให้คำสัญญาฉบับนี้ถูกปล่อยไปเฉยๆ"

น้ำผึ้งถอนหายใจอย่างอึดอัด เธอไม่อยากจะเลือกสักทาง หากแต่ว่าเหมือนเธอจะถูกบังคับอยู่กรายๆ ว่าจะเป็นคนที่เห็นแก่ได้ รับเงินมหาศาลจากครอบครัวนี้ไปครึ่งหนึ่ง หรือจะยอมตกถังข้าวสารไปหนึ่งปีเต็มๆ และได้ใช้นามสกุลที่ยิ่งใหญ่

"หนู.....หนู..."

เรียวขาเล็กก้าวออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ พร้อมกับเงินก้อนในมือ ก่อนจะหันไปมองคฤหาสน์หลีงใหญ่ด้วยนัยน์ตาที่สั่นคลอน นัยน์ตาคมดั่งเหยี่ยวของพนา ทอดมองเด็กสาวที่ขับรถซาเล้งออกจากบ้านนิ่งๆ จนลับตาไป

"จดทะเบียนสมรสงั้นหรอ"

เสียงกร้าวกลั่นออกมาจากกรามหนาที่บดเข้าหากันแน่น