บรรยากาศภายในห้องรับประทานอาหารของคฤหาสน์ดูเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ เมนูอาหารนับสิบอย่างบนโต๊ะดูน่าทานยิ่งขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้คนตัวเล็กอึ้งที่สุด ไม่ใช่ความหรูหราของมื้ออาหาร... แต่เป็นตำแหน่งที่เธอกำลังนั่งอยู่ตอนนี้ รินลดานั่งอยู่บนตักแกร่งของวิกเตอร์ โดยมีมือหนาทั้งสองข้างโอบประคองไว้ที่เอวบางอย่างหวงแหน แผ่นหลังของเธอพิงชิดกับแผงอกอุ่นหนาจนสัมผัสได้ถึงแรงเต้นของหัวใจเขาที่ดังกังวานอยู่ข้างหู เธอพยายามกวาดสายตามองโต๊ะอาหารตรงหน้าด้วยความอัศจรรย์ใจ “นะ...นี่อะไรกันคะ” เสียงหวานสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่ “ของชอบของเมียพี่ไงครับ” วิกเตอร์กระซิบตอบข้างขมับพลางสูดดมความหอมจากเรือนผมของเธออย่างถือวิสาสะ “จำเป็นต้องมากมายขนาดนี้เลยเหรอคะ ลดาคงทานไม่หมดหรอกค่ะ” “แน่นอนสิ ลดาป่วยไปนาน พี่อยากให้ลดาได้ทานแต่ของดีๆ จะได้กลับมาแข็งแรงไวๆ มา... อยากทานอะไร เดี๋ยวพี่ตักให้ พี่จะปรนนิบัติเมียพี่ให้สมกับที่โหยหามานานเลย” ไม่พูดเปล่า มือหนาหยิบช้อนเตรียมจะตักต้มยำกุ้งน้ำข้นที่เธอโปรดปรานมาจ่อที่ปากบาง แต่รินลดากลับรีบเบี่ยงหน้าหลบด้วยความขัดเขิน “ไม่เป็นไรค่ะ ปล่อยลดาลงนั่งที่เก้าอี้นะคะ ลดาทาน
더 보기
로그인
