ตอนที่ 4 หน้าที่ภรรยา

ตอนที่ 4 หน้าที่ภรรยา

"ว่ายังไงไอ้เสือ ไปคิดมารึยัง"

พนาหย่อนตัวลงนั่งพร้อมกับคำถามที่ยิงมาจากผู้เป็นพ่อ มือหนายกน้ำขึ้นจิบก่อนจะหันไปมองพ่อและแม่ด้วยรอยยิ้ม

"ผมได้คำตอบให้พ่อกับแม่แล้วครับ"

ปรีนาและวัทนามองหน้ากันด้วยความแปลกใจกับรอยยิ้มของลูกชาย

"แล้วคำตอบของพนาคืออะไรล่ะลูก"

พนายกยิ้ม ก่อนจะพูดเสียงอย่างอารมณ์ดี แต่ก็ไม่ทิ้งคราบชายผู้ที่มีความสุขุมอยู่ในตัว

"คำตอบเหมือนกับผู้หญิงคนนั้นนั่นแหละครับ"

ปรีนาเลิกคิ้ว ในเมื่อลูกชายของเธอไม่ได้นั่งอยู่ด้านล่างด้วย จะรู้ได้ยังไงว่าน้ำผึ้งได้ตอบตกลงเรื่องทะเบียนสมรสไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"นี่ลูกรู้ได้ยังไงพนา"

ปรีนาถามคิ้วขมวด แต่ลูกชายอย่างพนากลับยกยิ้มเล็กน้อยอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก

"ดูไม่ยากหรอกครับ"

พนาคิดไปว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมรับสมบัติมหาศาล อาจจะเพราะอยากได้มากกว่านั้น ไม่ใช่ว่าเขามั่นใจในตัวเอง แต่นับจากผู้หญิงที่เคยพบเจอมา ร้อยทั้งร้อย เต็มใจปรนเปรอความสุขให้เขากันทุกคน ฉะนั้นเธอคนนี้ก็คงไม่ได้ต่างออกไป คงคิดจะทำให้ผู้ชายแบบเขาหลง จนไม่หย่า และเข้ามาเป็นนายหญิงของบ้านคนต่อไป ช่างน่าขำสิ้นดีในความคิดของพนา

"น้ำผึ้งเป็นเด็กดี อย่างน้อยๆ หนึ่งปีที่อยู่ด้วยกันในฐานะสามีภรรยา ก็อย่าได้ทำตัวเหลวแหลกล่ะ เป็นลูกผู้ชายด้วยกัน พ่อคงไม่ต้องสอนแกใช่ไหม ว่าต้องทำตัวยังไง"

พนาพยักหน้ารับก่อนจะตอบกลับอย่างว่าง่าย

"แน่นอนครับ"

แต่ไม่มีใครหยั่งรู้ ว่าเสือร้ายในตัวของพนากำลังฝนเขี้ยวให้คม เพื่อจัดการกับเหยื่อที่กำลังจะเข้ามาอยู่ในกำมือของเขา ผู้หญิงแบบ 'เธอ' จะไม่มีวันได้อะไรกลับไป นอกจากการเจียมตัวเจียมตน ที่เขาจะมอบให้เธอตลอดระยะเวลาหนึ่งปีต่อจากนี้

เช้าวันใหม่ น้ำผึ้งรีบแต่งตัวก่อนจะขับรถซาเล้งออกจากบ้านโดยมีปลายทางคือคฤหาสน์หลังใหญ่

"อ้าว นั่นไงหนูน้ำผึ้ง"

ปรานีรีบยิ้มรับเด็กสาวทันที น้ำผึ้งลงจากรถ ก่อนจะยกมือขึ้นไหว้พนาและปรานีด้วยความเก้ๆ กังๆ

"เรื่องเมื่อวานเรียบร้อยดีไหม"

น้ำผึ้งพยักหน้ารับคุณพนา ก่อนจะยกมือไหว้อีกครั้ง

"เรียบร้อยแล้วค่ะ ขอบคุณมากๆ นะคะคุณพนา"

แต่ไม่ทันที่บทสนาจะได้ดำเนินต่อไป ร่างสูงใหญ่ก็เดินออกมาจากในบ้านจนทุกสายตาหันไปมองเป็นตาเดียว นัยน์ตาสวยมองร่างกายกำยำและสูงยาวตรงหน้า ใบหน้านั้นก็ช่างหล่อเหลาสมชาย การแต่งตัวก็ดูดีหมดจด สมาร์ททีเดียว

ผิดกับสายตาคมของพนา ที่มองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ทั้งเสื้อยืดราคาถูกแบะกางเกงส์ยีนพอดีตัว ผมเผ้าก็ม้วนหนีบลวกๆ พร้อมกับแว่นตาที่สวมอยู่บนใบหน้าไร้เครื่องสำอางค์ ช่างเป็นผู้หญิงที่ไม่ดูแลตัวเองเลย พนาคิด

"อ้อ นี่พนา ลูกชายลุงเอง"

น้ำผึ้งชะงัก นี่น่ะหรอลูกชายของคุณวัทนาที่เธอต้องจดทะเบียนสมรสด้วย 

"สวัสดีค่ะ"

น้ำผึ้งก้มหัวเล็กน้อยเป็นเชิงทักทาย ซึ่งพนาก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร จนปรานีรีบพูดเพื่อทำลายบรรยากาศอึดอัดตรงหน้า

"งั้นเอาแบบนี้แล้วกัน ให้พนากับหนูผึ้งไปจดทะเบียนกันสองคน พ่อกับแม่จะออกไปบริษัท ทั้งสองคนจะได้ทำความรู้จักกันไปด้วย"

ปรานียกยิ้ม ก่อนจะลากสามีขึ้นบนรถไปอีกทาง น้ำผึ้งรีบก้มหน้าทันที เธอรู้สึกว่าสายตาคู่คมตรงหน้า ชวนให้อึดอัดอย่างน้าประหลาด

"มาสิ"

มือหนาที่ยกขึ้นตรงหน้าทำให้น้ำผึ้งชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้ามองใบหน้าคมที่อมยิ้มเล็กๆ ส่งมาให้เธอ หัวใจดวงน้อยที่กลับเต้นตึกตักขึ้นมาจนรู้สึกว่าหน้านั้นเห่อร้อนไปหมด

มือเล็กค่อยๆ วางลงพร้อมกับหน้าสวยที่ขึ้นสีจนลามไปถึงใบหูเล็ก ซึ่งนั่นหลบสายตาคมตรงหน้าไม่ได้ พนาจูงมือเล็กเดินไปยีงรถหรูสองที่นั่ง ก่อนจะเปิดประตูให้กับว่าที่ภรรยาอย่างสุภาพ ซึ่งน้ำผึ้งก็ค่อยๆ เข้าไปนั่งอย่างประหม่า

รถคันหรูบึ่งออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลวัชรวานิษ โดยจุดหมายปลายทางคือสำนักงานเขตเพื่อการจดทะเบียนสมรส

"อึดอัดหรอ"

เสียงที่ดูนุ่มทุ้มถามขึ้นจนมือเล็กต้องกำเข้าหากันเบาๆ เธอไม่ค่อยได้สุงสิงกับผู้ชายคนไหน เพราะฉะนั้นสถานการณ์แบบนี้จึงทำให้เธอประหม่าเป็นอย่างมาก

"ค่ะ"

พนาไม่ได้สนใจคนด้านข้างนัก เขาเพิ่มความเร็วเพื่อไปให้ถึงเขตเร็วๆ โดยไม่ได้หันมาสนใจคนด้านข้างอีก

"โห"

เสียงซุบซิบในสำนักงานดังขึ้นทันที เมื่อหนุ่มรูปหล่อแต่งตัวภูมิฐานและหญิงสาวแต่งตัวบ้านๆ เดินจูงมือกันเข้าไปด้านใน การจดทะเบียนสมรสเป็นไปอย่างเรียบร้อย เอกสารถูกรับจากลูกน้องคนสนิทของวัทนาเพื่อนำไปเก็บไว้ ตามระยะเวลาสัญญาหนึ่งปี

ปัง!

ประตูรถที่ปิดลงและคนตัวโตที่หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบทำให้น้ำผึ้งผงะ สายตาคมคู่นั้นไม่ได้ดูแข็งในอ่อนนอกเหมือนเมื่อครึ่งชัวโมงก่อนแล้ว มันกลับดูแข็งกร้าวและน่ากลัวอย่างน่าประหลาด มือหนาโยนบุหรี่ออกไปนอกตัวรถหรู ก่อนจะปิดประจกและพูดเสียงเรียบ

"เธอคงคิดว่าจะเข้ามาปอกลอกครอบครัวฉันง่ายๆ ล่ะสิท่า"

คิ้วสวยขมวดเข้าหากันทันทีกับประโยคจากริมฝีปากหนาของสามีหมาดๆ

"คะ?"

นัยน์ตาคมหันมามองเธอนิ่ง ราวกับว่ากำลังปล่อยรังสีอำมหิตผ่านสายตานั้นอย่างน่ากลัว

"คงคิดว่ามีแต่ได้ ที่ได้เข้ามาเป็นสะใภ้ของวัชรวานิษใช่รึเปล่า แต่เสียใจด้วยนะ ฉันมันเป็นพวกขี้เหนียวนี่สิ"

เสียงเย้ยหยันจากคนตัวโตชวนให้เธอรู้สึกแปลกใจ ว่าคนเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนถูกกลืนลงไปส่วนไหนเสียแล้ว จึงเหลือไว้เพียงชายปากคอเราะร้าย ใจสกปรกคนนี้

"ฉันไม่เคยอยากได้เงินของคุณค่ะ"

พนาเลิกคิ้ว ก่อนจะยกยิ้มเยาะ

"งั้นตอบฉัน ว่าที่เธอเดินเข้ามาในบ้านของฉัน ไม่ใช่เพราะเงิน"

ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันทันที กับประโยคแทงใจดำที่เธอไม่สามารถปฏิเสธมันได้

"หึ อย่าคิดว่าจะเชิดหน้าชูคอได้เป็นคุณนาย หรือหย่าแล้วหอบเงินออกไปง่ายๆ ค่าตัวของเธอไม่ได้เสี้ยวนึงกับสิ่งที่ฉันต้องเสียไปด้วยซ้ำ"

มือเล็กกำเข้าหากันแน่น เธอรู้ตัวดี ผู้หญิงบ้านๆ หาเช้ากินค่ำไม่ได้สะสวยหรือมีฐานะ ไม่มีทางเทียบกับเงินมากมายก่ายกองพวกนั้นแม่แต่เสี้ยวเดียว มันเป็นความจริงที่เธอต้องยอมรับ

"ฉันทราบค่ะ แต่ฉันก็ยังยืนยัน ว่าที่ฉันยอมจดทะเบียนกับคุณ ฉันก็มีความจำเป็นของฉันเหมือนกัน"

พนาไม่ได้ตอบอะไร เขาเหยียบคันเร่งออกจากเขตจนน้ำผึ้งหัวโยก หลับตาปี๋กำเข็มขัดไว้แน่นด้วยความตกใจ

เอี้ยด!

สาวใช้รีบวิ่งกรูกันออกมาจากบ้านตาตื่น เมื่อเสียงรถคุ้นหูดังขึ้นเสียงดัง

ปัง!

"ไปพักให้หมด"

คำสั่งดั่งสายฟ้าฟาดทำให้แม่บ้านและสาวใช้วิ่งกรูกันไปคนละทิศละทาง มือหนาเปิดประตูรถฝั่งภรรยาหมาดๆ ออก ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กและกระชผากเข้าไปในบ้านอย่างแรง

"โอ้ย! ฉันเจ็บนะคะ! ปล่อยนะ!"

น้ำผึ้งพยายามร้องท้วง มือก็บิดไปมาหวังให้เขาเห็นใจ แต่นอกจากจะไม่ยอมผ่อนปรนความแน่นที่ข้อมือแล้ว เขายังเพิ่มจังหวะสาวเท้าจนเธอก้าวตามไม่ทัน ตัวปลิวตามแรงมือเขาเป็นที่เรียบร้อย

พรึ่บ!

"อ๊ะ!"

หน้าสวยเบ้เข้าหากันทันที เมื่อพนาเหวี่ยงเธอลงบนเตียงอย่างไม่ออมแรง มือหนาปิดประตูและลงกลอนเสร็จสรรพจนน้ำผึ้งต้องรีบกระถด ถอยหนีนัยน์ตาพิฆาตตรงหน้า

"คุณจะทำอะไรคะ!"

เสียงสั่นของผู้หญิงตรงหน้าทำให้พนายิ้มเยาะ บทสำออยเธอก็เล่นเก่งเสียจริง เขาคิด 

"ไหนๆ ฉันก็ต้องเสียเงิน ซื้อตัวเธอมาเป็นเมียแล้ว อย่างน้อยๆ ก็ควรตอบแทนน้ำใจฉันบ้างไม่ใช่หรอ"

ตาสวยสั่นระริก มองพนาที่กำลังถอดเสื้อสูทออกด้วยความหวาดกลัวและตกใจ 

"ทำไม หรืออยากใช้เงินนั่นฟรีๆ ไม่คิดจะตอบแทนผู้มีพระคุณ"

พนาเลิกคิ้ว พูดยียวนเธออีกรอบ 

"ถ้าคุณต้องการ ก็เชิญค่ะ"

พนาชะงักทันทีกับเสียงสั่นที่พยายามประคองให้มันเข้มแข็ง น้ำผึ้งไม่ได้ถอยหนี แต่มือเล็กนั่นกลับค่อยๆ จับชายเสื้อตัวเองและถอดมันออกช้าๆ จนเผยให้เห็นเต้าขาวอวบที่โผล่พ้นบราสีขาวตัวสวย

ใจดวงเล็กก็เต้นระส่ำ พยายามสะกดกลั้นความอาภัพและหวาดกลัวเอาไว้ เธอไม่อยากขึ้นชื่อว่าเป็นขโมยที่ต้องการจะแย่งของของใครไปง่ายๆ ในเมื่ออย่างน้อยเขาก็คือหนึ่งในคนที่มอบเงินทองหล่อเลี้ยงชีวิตเธอและแม่ เธอก็จะไม่อิดออด หนึ่งปีจากนี้ไป เธอจะยอมเป็นภรรยาจำเป็นในแบบที่เขาต้องการ

"ดีนี่ แสดงละครได้เก่งจนฉันแยกไม่ออกแล้วจริงๆ ว่าเธออยากได้เงิน หรืออยากได้ฉันจนตัวสั่นกันแน่"