로그인Tumunog ang timer, isang malinaw at matinis na hudyat na tapos na ang laban. Eksaktong naihulog ko ang huling sandok ng sabaw sa mangkok. Umangat ang manipis na usok mula rito, kasabay ng marahang pag-angat ng aking dibdib. Napakasimple lang ng dish ko. Hindi iyon pangkaraniwang makikita sa hapag ng mga mayayaman, isa iyong pagkain ng mahihirap, na gaya ko. Sa kabilang station, kabaligtaran ang aura. Isang marangyang presentasyon ang inilatag ni Chef Jensen, isang Foie Gras au Torchon na may Truffle Jus, sinamahan ng Saffron-infused Consommé at edible gold flakes. Kumikinang ang bawat detalye ng kanyang putahe, tila ba sinadya upang ipaalala sa lahat kung ano ang ibig sabihin ng 'elite cuisine.' Isang putahe na sumisigaw ng karangyaan at kapangyarihan. Ngumiti ang host habang humakbang sa gitna. “Bago natin tikman ang mga inihanda ninyo,” panimula nito, “nais ko munang itanong, Chef Dorian, bakit hindi ikaw ang nagluto para sa final round? Bakit ang iyong Assistant Chef na
Narinig ko ang bulungan ng mga tao ng marinig ang tema para sa final round. “Your task is not presentation, not plating and not technique for visual appeal.” Sandaling huminto ang host. “Your task is to create food that will be accepted by their bodies.” Nanatiling tahimik ang mga tao sa paligid. “Food that heals. Food that comforts. Food that does not harm.” Mas lalong nag-init ang paligid sa bigat ng sinabi ng host. Napalingon ako kay Chef Dorian. Nagkatinginan kami. At alam namin pareho, na hindi iyon kasama sa prinaktis namin. Napalingon ako sa isa sa mga hurado ng magsalita siya sa kasama. “Chef Jensen Luciano,” bulong niya, “Hindi ba at descendant sila ng Miracle Chef lineage.” sabi pa niya, tumango ang kausap niya. Mas dumami ang bulungang naririnig ko. “His grandmother was the legendary Miracle Chef…” bulong ng isa. “Luciano bloodline—of course they’re favored…” anang isa na malapit sa amin ni Chef Dorian. “Malaking edge ‘yan…” komento ng isa pa. Napahig
“Time's up!” sabi ng host. Tumigil ang lahat. Dahan-dahan kaming umatras ni Chef Dorian, kapwa nakatingin sa dish namin—malinis, balanse, at may direksyon. “Judges, your thoughts?” tanong ng host. Lumapit ang mga hurado. Sinuri ang bawat dish bago tinikman. Tahimik ang lahat habang pinapanood ang mga judges. Tumapat ang mga ito sa amin ni Chef Dorian. “Balanced,” komento ng isa. “Ambitious,” dagdag ng isa pa bago tumingin kay Chef Dorian. “Your concept?” Tumahimik ang lahat ng naroon, ang atensyon ay nasa amin ni Chef Dorian, nagsimulang magsalita ang binata. He is calm, but confident. “This dish,” marahan niyang simula, “is about survival… and restraint.” Napatingin ang mga hurado, pati na rin ako. “We wanted to present a classic foundation,” patuloy niya, “but strip it down to its essentials—no excess, no noise. Just balance.” Tinuro niya ang plato. “The protein is seared hard—controlled aggression. The sauce… delicate, almost at risk of breaking. Because th
Hindi inaalis ni Caelus ang tingin sa akin. Kaya naman ako na ang nagkusang umiwas. “Lena, look at me,” agaw ni Chef Dorian sa atensiyon ko, tumingin ako sa kanya. “Is that enough to stop you?” seryosong tanong niya. Napakagat labi ako atsaka umiling. “No, Chef.” sabi ko. “Then move.” Tumango ako at kumilos, sa pagkakataong iyon, mas mabilis at mas determinado na. Hindi ko pinansin ang pagkirot ng daliri ko, ang mahalaga sa araw na iyon ay ang kumpetisyon. Sa gitna ng lahat, may kung anong bumubulong sa akin na muling tingnan ang audience, at awtomatikong tumitig lang ang mga mata ko sa iisang tao. Kay Caelus. Nakatayo pa rin siya subalit hindi na nakasandal. Nakatingin siya sa akin ng diretso. This time, parang humupa na ang nararamdaman niyang selos, mas mababakas sa mukha niya ang pag aalala sa akin. Huminga ako nang malalim, pilit na inaalis ang kaba sa dibdib. “Good,” narinig kong sabi ni Chef Dorian. “Now we're cooking.” Nagsimula na kami, nakatutok ang a
Ginaganap ang Grand Culinary Masters Competition sa isang napakalawak na glass pavilion—isang lugar na karaniwang para lang sa mga elite events. Ngayon, isa itong battlefield ng mga chef. Pagpasok ko pa lang, sinalubong na ako ng matinding ilaw mula sa overhead spotlights. Sa gitna ng venue, nakaayos ang mga modernong cooking stations—makikinang ang stainless counters, kumpleto sa high-end equipment. Sa harapan, nakaangat ang judging panel kung saan nakaupo ang mga kilalang chef mula sa iba’t ibang bansa. Kahit pangalan lang nila, sapat na para kabahan ang kahit sino. Sa paligid naman, nakaayos ang mga round tables na okupado ng mga piling panauhin—mga kilalang pamilya, negosyante, at social elites na inimbitahan upang saksihan ang laban. Ang bawat isa ay may hawak na wine glass o programa ng event, tahimik silang nag-uusap, parang nanonood ng isang palabas—pero para sa amin, hindi ito palabas. Laban ito. Sa isang bahagi ng venue, nakapaskil ang malaking LED screen kung saan n
“Lena?” Napakurap ako nang tawagin ako ni Cullen. Napagtanto kong nakatitig lang pala ako sa kanya. “Ah, Yes.” sagot ko, pilit na ngumiti. Tinitigan ako ni Cullen, tila sinusukat ang bawat kilos ko. “You seem distracted,” puna niya. “Just… didn’t sleep well,” palusot ko. Bahagyang tumango si Cullen, ngunit hindi nawala ang mapanuring tingin niya. “Then you should eat well,” sabi niya. “I don’t like seeing you like that.” His words were simple, but there was something inexplicable in the way he said it. Tumayo ako, "I need to prepare your breakfast." sabi ko, pinigilan niya ako. "No need, I just want coffee and bread." sabi niya. Naupo na ulit ako. Tahimik na nagsimula ang agahan. Ngunit sa ilalim ng katahimikang iyon, ramdam ko ang tensyon—hindi ko alam kung saan nanggagaling ang nerbyos ko. "So, how's the preparation for the food competition?" tanong ni Cullen sa gitna ng pagkain. "Everything is ready, Mr. Mondragon," sagot ni Chef Dorian. Tumingin sa aki
CAELUS’ POV “Are you leaving already?” Nasa may pinto na ako at hawak ang door handle nang marinig ko ang tinig ni Cullen na um-echo sa malawak na hallway. Lumingon ako, may kaswal na ngisi sa aking mga labi. “I have no reason to stay. If it weren’t for Dad’s endless calls about tonight’s fam
“Lena, why don’t you be my wife?” Nanigas ako sa kinatatayuan ng marinig ko ang sinabi ni Cullen na tila ba nag aaya lang manood ng sine. Hindi nalingid sa akin ang paglaglag ng panga ni Allan na nasa tabi ng binata na nagulat din sa sinabi ng boss nito, napalingon din sa amin ang ilang kumakai
Inabot ni Milena ang puting apron na nakasabit sa gilid ng pinto atsaka isinuot iyon. Saglit akong nakatayo at nag isip kung anong maaari kong iluto para sa lalaki. I stood in the kitchen, surrounded by the aromas of spices and the gleam of utensils. “Ano kayang perfect dish para sa kanya?” Bul
Mondragon Grand Estate… Ang matangkad na lalaki na may matatalim na mga mata ay tuloy-tuloy na naglakad patungo sa dinning area. Seryoso ang mukha niya ng maupo sa tapat ng hapag. “Caelus! That’s spot is for your brother,” puna ni Don Gerbacio Mondragon sa bunsong anak. Tiim ang mga bagang na







