All Chapters of เขย่ารักท่านรอง: Chapter 1 - Chapter 10

“คุณพ่อครับ... ผมขอเลือกเลขาฯ ของผมด้วยตัวเองไม่ได้เหรอครับ” น้ำเสียงออดอ้อนติดจะโอดครวญของ วายุ ดังขึ้นภายในห้องทำงานหรูหรา เขาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนังอย่างคนหมดแรง เมื่อนึกถึงรายชื่อเลขาฯ คนใหม่ที่จะตบเท้าเข้ามาเริ่มงานในวันพรุ่งนี้“เลือกเองแล้วเป็นไง? คราวก่อนเกือบเอาตัวไม่รอด ยังจะกล้ามาปากดีกับฉันอีกเหรอ!” วาทิต ผู้เป็นบิดาตวาดกลับทันควัน สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจ้องมองลูกชายตัวดีอย่างคาดโทษ“โถ่วว!!!... คุณพ่อครับ ต่อไปนี้ผมจะระวังตัวให้มากกว่าเดิมไงครับ” วายุพยายามต่อรองพัลวัน ในหัวนึกถึงภาพโปรไฟล์ของ ตรีอัปสร หญิงสาวที่บิดาเพลย์เซฟเลือกมาให้ เธอคือคำนิยามของความจืดชืดที่มีชีวิต แว่นตาหนาเตอะ เสื้อผ้าปิดมิดชิดจนถึงคอหอย และใบหน้าที่ไร้การเติมแต่งใดๆ แค่คิดหัวใจเขาก็เหี่ยวเฉาเหมือนต้นไม้ขาดน้ำ“ไม่ได้! ครั้งนี้ฉันต้องเป็นคนเลือกให้แกเท่านั้น” วายุอ้าปากค้าง เตรียมจะยกเหตุผลร้อยแปดขึ้นมาโต้แย้ง มือหนากำหมัดแน่นอยู่ข้างลำตัวด้วยความรู้สึกขัดใจคุณวาทิตยืนคำขาดด้วยน้ำเสียงอันทรงพลังที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจสายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังลูกชายเพียงคนเดียวอย่างไม่ยอมลดละ บรรยากาศภายในห้องทำงาน

“มาให้พี่ทำโทษซะดีๆ คนสวย...” น้ำเสียงของวายุแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหาย เขาหิวกระหายการระบายอารมณ์เสียจนทนแทบไม่ไหว มือหนาคว้าหมับเข้าที่เรียวขาเนียนสวยทั้งสองข้างก่อนจะออกแรงแยกมันออกกว้างอย่างรวดเร็ว วายุในยามนี้ดูดิบเถื่อนและดุดันไร้ซึ่งความอ่อนโยนใดๆ เขาโถมกายเข้าหาความลึกลับของอิสตรีโดยไม่รอช้า“อ๊ะ!” พิมพ์วดีสะดุ้งสุดตัวเมื่อความรุนแรงปนดิบเถื่อนมาเยือนแบบไม่ทันตั้งตัว มือแกร่งขยุ้มเข้าที่กลุ่มเส้นไหมนุ่มสลวยแล้วออกแรงดึงรั้งจนใบหน้าสวยต้องแหงนหงาย วายุขบเม้มฟันขาวสะอาดลงบนใจกลางความเป็นสาวอย่างมันเขี้ยว ความเจ็บปนเสียวซ่านที่ถูกมอบให้ทำให้สะโพกมนลอยเด่นขึ้นจากที่นอนสั่นระริก เธอพยายามสะบัดหน้าไปมาเพื่อระบายความหวามหวิวที่ถาโถมเข้ามาจนยากจะต้านทาน“อื้อ!!! พี่วายุ... อื้อๆ ๆ ฮื้อออ... อ่าห์!” เสียงหวานครางระงมแทบไม่เป็นภาษา พริตตี้สาวจิกเล็บลงบนที่นอนจนยับย่น บางจังหวะก็สอดมือเข้าไปในกลุ่มผมหยักศกหนาของเขาเพื่อกดรั้งและระบายความซ่านสยิว จมูกโด่งคมสันฝังลึกเข้าหาใจกลางความหอมหวาน ปาดเลียด้วยชิวหาที่บิดเป็นเกลียวแข็งกร้าวกระแทกกระทั้นเข้าออกรุนแรงจนพิมพ์วดีแทบจะคลั่งตายเสียให้

“คืนนี้พิมพ์ขอค้างกับพี่นะคะ...” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ซุกใบหน้าลงกับแผงอกกำยำที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อและกลิ่นอายบุรุษเพศ“พิมพ์ไม่กลัวพี่จะจัดหนักทั้งคืนเหรอไง หืม์?” วายุเลิกคิ้วถามพร้อมกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ มือหนาลูบไล้แผ่นหลังเนียนละเอียดอย่างหลงใหลในความนุ่มละมุนมือ“พี่มีแรงทั้งคืนก็เอาสิคะ...” พิมพ์วดีไม่ยอมแพ้ เธอนวดเฟ้นกล้ามแขนแกร่งเบาๆ ก่อนจะกระซิบชิดใบหูด้วยเสียงกระเส่ายั่วยวน “ไม่ได้ยั่วนะคะ... พิมพ์พูดจริง!”“ยั่วเกินไปแล้วแม่คุณ... งั้นก็อย่าหาว่าพี่ใจร้ายแล้วกัน!”คำท้าทายถูกกลืนหายไปด้วยจุมพิตที่ดุดัน วายุไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาประคองร่างบางให้ลุกขึ้นในท่วงท่าลิงอุ้มแตงโดยให้ขาเรียวทั้งสองเกี่ยวกระหวัดรอบเอวสอบไว้แน่น ก่อนจะสอดแทรกความแข็งแกร่งดุดันเข้าสู่กายสาวรวดเดียวจนสุดทางรักอีกครั้ง“อะ... อร๊ายยย! พี่วายุ ตอนนี้เลยเหรอคะ!”พิมพ์วดีสะดุ้งสุดตัว เธอหวีดร้องพลางกอดคอเขาไว้แน่นเมื่อวายุเริ่มออกเดินไปรอบห้องทั้งที่ยังเชื่อมประสานกันอยู่ ทุกก้าวที่เขาเดินคือแรงอัดกระแทกที่ลึกซึ้งและป่าเถื่อน บดเบียดเข้าหาผนังอ่อนนุ่มจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นสะท้อนก้อง

พยัคฆ์ร้ายอย่างเขาไม่มีวันปล่อยให้เหยื่อหลุดมือไปได้ง่ายๆ วายุใช้ช่วงเวลาที่บอกว่าจะพักกลายเป็นการเล้าโลมที่ดุดันยิ่งกว่าเดิม จนสุดท้ายพิมพ์วดีก็ต้องยอมศิโรราบ ปล่อยให้ชายหนุ่มเผด็จการรังสรรค์บทรักในห้องน้ำที่ร้อนแรงจนลืมสิ้นความเหนื่อยล้าไปจนหมดสิ้นตลอดทั้งราตรีสายน้ำอุ่นจากฝักบัวยังคงไหลรินชะล้างคราบกามารมณ์ที่เกาะเกี่ยวอยู่บนเรือนร่างของคนทั้งคู่ วายุประคองร่างบางที่แทบจะยืนไม่อยู่ให้หันกลับมาชำระล้างร่างกายอย่างลวกๆ ทว่าดวงตายังคงวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาที่ดูเหมือนจะไม่มีวันมอดดับ“ล้างตัวเถอะ... พี่ยังไม่อยากแตกในห้องน้ำตอนนี้” เขาเอ่ยเสียงพร่าพลางบีบเน้นสะโพกมนอย่างมันเคี้ยว“อุ้มสิคะ... พิมพ์ไม่มีแรงจะก้าวขาแล้วจริงๆ” พิมพ์วดีออดอ้อนพลางซบหน้าผากลงกับแผงอกเปียกชื้นของเขาวายุหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขากระชับวงแขนตวัดร่างนุ่มนิ่มขึ้นแนบอกอย่างง่ายดายประหนึ่งอุ้มตุ๊กตา ความใกล้ชิดที่เนื้อแนบเนื้อท่ามกลางหยาดน้ำทำให้พิมพ์วดีรู้สึกวูบวาบจนต้องหลับตาพริ้ม“เหมือนมีพี่วายุสักสิบคนกำลังรุมสวิงพิมพ์เลยค่ะ... ทั้งดุ ทั้งหนักขนาดนี้” เธอพึมพำเสียงสั่นสะท้านพลางกระชับวงแขนรอบคอหนา“ขนาดนั

ณ บริษัท ไร่ชาธาราภัค เบฟเวอเรจ จำกัด อาคารสำนักงานโอ่อ่าที่ตั้งอยู่ท่ามกลางบรรยากาศร่มรื่น วายุสาวเท้าเดินดุ่ม ๆ เข้าไปในห้องทำงานของบิดาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ไฟโทสะยังคงสุมอยู่ในอกเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ ที่คนของบิดาบุกรุกถึงเตียงนอนเมื่อเช้า“คุณพ่อจะทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ! นั่นมันพื้นที่ส่วนตัวของผม พ่อให้เลขาฯ บุกเข้าไปถึงในห้องนอนผมได้ยังไง!” ชายหนุ่มระเบิดอารมณ์ใส่บิดาทันทีที่ประตูปิดลง วาทิตซึ่งกำลังตรวจเอกสารอยู่ เงยหน้าขึ้นมองลูกชายด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้แววรู้สึกผิด“ฉันไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถียงเรื่องไร้สาระกับแกหรอกนะวายุ”“ก็ถ้าแกไม่มาทำงานสาย จนเกือบทำเรื่องสำคัญพัง ฉันจะส่งหนูอัปสรไปตามแกถึงที่ทำไม หรือแกอยากให้ฉันเปลี่ยนจากส่งคนไปตาม เป็นสั่งตัดเงินเดือนแกแทนดีล่ะ?” คุณวาทิตเลิกคิ้วขู่ด้วยน้ำเสียงทรงพลัง ทำให้วายุชะงักไปครู่หนึ่ง“โถ่ววว... คุณพ่อ แค่โทรตามผมก็มาแล้ว” วายุบ่นอุบอิบ แม้ในใจจะค้านว่าที่เขาช้านั้นเพราะกิจกรรมร้อนแรงเมื่อคืนต่างหาก“โทรตามแกน่ะเหรอ? กว่าแกจะตื่น กว่าแกจะรับสาย แขกเขากลับญี่ปุ่นไปก่อนพอดี” วาทิตลุกขึ้นยืนพลางจัดสูทให้เข้าที่“วันนี้ฉันมีแขกสำคัญ แกน่า