All Chapters of Flower of the Moon : บุปผาเคียงจันทร์: Chapter 41 - Chapter 50

“ใครบอกว่าฉันเป็นของนายยะ!” ฟีโลน่าแหวกลับไป แต่ก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้“ไม่ต้องห่วงหรอกน่าไอ้เร วันนี้ฉันจะดูแลเธออย่างดีเลย” แฟรงค์หันไปพูดกับเรออนที่นั่งหน้านิ่งอยู่ แต่แววตากลับฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจนแฟรงค์เริ่มต้นเดทแรกของเขาด้วยการพาฟีโลน่าทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยพรมเวทมนตร์ เขาไม่ได้พาเธอไปสถานที่ที่สวยงามหรือโรแมนติก แต่กลับเป็น "ทุ่งดอกไม้สะท้อนจันทร์" หุบเขาลับแลที่เต็มไปด้วยดอกไม้ประหลาดที่จะเบ่งบานและเรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ เฉพาะในเวลากลางวันเท่านั้น มันเป็นภาพที่งดงามและน่าตื่นตาตื่นใจจนฟีโลน่าแทบลืมหายใจ“สวยจังเลย...”“เธอชอบก็ดีแล้ว” แฟรงค์พูดพลางยืนซ้อนหลังเธอและโอบกอดเธอไว้หลวมๆ “ที่นี่เป็นที่ที่ฉันชอบแอบมานอนเล่นตอนเด็กๆ น่ะ”และเมื่อตกเย็น เขาก็พาเธอไปที่ไฮไลท์ของวัน"เทศกาลแข่งอสูรทะยานฟ้า" การแข่งขันความเร็วของเหล่าสัตว์ปีศาจที่สามารถบินได้ซึ่งจัดขึ้นปีละครั้ง เสียงโห่ร้องเชียร์ที่ดังกึกก้อง ความเร็วที่น่าหวาดเสียวของเหล่านักแข่ง และบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นทำให้ฟีโลน่ารู้สึกสนุกสนานและเป็นอิสระอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เธอหัวเราะและตะโกนเชียร์ไปพร้อมกับ

เมื่อเห็นว่าเธอพร้อมเต็มที่แล้ว เขาจึงช้อนร่างของเธอขึ้นมาและวางลงบนเตียงนอนที่ปูด้วยผ้าไหมสีดำสนิทอย่างแผ่วเบา ก่อนจะขึ้นมาทาบทับและมอบจูบที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเดิมให้เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขาจับเรียวขาของเธอแยกออกจากกัน ก่อนจะค่อยๆ สอดแทรกแก่นกายที่ร้อนจัดและแข็งขึงของเขาเข้ามาในช่องทางรักของเธออย่างช้าๆ ก่อนจะกระทั้นเข้าไปจนสุดลำในคราเดียว“อ๊า!” ฟีโลน่าร้องออกมาด้วยความรู้สึกที่ทั้งจุกและเสียวซ่านในเวลาเดียวกัน“ข้า...รักเจ้า...ฟีโลน่า” เขากระซิบพลางเริ่มขยับร่างกายเป็นจังหวะที่เนิบนาบแต่ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยความรักและความต้องการที่จะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเธอขณะที่ร่างกายของพวกเขากำลังสอดประสานกันนั้น ฟีโลน่าก็สัมผัสได้ถึงความกระหายบางอย่างที่แฝงอยู่ในตัวของชายหนุ่มตรงหน้า เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดกระซิบถามเสียงสั่น“เรออน...คุณ...ต้องการเลือดของฉันไหม”คำถามนั้นทำให้เรออนหยุดชะงักไปชั่วขณะ เขามองลึกลงไปในดวงตาของเธอด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูอันตรายและยั่วยวน“เจ้ากำลังยั่วข้าอยู่รึ...ฟีโลน่า” เขากระซิบเสียงพร่า “การที่เจ้าเสนอสิ่งล้ำค่าที่

แต่เป้าหมายของนางในครั้งนี้ ไม่ใช่การลงมือทำร้ายฟีโลน่าแบบซึ่งๆ หน้า เพราะนางรู้ดีว่าวิธีที่จะทำให้ฟีโลน่าเจ็บปวดที่สุด คือการทำลายความรักและความเชื่อใจที่นางมีต่อผู้พิทักษ์ทั้งสองแผนการของนางก็เริ่มต้นขึ้นอย่างช้าๆ…วันหนึ่งขณะที่แฟรงค์กำลังฝึกซ้อมอยู่ในโรงประลอง "คาสุมิ" ก็แกล้งทำเป็นเดินผ่านมาและสะดุดล้มลงตรงหน้าเขาอย่างจงใจ“ว้าย! ขอโทษค่ะท่านแฟรงค์” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานใสพลางเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา ดวงตาของนางเปล่งประกายสีชมพูจางๆ ซึ่งเป็นมนต์เสน่ห์ต้องห้ามที่สามารถปลุกเร้าความปรารถนาในใจของบุรุษเพศได้ “พอดีข้าซุ่มซ่ามไปหน่อย...ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ”“มะ...ไม่เป็นไร” แฟรงค์ที่ปกติเป็นคนขี้เล่นถึงกับพูดตะกุกตะกัก เขารู้สึกเหมือนถูกดึงดูดด้วยเสน่ห์ของหญิงสาวตรงหน้าอย่างประหลาด แต่สัญชาตญาณของหมาป่าก็ร้องเตือนว่ากลิ่นอันหอมหวานของนางนั้นแฝงไปด้วยอันตราย เขาจึงรีบสลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไปและช่วยพยุงนางขึ้นมาทันทีก่อนที่จะเริ่มรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับกลิ่นที่น่าเย้ายวนนั่น“เออ…คราวหลังก็เดินระวังๆ หน่อยสิ”ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดที่พึ่งเกิดขึ้น อยู่ในสายตาของฟีโลน่าที่ตั้งใจจะนำเครื่

ความคิดของพวกเขาทั้งสองพุ่งตรงไปยังนักเรียนใหม่ที่น่าสงสัยคนนั้นทันที เพราะเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมาพวกเขาได้นำเรื่องเกี่ยวกับกลิ่นพิเศษ ของคาสุมิ ไปปรึกษากับผอ. ออทัสมาแล้ว ถึงแม้จะยังไม่ได้คำตอบที่แน่ชัด แต่พวกเขาก็ได้รู้ว่า ออทัสรับรู้ได้ถึงพลังความมืดบางอย่างที่เหมือนจะพึ่งระเบิดออกมาไม่นานมานี้ เลยจะต้องออกไปสำรวจที่มาของพลังนั้นก่อนที่จะแยกกับพวกเขาไปเมื่อตอนเย็น“ฟังนะยัยตัวเล็ก...” แฟรงค์ดึงร่างบางที่กำลังสับสนของเธอเข้ามากอดไว้แน่น “ต่อให้เธอไม่มีพลังบ้าบออะไรเลย และต่อให้เธอเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาๆ พวกเราก็รักเธอที่เป็นเธอ เข้าใจไหม”“พันธะคู่ครองของเรา มันไม่ใช่ของเล่นที่จะยกให้ใครแล้วเอาคืนได้ง่ายๆ นะ” เรออนกอดเธอซ้อนจากทางด้านหลัง เสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบชิดใบหูเธอ “มันคือสัญญาชั่วชีวิต และชีวิตของพวกข้า ก็เป็นของเจ้าไปแล้ว”คำยืนยันที่หนักแน่นและอ้อมกอดที่อบอุ่นของพวกเขาทั้งสองทำให้กำแพงความเสียใจของฟีโลน่าพังทลายลง เธอปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันคือน้ำตาแห่งความโล่งใจ“ฮ่าๆๆๆ” แฟรงค์หัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นเธอร้องไห้เหมือนเด็กๆ “ว่าแต่ ที่ร้องไห้เป็นเผาเต่าขนาดนี้ นี่

ในยามราตรี ณ สุดขอบอาณาเขตของมหาวิทยาลัยเซนต์เดม่อน ออทัสกำลังยืนนิ่งอยู่กลางป่าต้องห้ามและหลับตาลงเพื่อรวบรวมสมาธิ เพื่อสัมผัสถึงไอพลังงานมืดที่ยังคงหลงเหลือเจือจางอยู่ในอากาศ แม้มันจะเบาบางจนแทบจะจับต้องไม่ได้ แต่มันกลับแฝงไปด้วยความชั่วร้ายเกินกว่าจะเป็นฝีมือของปีศาจทั่วไป สัญชาตญาณที่สั่งสมมานับพันปีของเขากำลังร่ำร้องว่า เรื่องนี้มันไม่ธรรมดา และมันต้องเกี่ยวข้องกับนักเรียนใหม่ที่ชื่อ "คาสุมิ" อย่างแน่นอนเขาตัดสินใจใช้เวทเคลื่อนย้ายมิติเพื่อเดินทางไปยังอาณาเขตของตระกูลคาสึเนะด้วยตนเองหลังจากสัมผัสได้ถึงจุดเริ่มต้นของพลังงานมืดมาจากที่นั่นทันทีเมื่อออทัสมาถึง เขาพบว่าบรรยากาศของตระกูลจิ้งจอกเก้าหางที่เคยยิ่งใหญ่ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและตึงเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผู้นำตระกูลคาสึเนะคนปัจจุบัน ซึ่งเป็นบิดาของมิโฮะและฮิโระ ต้อนรับเขาด้วยสีหน้าที่สิ้นหวังและแก่ชราลงไปหลายสิบปี“ท่านออทัส...ข้ามีเรื่องน่าอัปยศจะแจ้งให้ท่านทราบ” ผู้นำตระกูลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งเขาเล่าว่าหลังจากที่ได้รับสารจากออทัสเรื่องการทำผิดของลูกของตน พวกเขาก็ได้ส่งลูกทั้งสองคนไปยังบ้านร้าง