สายลมยามค่ำคืนพัดกรรโชกแรงจนเสื้อเชิ้ตสีดำของวิกเตอร์พริ้วไหวไปตามแรงลม เสียงหวีดหวิวของลมที่ปะทะยอดตึกดังระงม แต่มันกลับไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหนาวสั่นเท่ากับความเหน็บหนาวที่กัดกินอยู่ในขั้วหัวใจ เท้าหนาก้าวผ่านบานประตูเหล็กหนักอึ้งบานเดิม... บานที่รินลดาเคยผลักมันออกมาด้วยหัวใจที่แตกสลาย วิกเตอร์ขยับกายเข้าไปจนกระทั่ง ขึ้นมาหยุดยืนอยู่บนดาดฟ้าตึกเวิร์ลดอม เขายืนนิ่งในตำแหน่งเดียวกับที่รินลดาเคยยืน ตำแหน่งหมิ่นเหม่ตรงขอบตึกที่ไร้ที่กั้น ดวงตาคมกริบที่บัดนี้พร่าเลือนด้วยรอยช้ำทอดมองออกไปที่ท้องฟ้าที่กว้างไกลและมืดมิด มีเพียงแสงไฟระยิบระยับของเมืองเบื้องล่างที่ดูเหมือนดวงดาวบนดิน แต่ในสายตาของเขามันกลับว่างเปล่า วิกเตอร์หลับตาลงช้าๆ สัมผัสถึงมวลอากาศที่พุ่งเข้าปะทะใบหน้า ในวินาทีนั้นเอง... เขาเข้าใจความรู้สึกของรินลดาที่เธอเคยยืนอยู่ตรงนี้อย่างหมดหัวใจ “ฉันเข้าใจแล้ว... ว่าที่นี่มันเงียบสงบแค่ไหน” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือแผ่วเบาจนแทบถูกลมกลืนหาย แต่ความหมายของมันกลับหนักแน่นอยู่ในอก เขาเคยคิดว่าที่นี่คืออนุสาวรีย์แห่งชัยชนะและความแค้นของเขา แต่สำหรับเธอ... ที่นี่คือประตูสู่เสรีภาพ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-08
เข้าสู่ระบบ
