Flower of the Moon : บุปผาเคียงจันทร์ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

“อ๊า!...ฮึก…จะ…เจ็บ” ฟีโลน่ากรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด กับการถูกรุกล้ำช่องทางรักครั้งแรกตั้งแต่ที่เธอเกิดมา น้ำตาเม็ดเล็กค่อยๆ รื้นขึ้นที่หางตา ความรู้สึกเหมือนร่างกายจะฉีกออกเป็นสองซีกทำให้เธอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขาแน่น แต่ความเจ็บปวดนั้นก็คงอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกเสียวซ่านที่รุนแรงไม่แพ้กัน เรออนเริ่มขยับสะโพกอย่างเชื่องช้าในตอนแรก เพื่อให้ร่างเล็กตรงหน้าค่อยๆ คุ้นชิน แต่เมื่อถูกความคับแน่นของเธอบีบตอดรัด เขาก็ไม่อาจควบคุมสัญชาตญาณของตัวเองได้อีกต่อไป เขาเร่งจังหวะให้เร็วและรุนแรงขึ้น ทุกการกระทั้นกายของเขาหนักหน่วงและลึกซึ้ง จนเสียงครวญครางของฟีโลน่าดังระงมไปทั่วห้อง “อ๊ะ...อ๊ะ...เรออน...อ๊า...มัน...ลึก...”เสียงหวานกระเส่าของเธอทำให้เรออนยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น เขากระแทกกายเข้าใส่เธออย่างไม่ยั้ง และในจังหวะที่เขาใกล้จะถึงจุดสุดยอด เขาก็ก้มลงฝังเขี้ยวคมกริบลงบนลาดไหล่ของเธออีกครั้งเพื่อตอกย้ำพันธะสัญญาและความเป็นเจ้าของอย่างรุนแรงจนเลือดสีแดงสดซึมออกมา ก่อนจะคำรามลั่นขณะปลดปล่อยทุกหยาดหยดเข้ามาในกายเธอ ส่วนฟีโลน่าก็ได้แต่กรีดร้องออกมาเป็นครั้งสุดท้ายก่อ

“โอเคละ วันนี้เธอน่าจะเอาตัวรอดได้ ที่สำคัญวันนี้ทั้งวันถ้าไม่ได้อยู่ในห้องเรียนพยายามอยู่ใกล้ๆพวกเราไว้ก็ดีนะ ถ้าไม่อยากถูกกินนะเข้าใจไหม ยัยดอกไม้” เรออนบอกคนตัวเล็ก“ขะ เข้าใจแล้วๆ จะไปเรียนได้หรือยังล่ะ” ฟีโลน่าตอบพร้อมพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเพราะตอนนี้หัวใจของเธอใกล้จะระเบิดอยู่แล้ว ก่อนจะถูกปีศาจกินเธอคิดว่าเธอจะหัวใจวายก่อนซะมากกว่าถ้าพวกเขาทั้งสองจะจู่โจมเธอแบบนี้ทุกวัน พอมาถึงที่มหาลัยเซนต์เดม่อนเรออนกับแฟรงค์ ก็ได้พาฟีโลน่าไปทำการลงทะเบียนเรียนวิชาที่เธอสนใจ ส่วนพวกเขาก็สลับกันมาเรียนตามที่เธอเลือกบ้างบางวิชา เพราะสำหรับทั้งสองคนแล้วพวกเขาแค่เข้าห้องเรียนเพื่อฆ่าเวลาอยู่แล้ว แต่ที่สำคัญที่สุดคือช่วยผอ.ออทัสดูแลความเรียบร้อยของเหล่าปีศาจในโรงเรียนไม่ให้ก่อเรื่องข้ามสายพันธ์ุมากกว่า “วิชาที่เธอเลือกเรียนมีแต่เกี่ยวกับศิลปะ และศาสตร์ทางศิลป์หรือไม่ก็เกี่ยวกับพืชพรรณทั้งนั้นเลยนะ เธอชอบเหรอ” แฟรงค์ถามหลังจากได้เห็นตารางเรียนที่คนตัวเล็กเป็นคนเลือก“อื้อ ฉันชอบอ่ะมันทำให้สบายใจ แล้วก็ช่วยให้มีสมาธิด้วยนะ” ฟีโลน่าตอบ“แต่ฉันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ มันทำให้ง่วงนอน อย่างชั้

แต่แล้วในขณะที่พวกเขากำลังจะสั่งอาหาร ประตูห้องก็ได้เลื่อนเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของคาสึเนะ มิโฮะ หญิงสาวในชุดนักศึกษาที่งดงามราวกับภาพวาด ผมสีแดงสดยาวสลวยและดวงตาเฉี่ยวคมสีไวน์แดงที่แฝงไปด้วยเสน่ห์ของเธอทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที “อ้าว ท่านเรออน บังเอิญจังเลยนะคะที่มาเจอที่นี่” มิโฮะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย สายตาของเธอจับจ้องไปที่เรออนเพียงผู้เดียว ราวกับว่าคนอื่นๆ ในห้องไม่มีตัวตน “ไม่รังเกียจใช่ไหมคะ ถ้ามิโฮะจะขอนั่งร่วมด้วยคน”ไม่รอให้ใครได้ตอบ เธอก็ทรุดตัวลงนั่งข้างเรออนอย่างถือวิสาสะและเบียดกายเข้าหาเขาอย่างจงใจ“ห้องนี้เต็มแล้วล่ะ” เรออนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาและขยับตัวออกห่างอย่างชัดเจน“แหม ท่านเรออนล่ะก็ อย่าใจร้ายกับมิโฮะสิคะ” เธอยังคงไม่ยอมแพ้บรรยากาศในห้องมาคุยิ่งกว่าเดิม ฟีโลน่ารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกกับสถานการณ์ตรงหน้า ขณะที่ซีลีเนียได้แต่นั่งมองเงียบๆ ส่วนแฟรงค์ก็เลิกคิ้วมองอย่างสนใจในละครฉากใหญ่ที่กำลังเกิดขึ้น“ฉันว่าเธอควรจะกลับไปที่โต๊ะของเธอนะ มิโฮะ” เรออนเอ่ยย้ำอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาปราศจากความล้อเล่นใดๆ “ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”มิโ

ด้วยความรู้สึกคิดถึงอย่างสุดหัวใจ ฟีโลน่าเริ่มลงมือปรุงน้ำหอมโดยไม่รู้ตัว เธอหยิบส่วนผสมต่างๆ ตามสัญชาตญาณที่ดังก้องอยู่ในหัว มือของเธอขยับไปอย่างเป็นธรรมชาติราวกับเคยทำสิ่งนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เรออนและแฟรงค์ที่นั่งอยู่ด้านหลังสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยทักอะไรออกไปทันใดนั้นเอง แสงสีทองอ่อนๆ ก็เปล่งประกายออกมาจากหม้อปรุงยาของฟีโลน่า พร้อมกับกลิ่นหอมที่ไม่เคยมีใครในห้องได้กลิ่นมาก่อน มันเป็นกลิ่นของดินหลังฝนตก ผสมกับกลิ่นของดอกไม้นานาพันธุ์ โดยมีกลิ่นของดอกอะเนโมเน่ที่หอมบริสุทธิ์และโดดเด่นที่สุดลอยอบอวลไปทั่วห้อง“นี่มัน...เป็นไปไม่ได้” อาจารย์ประจำวิชาอุทานออกมาอย่างตกตะลึง เขารีบเดินมาที่โต๊ะของฟีโลน่าและมองดูน้ำหอมสีทองใสในขวดด้วยแววตาไม่อยากจะเชื่อ “นี่มันคือ ‘เอเดนส์เบิร์ธ’...น้ำหอมในตำนานที่ว่ากันว่าสามารถจำลองกลิ่นของสวนสวรรค์ได้ มีบันทึกไว้แค่ในตำราโบราณเท่านั้น เธอ...เธอทำมันออกมาได้ยังไง”ฟีโลน่าเองก็ดูจะตกใจไม่แพ้กัน เธอมองน้ำหอมในมืออย่างงุนงง “หนู...หนูก็แค่นึกถึงสวนหลังบ้านของคุณพ่อค่ะ”เพื่อทดสอบประสิทธิภาพของน้ำหอม อาจารย์ได้นำกระถางต้นไม้ที่เหี่ยว

สิ้นคำพูดนั้น เขาก็รวบร่างของเธอขึ้นมานั่งบนตักก่อนที่จะพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น“กลิ่นของแวมไพร์มันเย็นและจะจางเร็ว มันคงช่วยกลบกลิ่นที่เต็มไปด้วยพลังชีวิตอย่างเธอได้ไม่นานนักหรอก ฉันว่าเธอต้องการอะไรที่มันอบอุ่นและป่าเถื่อนกว่านี้ อย่างเช่นกลิ่นของหมาป่า”พูดจบ เขาก็จับมือบางของเธอขึ้นมาและกดจมูกลงไปสูดดมอย่างแรง ก่อนจะใช้ปลายลิ้นเลียที่ฝ่ามือของเธอเบาๆ“ฟะ...แฟรงค์! จะทำอะไรน่ะ! หยุดเลยนะ” ฟีโลน่ารีบชักมือกลับด้วยความตกใจ ใบหน้าแดงก่ำ“ก็ช่วยเธอกลบกลิ่นไง เหมือนที่ไอ้เรมันทำ และเธอคงต้องรับผิดชอบที่มากระตุ้นความต้องการของฉันด้วย” เขาตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะช้อนร่างเธอขึ้นอุ้มอย่างง่ายดาย แล้วพาเธอเข้าไปในห้องนอนของเขาก่อนที่เธอจะออกปากปฏิเสธ ซึ่งภายในห้องนี้แตกต่างจากห้องของเรออนอย่างสิ้นเชิง มันดูอบอุ่นและรกกว่าเล็กน้อย บนเตียงมีผ้าขนสัตว์หนานุ่มปูอยู่ เขาค่อยๆ วางเธอลงบนนั้น“ไม่ต้องกลัวนะ” เขากระซิบข้างหูเธอ ลมหายใจร้อนๆ ของเขาเป่ารดจนเธอขนลุกซู่ “ฉันอาจจะรุนแรงกว่าไอ้เร...แต่รับรองว่าเธอจะชอบจนร้องไม่เป็นภาษาเลยล่ะ”สัมผัสของแฟรงค์นั้นร้อนรุ่มราวกับเปลวไฟ เขาไม่ได้เริ่