All Chapters of ชีวิตนี้ฉันขอชดใช้ ด้วยลมหายใจสุดท้าย [SM] NC25++: Chapter 71 - Chapter 80

วิกเตอร์ผละริมฝีปากออกจากนิ้วเรียวเล็กอย่างแสนเสียดาย ก่อนจะก้มลงประกบจูบดูดดื่มอีกครั้งเพื่อมอมเมาคนใต้ร่างให้เคลิบเคลิ้ม มือหนาประคองขาเรียวสวยทั้งสองข้างให้แยกออกและตั้งขึ้นเป็นรูปตัวเอ็มบนขอบโต๊ะอาหารหรู จัดวางท่าทางให้มั่นคงเพื่อรองรับพายุอารมณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องมองกลีบดอกไม้งามสีหวานที่กำลังสั่นระริกราวกับจะเชิญชวนให้ผู้ชายอย่างเขาลงไปลิ้มลอง ไวกว่าความคิดใบหน้าคมคายขยับเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรินรดเกสรดอกไม้งามจนรินลดาสะดุ้งเฮือก “กะ... ใกล้ไปหรือเปล่าคะพี่วิกเตอร์... ลดาไม่แน่ใจว่า... มันจะอร่อยถูกปากพี่ไหม” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างประหม่า ทว่านัยน์ตากลับฉ่ำวาวไปด้วยความปรารถนา “มันต้องอร่อยที่สุดสิลดา... อาหารมื้อหรูบนโต๊ะพวกนี้จืดชืดไปเลยเมื่อเทียบกับเมนูตรงหน้าพี่” วิกเตอร์ครางตอบเสียงพร่า “ลดาคือสิ่งเดียวที่อร่อยที่สุดในชีวิตพี่” “งั้นก็... ทานให้อร่อยนะคะ” รินลดาตัดสินใจใช้ปลายนิ้วเรียวกดกรีดลงตรงกลางรอยแยกเบาๆ เปิดเผยความงดงามล้ำค่าสู่สายตาคมกริบจนวิกเตอร์ถึงกับเบิกตากว้าง ลมหายใจขาดห้วงไปชั่วขณะ “อ้าส์... ทำแบบนี้พี่ตายคามือลดาได้เลยนะ” สิ้นคำพูด

ฝ่ามือบางฟาดลงบนใบหน้าของนีน่าอย่างแรงจนหน้าหัน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วโกดังร้าง นีน่าถึงกับเซถลาไปกองกับพื้น มือบางกุมแก้มที่ขึ้นรอยนิ้วมือแดงฉานด้วยความอึ้งและตื่นตระหนก เธอไม่เคยคิดว่าผู้หญิงที่ดูอ่อนแออย่างรินลดาจะกล้าทำแบบนี้ “หยุดใช้คำว่ารัก มาชะล้างความระยำของตัวเองสักที! ทั้งหมดนี่มันไม่ใช่ความรัก!” รินลดาตวาดเสียงสั่นด้วยความโกรธจัด เธอจ้องหน้านีน่าและพยาบาลสายใจสลับกันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช “มันคือความเห็นแก่ตัว! ความมักได้! คุณฆ่าพ่อฉันเพียงเพราะอยากได้ผู้ชายคนเดียว... คนอย่างคุณมันไม่ใช่คนด้วยซ้ำ!” นีน่าเงยหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและรอยแค้นขึ้นมองรินลดา ปากคอสั่นพยายามจะโต้ตอบ “แกมันก็แค่... อึก!” “หยุดปากโสโครกของมึงซะนีน่า!” วิกเตอร์ก้าวเข้ามาสมทบพลางโอบไหล่รินลดาไว้แน่น สายตาคมกริบมองนีน่าราวกับมองเศษขยะ “ก่อนที่กูจะสั่งให้คนตบมึงซ้ำอีกรอบ...จนหน้าเน่าๆ ของมึงไม่มีที่ว่างให้รอยนิ้วมือ!” รินลดาซบหน้าลงกับอกแกร่งของวิกเตอร์ สะอื้นไห้ออกมาด้วยความอัดอั้น ความจริงที่แสนเจ็บปวดทำให้อดีตพังทลายลงในพริบตา วิกเตอร์โอบกอดร่างบางไว้แน่น ลูบกลุ่มผมสลวยอ

เสียงล็อคกลอนประตูดัง แกร๊ก รินลดาหันขวับมามองสามีที่ทำหน้านิ่งขรึมแต่แววตากลับวาวโรจน์ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอเริ่มจะอ่านออก “พี่วิกเตอร์มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมต้องรีบดึงลดาขึ้นมาขนาดนี้ น้องยัง...อื้ออ!” ยังไม่ทันที่ริมฝีปากบางจะเอ่ยจบ ริมฝีปากหยักก็ประกบปิดปากอิ่มทันที จูบนั้นทั้งดูดดื่มและเร่าร้อนราวกับจะสูบวิญญาณ วิกเตอร์บดจูบลงมาอย่างโหยหาและแสดงความเป็นเจ้าของจนรินลดาแทบตั้งตัวไม่ติด รสจูบที่เต็มไปด้วยอารมณ์หึงหวงที่ปนเปไปกับความรักทำให้เธอเผลอไผลไปกับสัมผัสจาบจ้วงนั้น “อ้าส์…” ก่อนที่วิกเตอร์จะค่อยๆ ผละริมฝีปากออกอย่างแสนเสียดาย ร่างทั้งร่างก็ถูกวงแขนแกร่งรวบเข้าไปกอดจนจมอกแกร่ง สองมือหนาเลื่อนลงไปโอบกระชับสะโพกมนให้แนบชิดกับตัวเขาจนแทบไม่มีอากาศคั่นกลาง สัมผัสถึงความแข็งแกร่งและแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านอยู่ภายใต้ชุดสูทราคาแพง “ด่วนสิ... ด่วนมากด้วย” วิกเตอร์กระซิบเสียงทุ้มพร่าอยู่ชิดใบหูขาวสะอาด จนรินลดาขนลุกซู่ ก่อนจะซุกใบหน้าคมคายลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดดมความหอมอย่างเอาแต่ใจ ราวกับกำลังคลั่งไคล้ในเกสรดอกไม้ที่เขาเป็นเจ้าของเพียงผู้เดียว “ด่วนยังไงกันคะ” “ก็พี่

บรรยากาศในงานแต่งงานครั้งที่สองนี้ช่างแตกต่างจากครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง คฤหาสน์หลังงามเนืองแน่นไปด้วยแขกเหรื่อผู้มีเกียรติที่ตบเท้าเข้าร่วมแสดงความยินดีกันอย่างคับคั่ง ทั้งผู้หลักผู้ใหญ่ในวงการธุรกิจ อสังหาริมทรัพย์ และคู่ค้าคนสำคัญที่วิกเตอร์ให้ความเคารพ ทุกสายตาต่างจ้องมองมาที่คู่บ่าวสาวด้วยความชื่นชม ไม่ใช่สายตาที่เต็มไปด้วยคำถามเหมือนคราวก่อน เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบาคลอไปกับบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกกุลาบขาวนับพันดอก รินลดาในชุดเจ้าสาวแสนสวยค่อยๆ ก้าวเดินลงมาตามขั้นบันไดหรูหรา โดยมีณภัทรคอยประคองแขนพี่สาวไว้อย่างภาคภูมิใจ ที่ปลายทางของพรมสีขาวสะอาดตา วิกเตอร์ ยืนตระหง่านอยู่ในชุดสูทสากลสีขาวเนี้ยบกริบ ทันทีที่เขาสบตากับรินลดา มาเฟียหนุ่มที่เคยเย็นชาและแข็งกร้าวกลับหลุดรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดออกมา แววตาคมกริบที่มักแฝงไปด้วยความดุดัน บัดนี้กลับเอ่อล้นไปด้วยความรักและความเทิดทูนจนคนมองสัมผัสได้ “ผมฝากดูแลพี่สาวของผมนะครับ” “พี่ยินดีที่จะทำมากที่สุด” เมื่อส่งตัวพี่สาวถึงมือเจ้าบ่าว ณภัทรก็พยักหน้าให้วิกเตอร์เบาๆ ก่อนจะถอยออกไปยืนข้างๆ ปีเตอร์ที่ทักทายกันอย่างเป็นกันเ

“พี่ขอกินลดาหน่อยนะครับ...” วิกเตอร์กระซิบพร่าชิดริมฝีปากอิ่ม ก่อนจะเริ่มซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ละเลียดชิมความหวานอย่างหิวโหย บทรักเริ่มรุกหนักขึ้นเรื่อยๆ จนร่างบางนอนราบไปกับโซฟาตัวใหญ่ หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมไหวรุนแรงด้วยความกระสันและอารมณ์รักที่พุ่งพล่าน “ลดาก็... อยากกินพี่วิกเตอร์เหมือนกันค่ะ” รินลดาตอบเสียงพร่า แววตาฉ่ำหวานเย้ายวนเสียจนคนฟังถึงกับคำรามในลำคอ “อ้าส์... พูดแบบนี้... สงสัยวันนี้เราจะไม่ได้กลับบ้านง่ายๆ กันนะลดา” วิกเตอร์ขู่เสียงพร่า ทว่ารอยยิ้มมุมปากกลับฉายแววพอใจอย่างเปิดเผย “ลดาก็ไม่ได้อยากรีบกลับสักหน่อยนี่คะ...” สิ้นประโยคท้าทาย ปากหยักก็ฉกวูบลงจูบริมฝีปากอิ่มอีกครั้งอย่างเรียกร้อง มือหนาซุกซนล้วงเข้าไปใต้กระโปรงตัวสวย สัมผัสกับความเนียนนุ่มที่แสนคุ้นเคยของเนินเนื้อสามเหลี่ยม ก่อนจะสอดนิ้วแข็งแรงเข้าไปในความร่องสวาทคับแคบที่เริ่มฉ่ำแฉะ แล้วขยับข้อมือเข้าออกระรัวเพื่อปลุกเร้าอารมณ์คนใต้ร่างให้เตลิดเปิดเปิง “อ๊ะๆ..อ๊า…” รินลดาครางกระเส่า ร่างกายบิดเร่าด้วยความซาบซึ้ง มือบางไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยว ก่อนจะเลื่อนลงไปคว้าจับแก่นกายที่แข็งขืนและขยายใหญ่ขึ้นภายใต้กางเ