All Chapters of Flower of the Moon : บุปผาเคียงจันทร์: Chapter 51 - Chapter 60

ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณโรงอาหารที่ตอนนี้พังยับเยิน ทุกสายตาจับจ้องไปยังใบหน้าที่งดงามของมิลาร์ดที่บัดนี้ไร้ซึ่งสิ่งปิดบัง ฟีโลน่าที่ยังคงอยู่ในอ้อมแขนของเขายังคงตกตะลึงเกินกว่าจะเอ่ยคำใดออกมาได้ ขณะที่เรออนและแฟรงค์ก็ได้แต่ขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ที่ต้องเห็นคู่แข่งในสภาพที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้แต่แล้วบรรยากาศที่ตึงเครียดนั้นก็พลันเปลี่ยนไป เมื่อกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้นานาพันธุ์ลอยมาตามลมอย่างไม่ทราบที่มา พร้อมกับละอองแสงสีทองที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะปรากฏเป็นร่างของเทพีฟลอร่าผู้งดงาม การมาถึงของนางเงียบสงบแต่กลับแฝงไปด้วยแรงกดดันอันมหาศาลที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดนิ่ง นางก้าวออกมาด้วยท่าทีที่ร้อนรนและเต็มไปด้วยความกังวล สายตาของนางกวาดมองสภาพความเสียหายของโรงอาหารและร่องรอยการต่อสู้ที่รุนแรง ก่อนจะมาหยุดลงที่ร่างของลูกสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของมิลาร์ด“นี้มันเกิดอะไรขึ้น!” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความตระหนก “ทำไมที่นี่ถึงมีสภาพแบบนี้ได้! แล้วทำไม...มิลาร์ด...หน้ากากของเจ้าหายไปไหน”ออทัสเป็นฝ่ายก้าวออกมาอธิบายเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้นางฟังอย่างใจเย็น“ฟลอร่า...ฟังข้าก่อน”

คำตอบของเขาทำให้ความหวังของร่างบางริบหรี่ลง ใครกันจะบ้าพอที่จะเอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อเธอ ถึงเธอจะรักเรออนและแฟรงค์มาก แต่ก็ไม่อาจเห็นแก่ตัวพอที่จะยอมให้พวกเขาต้องมาตายเพื่อเธอได้ ความรู้สึกสิ้นหนทางเข้าเกาะกุมหัวใจของเธอจนหนักอึ้งไปหมด ยังไม่ทันที่บทสนทนาจะได้ดำเนินต่อไป ประตูห้องก็ถูกเปิดออกตามมาด้วย เทพีฟลอร่าที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าที่แฝงไปด้วยความพึงพอใจ“การเจรจาเรียบร้อยดี” นางประกาศ“พิธีวิวาห์ของพวกเจ้าจะถูกจัดขึ้นในอีกเจ็ดวันข้างหน้านี้ เตรียมตัวให้พร้อมซะ”คำพูดนั้นเปรียบเสมือนค้อนที่ทุบลงมาซ้ำเติมความสิ้นหวังของฟีโลน่าเข้าไปอีก คำพูดนั้นเปรียบเสมือนค้อนที่ทุบลงมาซ้ำเติมความสิ้นหวังของฟีโลน่า “แม่คะ...ได้โปรด...ยกเลิกงานแต่งนี้เถอะนะคะ” ฟีโลน่าร้องขอทั้งน้ำตา“หนูแต่งงานกับมิลาร์ดไม่ได้...หนูกับเขาเป็นแค่เพื่อนที่ดีต่อกัน แล้วหนูก็รักเรออนกับแฟรงค์”เทพีฟลอร่ามองลูกสาวด้วยแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเรียบนิ่งอีกครั้ง “ความรักรึ? เจ้าคิดว่าแม่ไม่รู้รึว่าความรักเป็นเช่นไร” น้ำเสียงของนางอ่อนลง แต่ยังคงเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “แต่สิ่งที่แม่เห็นคืออันตราย! เจ้าเกือบจะ

“เขา…ให้ข้ามาถามพวกท่านว่า ความรักที่พวกท่านมีให้เฟลอร์นั้น มันมากพอที่จะยอมสละชีวิตเพื่อนางได้หรือไม่”คำถามนั้นทำให้เรออนและแฟรงค์ชะงักไป“แล้วเขาก็บอกอีกว่า ถ้าพวกท่านกล้าพอที่จะเดิมพันด้วยชีวิต ก็ให้ไปที่วิหารนิทราในวันพิธีเพื่อชิงตัวเจ้าสาวกลับมา แล้วเขาจะยอมถอยให้แต่โดยดี” ซีลีเนียพูดต่อ “แต่ถ้าหากพวกท่านไม่กล้าพอ...เขาก็จะรับนางเป็นภรรยา และจะไม่มีวันยอมยกนางให้ใครหน้าไหนอีก”หลังจากที่ได้ยินดังนั้นความสิ้นหวังพลันหายไปและถูกแทนที่ด้วยประกายแห่งความหวังและความมุ่งมั่นที่ลุกโชนขึ้นมาในแววตาของปีศาจหนุ่มทั้งสองอีกครั้งณ ปัจจุบัน ในลานพิธีศักดิ์สิทธิ์แห่งวิหารนิทราคำถามสุดท้ายของเทพมอร์ฟีอุสดังก้องไปทั่วทั้งวิหารที่เงียบสงัด ทุกสายตาจับจ้องไปยังปีศาจหนุ่มทั้งสองที่ยืนหยัดอย่างท้าทายอยู่กลางวงล้อมของเหล่าทวยเทพ“พวกเจ้ายอมที่จะแลกชีวิตของตัวเอง...กับความรักที่มีต่อนางหรือไม่”ฟีโลน่ามองพวกเขาด้วยหัวใจที่สั่นระรัว นางอยากจะตะโกนห้ามพวกเขาไม่ให้ตอบตกลง แต่อีกใจหนึ่งนางก็ยังหวังว่าพวกเขาจะตอบรับ“แน่นอนสิ” แฟรงค์เป็นฝ่ายตอบก่อน เขายิ้มกว้างอย่างไม่เกรงกลัว เป็นรอยยิ้มที่ดูจริงใจท

แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ก่อนที่ดินแดนเทพจะถูกย้อมไปด้วยแสงจันทร์ เวลาของการทดสอบกำลังจะหมดลงแล้วทุกวินาทีที่ผ่านไปเปรียบเสมือนกริชที่ค่อยๆ กรีดลงบนหัวใจของฟีโลน่า นางยังคงนั่งทรุดอยู่ที่เดิม ดวงตาจ้องมองไปยังผิวน้ำที่นิ่งสงบของบ่อน้ำแห่งการสังเวยไม่วางตา น้ำตาได้เหือดแห้งไปจนหมดสิ้นแล้ว เหลือเพียงหัวใจที่แตกสลายและความว่างเปล่าที่เกาะกุมจิตใจจนด้านชา“ไม่...ไม่จริง...” นางพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว “พวกเขาสัญญาแล้ว...ว่าจะกลับมา”ซีลีเนียกอดประคองร่างที่สั่นเทาของเพื่อนรักไว้แน่น นางเองก็มีน้ำตาคลอ แต่ก็พยายามเข้มแข็งเพื่อเป็นที่พึ่งให้กับฟีโลน่า ออทัสยืนนิ่งอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าที่เรียเฉยและยากจะคาดเดา ขณะที่เทพีฟลอร่าก็มองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย ส่วนมิลาร์ดนั้นได้แต่ยืนมองฟีโลน่าด้วยความเจ็บปวดใจ“หมดเวลาแล้ว...” เสียงของมอร์ฟีอุสดังก้องขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด “บ่อน้ำได้ทำการตัดสินแล้ว”คำพูดนั้นเป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ความหวังของฟีโลน่าหมดลง นางปล่อยโฮออกมาอย่างสุดจะกลั้น เสียงร้องไห้ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวังของนางดังก้องไปทั

เย็นวันหนึ่ง ขณะที่ฟีโลน่ากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น แฟรงค์ก็เดินเข้ามาทิ้งตัวลงนอนหนุนตักนางอย่างออดอ้อน “เฮ้อ...เหนื่อยจังเลย” เขากล่าวพลางทำหน้าออดอ้อนเหมือนลูกสุนัขตัวโตๆ “เฝ้าคนป่วยมาหลายวัน...ไม่ได้ออกกำลังกายเลย...ร่างกายมันติดขัดไปหมดแล้ว”“พูดอะไรของนายน่ะ” ฟีโลน่าหัวเราะเบาๆ พลางลูบผมนุ่มของเขาเล่น“เขาพูดถูกนะ” เสียงทุ้มๆ ของเรออนดังขึ้นจากด้านหลัง เขาเดินเข้ามาก้มลงจูบที่ขมับของนางอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า “พลังของเจ้าอาจจะยังไม่กลับมาเต็มที่ข้าว่าพวกเราควรจะช่วย ‘เติมพลัง’ ให้เจ้าบ้างนะ”“ตะ...เติมพลังอะไรกัน” ฟีโลน่าถามเสียงสั่น หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง“ก็...เติมพลังรักให้ดอกไม้ของพวกเราไง” แฟรงค์พูดพลางพลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างของนางไว้บนโซฟา ดวงตาสีทองของเขาวาววับไปด้วยประกายแห่งความปรารถนาเรออนเดินอ้อมมาอีกฝั่งและทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าโซฟา เขายกเท้าของนางขึ้นมาและประทับจูบลงบนหลังเท้าอย่างนุ่มนวล “พวกเราอดทนมานานมากแล้วนะ...ฟีโลน่า” เขากล่าว “ถึงเวลาที่เด็กดื้อ...จะต้องโดนลงโทษแล้ว”“ดะ…เดี๋ยวสิ…ใจเย็นๆ ก่