บททั้งหมดของ เขย่ารักท่านรอง: บทที่ 11 - บทที่ 20

ยามเย็นที่ไร่ชาช่างดูสงบร่มรื่น แสงอาทิตย์อัสดงทาบยอดใบชา กลิ่นหอมสะอาดอันเป็นเอกลักษณ์ของใบชาสดผสมปนเปกับกลิ่นดินจางๆ ลอยละล่องมาตามลมเย็นชวนให้ใจสงบ ทว่า...ในอกของตรีอัปสรกลับไม่ได้สงบตามบรรยากาศรอบกายเลยสักนิดหญิงสาวในชุดเรียบร้อยขยับแว่นสายตาหนาเตอะ มือเรียวกระชับหูหิ้วปิ่นโตแกงฝีมือแม่ที่ยังคงมีไออุ่น เดินตรงไปยังบ้านพักหลังเล็กที่ปลูกแยกออกมาอย่างเป็นสัดส่วนของวาทิต ท่านประธานผู้มีพระคุณที่เธอนับถือเหมือนพ่อแท้ๆ ซึ่งกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อย่างอารมณ์ดี“อ้าว!!... หนูอัปสร ลุงกำลังนึกถึงแกงฝีมือแม่หนูอยู่เลยเชียว” วาทิตวางบัวรดน้ำลงพลางยิ้มละไม แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเอ็นดู“หนูเอามื้อเย็นมาส่งค่ะคุณลุง... แล้วก็มีเรื่องสำคัญจะบอกด้วย” น้ำเสียงที่จริงจังกว่าปกติทำให้ชายสูงวัยชะงักไปเล็กน้อย เขาขยับมานั่งที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างบ้าน พลางพยักหน้าให้หลานสาวเริ่มพูด“มีอะไรหรือเปล่าหนูอัปสร เจ้าวายุมันไปก่อเรื่องอะไรไว้อีก?” ตรีอัปสรถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะตัดสินใจเล่าความจริงที่ได้รับรู้มาจากห้องทำงานเมื่อช่วงกลางวัน“พี่วายุสั่งให้หนูจองตั๋วเครื่องบินไปญี่ปุ่นเสาร์นี้สองที่ค

ภายในห้องนอนที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าและเครื่องสำอางแบรนด์ ตรีอัปสรนั่งตัวลีบอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เงาสะท้อนที่เห็นคือหญิงสาวในลุคยายเพิ้งเต็มขั้น ใบหน้าขาวใสตามธรรมชาติกลับดูซีดเซียวไร้ชีวิตชีวาเพราะขาดการบำรุง ริมฝีปากอิ่มรูปกระจับถูกฉาบด้วยลิปสติกสีนู้ดจนกลืนไปกับผิว ส่วนดวงตากลมโตสุกใสที่ควรจะเป็นจุดเด่นที่สุด กลับถูกจองจำอยู่หลังเลนส์แว่นหนาเตอะและหน้าม้าที่ตัดตรงลงมาปิดบังหน้าผากจนมิด‘ฉันไม่มีวันพิศวาสผู้หญิงอย่างเธอหรอก’ถ้อยคำสบประมาทที่แสนเย็นชานั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในมโนนึกของตรีอัปสรซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอกย้ำความรู้สึกด้อยค่าให้ยิ่งจมลึกลงไปในอก เธอเฝ้าถามตัวเองว่าเธอไม่ดีตรงไหน? ทั้งที่เรียนเก่งจนคว้าเกียรตินิยม ทำงานก็ไม่เคยบกพร่อง แต่ในสายตาของของเขาเธอกลับเป็นได้แค่ผู้หญิงจืดชืดที่แสนน่าเบื่อ ไร้ซึ่งเสน่ห์ดึงดูดทางเพศอย่างที่เขาปรารถนาเมื่อความอัดอั้นถึงขีดสุด ตรีอัปสรจึงตัดสินใจพาตัวเองนั่งรถแท็กซี่มุ่งหน้ามาหาจริยาเพื่อนรักเพียงคนเดียวที่เธอไว้วางใจที่สุดเพื่อขอคำปรึกษา“แกเป็นอะไรไป... หน้าตาซีดเซียวเชียวอัปสร เหมือนคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน” จริยามองเพื่อนรักด้วยสายตาคาดคั้น ขณ

เช้าวันใหม่วันนี้ที่บริษัทช่างแตกต่างจากทุกวันที่ผ่านมา เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะ ทันทีที่ประตูกระจกอัตโนมัติเปิดออก บรรยากาศภายในออฟฟิศที่เคยคึกคักกลับเงียบกริบลงในพริบตา ราวกับใครบางคนกดปุ่มหยุดเวลาเอาไว้ตรีอัปสรก้าวเข้ามาในลุคที่ไม่มีใครคาดคิด ชุดเดรสสีครีมรัดรึงเน้นสัดส่วนอวบอึ๋มที่ซ่อนรูปมานานให้ปรากฏแก่สายตา เนื้อผ้าเนียนละเอียดแนบไปกับหน้าอกอวบอิ่มที่ขยับไหวตามจังหวะหายใจ เอวที่คอดกิ่วรับกับสะโพกผายมนที่กวัดแกว่งอย่างมีเสน่ห์ยามเธอเยื้องกรายลุคใหม่ของเธอสลัดคราบยัยแว่นหน้าจืดทิ้งไปจนหมดสิ้น ผมม้าซีทรูที่รับกับใบหน้าพริ้มเพรา และชุดเดรสทำงานสีครีมรัดรึงเน้นสัดส่วนโค้งเว้าอวบอัด เรียวขาขาวเนียนที่โผล่พ้นชายกระโปรงสั้นรัดรูปขึ้นมานั้นดูเรียวยาวและน่าสัมผัสจนทำให้พนักงานชายหลายคนที่ยืนอออยู่หน้าออฟฟิศถึงกับคอเคล็ด“เช็ดน้ำลายกันหน่อยพวกมึง...” คนตัวโตที่เพิ่งเข้ามาร่วมกลุ่มกับเพื่อน ๆ ที่หน้าออฟฟิศเอ่ยขึ้น ก่อนจะตบไหล่เพื่อนอีกสองคนที่กำลังแอบซุบซิบคุยกัน“เฮ่ย!!!..นั่นมันคุณอัปสร เลขาฯ ของท่านรองรึเปล่าวะ!” พนักงานคนหนึ่งหันมาถามคนตัวโตที่เพิ่งเดินเข้ามาเสี

เส้นความอดทนสุดท้ายของคาสโนวาขาดผึง เขาไม่สนคำถากถางของบิดาอีกต่อไป ร่างสูงใหญ่สาวเท้าฉับ ๆ มุ่งตรงไปยังเป้าหมายทันที“ท่านรอง! มาตั้งเมื่อไหร่คะ” ตรีอัปสรสะดุ้งสุดตัว กลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศที่เข้มข้นและคุ้นเคยโชยเข้าจมูก พร้อมกับสัมผัสร้อนผ่าวจากฝ่ามือหนาที่แนบชิดสะโพกมนจนเธอรู้สึกวูบวาบไปทั้งตัว“สวัสดีครับ... ขอตัวเลขาฯ ผมสักครู่นะครับ!” วายุเอ่ยเสียงเรียบแต่แววตาดุดัน จนชายหนุ่มคนนั้นพยักหน้าพลางถอยห่างไปอย่างรวดเร็ว วายุไม่รอช้า เขาบังคับประคองร่างบางให้เดินเลี่ยงออกมายังมุมระเบียงที่เงียบสงัดและลับตาคน“ใครให้เธอมางานนี้!” เขากระซิบชิดใบหูสะอาด น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งทะลุจุดเดือด ความโกรธผสมปนเปไปกับความต้องการที่พลุ่งพล่านยามได้กลิ่นกายสาวในระยะประชิด“ก็คุณลุงสิคะ ท่านบอกว่าอยากให้อัปสรมาเปิดหูเปิดตาบ้าง” เธอตอบพลางพยายามเบี่ยงตัวออก แต่วงแขนแกร่งกลับรัดแน่นขึ้นจนทรวงอกอวบอัดบดเบียดเข้ากับแผงอกกว้างของเขา“แล้วดูแต่งตัวสิ... กะจะให้ผู้ชายทั้งงานหัวใจวายตายรึไง!”“ชุดราตรีมันก็แบบนี้แหละค่ะ ใครๆ เค้าก็ใส่กัน” ตรีอัปสรช้อนสายตาหวานหยดย้อยที่ไร้กรอบแว่นมองเขาอย่างท้าทาย

หลายวันต่อมาการเดินทางไปดูงานที่ญี่ปุ่นก็มาถึง ตรีอัปสรยืนอยู่ท่ามกลางกองเสื้อผ้าที่แผ่หลากสีอยู่บนเตียงกว้าง หัวใจของเธอกระตุกไหวด้วยความตื่นเต้นผสมปนเปกับความประหม่า เพราะนี่คือการเดินทางครั้งสำคัญที่จะทำให้เธอได้ใกล้ชิดกับวายุชายหนุ่มที่ครอบครองหัวใจเธอมาเนิ่นนานในขณะที่มือเรียวหยิบจับเสื้อผ้าลงกระเป๋า หน้าจอสมาร์ทโฟนก็สว่างวาบพร้อมเสียงวิดีโอคอลจากจริยา เพื่อนรักตัวแสบที่เป็นคนปฏิวัติลุคให้เธอจนวายุเกือบตบะแตกมาหลายครั้งหลายหน“ยังไงแกก็ต้องใส่ชุดนี้ลงไปในกระเป๋า!” จริยาโพล่งขึ้นทันทีที่เห็นเพื่อนสาวโชว์ชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีแดง บางเบาจนแทบมองเห็นทะลุผ่าน“เชื่อฉันสิอัปสร ถ้าแกใส่ชุดนี้ ยาปลุกเซ็กซ์ที่คุณวาทิตแอบให้แกพกไว้น่ะ... ตกกระป๋องไปเลย ไม่ต้องใช้ให้เสียเวลาหรอก”“คิดไปคิดมาฉันก็ไม่อยากทำเลยว่ะแก... ฉันกลัว” ตรีอัปสรพึมพำ ใบหน้าสวยสลดลงเล็กน้อย“กลัวว่าถ้าพี่วายุจับได้ว่าฉันกับคุณลุงวางแผนกัน เขาจะยิ่งเกลียดฉันไปกันใหญ่”“อย่าคิดมากสิเพื่อน เชื่อใจตัวเองหน่อย!” จริยาจีบปากจีบคอผ่านกล้อง“แกน่ะมีของดีตั้งเยอะ ทั้งหน้าอกหน้าใจ ทั้งผิวพรรณ ที่ผ่านมาพี่วายุเขาก็แค่ต่อต้านเพ