All Chapters of Flower of the Moon : บุปผาเคียงจันทร์: Chapter 21 - Chapter 30

“พลังของนางคืออันตรายถึงชีวิตหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ปีศาจทุกตระกูลจะต้องการตัวนาง ไม่ใช่ในฐานะสตรีที่เป็นคู่ครอง แต่ในฐานะแหล่งพลังงานที่จะทำให้พวกมันแข็งแกร่งขึ้น”เรออนกำหมัดแน่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น“เจ้าและแฟรงค์ ต้องดูแลนางให้ดี อย่าให้ปีศาจตนอื่นรู้เด็ดขาดว่านางเป็นมนุษย์และที่สำคัญกว่านั้น อย่าให้ใครรับรู้ถึงสายเลือดอีกครึ่งหนึ่งของนางเด็ดขาด”“สายเลือดอีกครึ่งหนึ่ง?” เรออนทวนคำอย่างไม่เข้าใจออทัสถอนหายใจยาว ก่อนจะเล่าเรื่องราวในอดีตที่เขาเก็บไว้มานาน “ข้ามีขอสันนิษฐานหนึ่งเกี่ยวกับสายเลือดของนางเมื่อครั้งที่ได้พบนางครั้งแรกในวันที่นางข้ามฝั่งประตูมา นานมาแล้วมีเทพีองค์หนึ่งที่หลงรักมนุษย์และลงไปใช้ชีวิตบนโลกมนุษย์นางคือ เทพีฟลอร่า เทพีแห่งมวลบุปผาและชีวิต”ชื่อนั้นทำให้เรออนเบิกตากว้างเล็กน้อย“แต่นางอยู่ที่นั่นได้ไม่นานนัก กฎของสวรรค์บังคับให้นางต้องกลับมายังแดนเทพเพื่อรักษาพลังของนางไว้ นางจึงต้องทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังรวมถึงคนรักของนางด้วย” ออทัสพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เจือปนความเศร้า “พลังแห่งชีวิตที่บริสุทธิ์ของฟีโลน่ามันคล้ายกับพลังของนางมาก แต่ข้าเองก็ยังไม่แน่ใจ มั

หลังจากที่ฟีโลน่าได้รับรู้เรื่องการสร้าง"พันธะ" จากชายหนุ่มทั้งสอง การไปเรียนของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แม้จะยังคงสับสนกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน แต่การมีเรออนและแฟรงค์คอยประกบอยู่ไม่ห่างก็ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด ทว่าความปลอดภัยของเธอกลับต้องแลกมาด้วยสายตาเกลียดชังและริษยาจากเหล่านักศึกษาหญิงทั่วทั้งมหาวิทยาลัยที่มากขึ้น การกลั่นแกล้งจึงเริ่มขึ้นอย่างเงียบๆณ ห้องสมุดของมหาลัยเซนต์เดม่อนขณะที่ฟีโลน่ากำลังเอื้อมหยิบหนังสือจากชั้นสูง ก็มีปีศาจแมวสาวสองตนก็เดินเข้ามาใกล้ๆ ก่อนที่คนหนึ่งจะแกล้งทำเป็นสะดุดแล้วชนเข้ากับชั้นหนังสืออย่างแรง ทำให้หนังสือเล่มหนาหนักที่ทำจากหินเวทมนตร์ร่วงหล่นลงมาตรงตำแหน่งที่ฟีโลน่ากำลังยืนอยู่พอดิบพอดี“ว้าย!” ฟีโลน่าอุทานอย่างตกใจและทำได้เพียงหลับตาปี๋รอรับแรงกระแทกหมับ!แต่แทนที่จะเป็นความเจ็บปวด เธอกลับรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนที่เย็นเฉียบของใครสักคน และเมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบว่าเรออนมายืนอยู่ข้างๆ เธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ในมือข้างหนึ่งของเขาถือหนังสือหินเล่มนั้นไว้ได้อย่างง่ายดายราวกับมันเป็นเพียงขนนก ดวงตาสีเงินของเขามองไปย

ฮิโระบดขยี้ดอกไม้ในมือจนละอองเกสรสีชมพูฟุ้งกระจายออกมา ฟีโลน่าพยายามกลั้นหายใจแต่ก็ไม่ทัน ละอองเกสรนั้นลอยเข้าสู่จมูกของเธอ ทำให้เธอรู้สึกเวียนหัวและร้อนวูบวาบไปทั้งร่างอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเธอเริ่มอ่อนแรงและทรุดลงไปในอ้อมแขนของฮิโระ“หึๆๆ ยาปลุกชั้นดีเลยล่ะ...อีกไม่นานเธอก็จะร้องขอให้ฉันปรนเปรอเธออย่างบ้าคลั่งจนแทบจะหนีไปไหนไม่ได้เลย” ฮิโระหัวเราะอย่างชั่วร้ายพลางเริ่มซุกไซ้ใบหน้าไปที่ซอกคอของฟีโลน่าภาพของฟีโลน่าที่กำลังจะถูกย่ำยีต่อหน้าต่อตาทำให้ซีลีเนียตัวสั่นเทิ้ม ความรู้สึกผิดและความเมตตาที่ฟีโลน่าเคยมีให้ตีรวนกันอยู่ในหัว…‘...เพื่อความอยู่รอด...’ เสียงหนึ่งดังขึ้นมา ‘...แต่เธอเป็นเพื่อนฉัน...’ อีกเสียงหนึ่งค้านกลับในจังหวะสุดท้ายที่ฮิโระกำลังจะกระชากเสื้อผ้าของฟีโลน่าออก ซีลีเนียก็ตัดสินใจฉึ่ก!เล็บมือของซีลีเนียยาวออกและคมกริบราวกับใบมีด เธอพุ่งเข้าไปตวัดใส่แผ่นหลังของฮิโระอย่างรวดเร็วจนเป็นรอยยาว“แก! นังงูทรยศ!” ฮิโระคำรามอย่างโกรธจัด เขาหันมาสะบัดแขนฟาดร่างของซีลีเนียอย่างแรงจนกระเด็นไปกระแทกกับผนังเรือนกระจก แต่เธอก็ยังกัดฟันสู้“ตราบใดที่ฉันยังไม่ตาย...แกอย่าหวังว

เรออนพยักหน้ารับ เขารู้ดีว่าไม่มีเวลาให้ลังเลอีกต่อไป เขาขึ้นไปบนเตียงและเริ่มปรนเปรอร่างกายที่ร้อนระอุของฟีโลน่าด้วยจูบและสัมผัสที่อ่อนโยนเพื่อปลอบประโลมเธอเรออนค่อยๆ ไล้จูบไปทั่วทั้งใบหน้าและลำคอของร่างบาง ขณะที่มือก็บีบเคล้นทรวงอกอวบอิ่มเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ ฟีโลน่าที่อยู่ในห้วงปรารถนาตอบสนองต่อทุกสัมผัสของเขาเป็นอย่างดี เสียงครางหวานดังระงมไม่ขาดสายแฟรงค์ที่นั่งมองอยู่ข้างเตียงเริ่มทนไม่ไหว ภาพของเรออนที่กำลังคลอเคลียฟีโลน่าและกลิ่นฟีโรโมนที่รุนแรงของเธอนั้นก้เริ่มกลับมาส่งผลกับเขา ทำให้สัญชาตญาณดิบของเขาพลุ่งพล่านจนต้องเริ่มชักรูดแกนกายที่แข็งขึงของตัวเองเพื่อระบายอารมณ์“อ๊า...เรออน...อีก...อื้อ...” ฟีโลน่าครางกระเส่าเมื่อเรออนใช้ลิ้นปรนเปรอเธออย่างหนักหน่วงภาพของฟีโลน่าที่กำลังบิดเร่าอย่างสุขสมอยู่ใต้ร่างของเรออนนั้น ทำให้ความอดทนสุดท้ายของแฟรงค์ขาดสะบั้นลง สัญชาตญาณของหมาป่าร่ำร้องให้เขาเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของภาพตรงหน้า และไม่อาจทนดูอยู่เฉยๆ ได้อีกต่อไปแฟรงค์ตัดสินใจเดินเข้าไปที่เตียง คุกเข่าลงข้างๆ ศีรษะของฟีโลน่าที่กำลังเคลิบเคลิ้ม ก่อนจะค่อยๆ จ่อแกนกายที่ร้อนจัดและแข็งขึง

“ให้ตายสิ...ฟีโลน่า...เธอจะฆ่าพวกเราหรือไง” แฟรงค์สบถเสียงพร่า เขารู้สึกดีจนแทบบ้าปฏิกิริยาของเธอทำให้ชายหนุ่มทั้งสองเสียการควบคุมโดยสิ้นเชิง พวกเขาเริ่มค่อยๆ ขยับร่างกายเป็นจังหวะที่สอดประสานกันมากขึ้นๆ จากค่อยๆเป็น ค่อยๆ ไป เพื่อให้ร่างกายของเธอเริ่มปรับตัวกับขนาดของพวกเขาทั้งสอง ก่อนที่จะเริ่มสอดใส่อย่างบ้าคลั่ง และมอบความสุขที่รุนแรงที่สุดให้กับเธอร่างกายของฟีโลน่าที่ถูกตรึงอยู่ระหว่างกลางถูกครอบครองอย่างสมบูรณ์ เรออนที่อยู่ด้านหน้ามอบจูบที่ดุดันและร้อนแรงให้เธอไม่หยุด ขณะที่มือของเขาก็บีบเคล้นทรวงอกอวบอิ่มของเธออย่างเมามัน ส่วนแฟรงค์ที่อยู่ด้านหลังก็ยังคงกระแทกกระทั้นกายเข้ามาอย่างหนักหน่วงและไร้ซึ่งความปรานี ทุกการเคลื่อนไหวของเขาส่งผ่านความปรารถนาที่ดิบเถื่อนและต้องการเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน“อ๊า...อื้อ...ไม่...ไม่ไหวแล้ว...พอ...ได้โปรด...” เสียงครวญครางของฟีโลน่าขาดห้วงและสั่นเทา เธอไม่รับรู้อะไรอีกต่อไปนอกจากความเสียวซ่านที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อนจากทุกทิศทาง สมองของเธอขาวโพลนจนไม่สามารถคิดเป็นคำพูดได้อีกต่อไป“ดูสิเรออน...เธอกำลังจะพังแล้ว” แฟรงค์คำรามเสียงพร่า เหงื่อของเข