All Chapters of Signed, Sealed, Unexpectedly Yours: Chapter 11 - Chapter 20

AITHNE'S POVTahimik ang umaga.Parang may naiwan na salita kagabi sa loob ng kotse—‘yung hindi naituloy, hindi naipaliwanag.“I don’t want to pretend.”Paulit-ulit ‘yon sa isip ko habang nakatayo ako sa harap ng salamin, inaayos ang buhok ko. Hindi ko alam kung bakit kailangan ko pang pag-isipan. Contract lang ‘to. May expiration date. May malinaw na hangganan.Pero bakit parang… unti-unti nang lumalabo?“Nasa labas na ako.”Napapitlag ako sa mensaheng pumasok mula kay Havoc.Cold. Direct. Back to normal.Huminga ako nang malalim bago lumabas.Nakasandal siya sa kotse, suot ang itim na polo at dark jeans. Sunglasses. Expressionless.Parang wala lang ang lahat.“Saan tayo pupunta? Wala kanang binanggit sa akin.” Nagtatakang tanong ko sa kanya.“Mall. May kailangan akong bilhin.”Tumango lang ako.Tahimik ang biyahe. Wala ang kagabi. Wala ang softness. Wala ang balikat na pinahingahan ko.Parang ako lang ang may iniisip.Pagdating namin sa mall, dumiretso siya sa isang high-end store.

Napakunot noo ako nang may message galing sa isang unknown number. Agad ko 'tong kinuha at binuksan.Hi.'Yon lang ang nakalagay. Si Havoc lang ang nakakaalam ng number ko kaya impossibleng siya 'to. Nagluluto ako ng pagkain, tas si Havoc naman nasa sala at may ginagawa. Hindi ko alam kung bakit hindi siya pumasok ngayon. Sabagay, siya naman ang boss.Hindi ko nireplyan ang message. Bumalik ako sa pagluluto para sa lunch naming dalawa ni Havoc.“Kain na," sambit ko sa kanya habang may tinatype siya sa laptop niya.Ramdam ko ang presensiya niyang nakasunod sa akin. Hindi siya umimik, tahimik siyang kumain nang tumunog na naman ang cellphone ko.Baby face.Yon ang nakalagay sa message kaya alam ko na agad kung sino. Saan niya kaya nakuha ang number ko? Nakangiti akong nakatingin sa phone ko habang nireplayan si Damien.Gurang.“You're eating, Aithne...” isang malamig na boses ang pumukaw sa akin kaya nabalik ako sa ulirat.Nilagay ko sa bulsa ko ang phone at pagkatapos ay nagpatuloy sa

Hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako. Nasa passenger seat ako ng kotse ni Havoc, habang mabilis naming binaybay ang highway. Golden hour. Kulay kahel ang langit, at tahimik ang mundo sa labas—maliban sa mahinang tunog ng makina at radyo na mahina lang ang volume.Hindi ko alam kung saan talaga kami pupunta. Basta sinabi niya lang kaninang umaga,“Pack light. We’re leaving.”“Malayo ba ang pupuntahan natin?” tanong ko sa kanya.“Far enough.” sagot niya at saglit akong tiningnan.Nakasuot siya ng black polo na nakaroll ang sleeves. Isang kamay nasa manibela, yung isa nakapatong sa gear shift. Relaxed ang postura niya pero halatang may iniisip.Tahimik lang kami for the first thirty minutes. Hindi naman awkward. Pero may tension. Yung klase ng katahimikan na parang may gustong sabihin ang isa’t isa pero pareho kaming matigas ang ulo.Napatingin ako sa kanya nang mapansin kong paminsan-minsan, pasimpleng tumitingin siya sa’kin.“May gusto ka bang sabihin? Kanina ko pa kasi napapansin

Hindi pa rin siya lumalayo.Nakadikit pa rin ang noo niya sa noo ko. Mainit ang hininga niyang tumatama sa balikat ko. Isang galaw lang ay mawawala na ang pagitan namin. “Sleep,” bulong niya ulit.Pero hindi ako mapakali. Ako ang hindi makahinga.Ako ang pagod nang umiwas. Dahan-dahan kong inangat ang kamay ko mula sa dibdib ko at hinawakan ang gilid ng panga niya.Narinig ko ang bahagyang paghinga niya.“Aithne...” may babala sa boses niya.Hindi ako umatras. Mas lalo akong lumapit sa kanya.“Kanina...” mahina kong sabi. “sabi mo, sasabihan kita na pigilan ka.” Tumahimik siya. “Ngayon...” dagdag ko, halos pabulong. “ Huwag.” Isang segundo.Dalawa.Parang hinihintay niyang umatras ako.Pero hindi ko ginawa.Ako ang yumuko.Ako ang nagtanggal ng huling pulgada sa pagitan namin.At ako ang unang humalik.Mahina lang.Dahan-dahan.Parang sinusubukan ko lang kung totoo ba.Pero nang maramdaman ko ang init ng labi niya sa akin—doon ko na-realize kung gaano ko ito gustong gawin.Saglit si

Hindi ko alam bakit pumayag ako.“ Night swimming?” tanong ko habang timitingnan ang madilim na dagat sa ilalim ng buwan. “Yeah.” Hindi na ako muling nagsalita pa. Paglapag namin sa tubig, ang lamig. Pero ang katawan ko, agad na nag-init dahil sa presensiya niya.Hawak niya ang kamay ko. Hindi basta basta na hawak lang. Secure. Para bang walang sinuman sa mundo ang puwedeng humiwalay sa amin.“Careful,” bulong niya, habang dahan-dahang hinila ako palayo sa mabatong bahagi ng baybayin.Napatingin ako sa kanya. Maliwanag ang mukha niya sa ilaw ng buwan, ang mga mata niya tumitingin sa akin na parang gusto kong malaman ang lahat ng iniisip niya.“Don’t go anywhere,” bulong ko.“Hindi.” habang mas mahigpit kong hinawakan ang kamay niya.Hindi ko namalayan kung kailan kami lumubog sa tubig hanggang sa braso lang ang natira sa buhangin.Tumingin siya sa akin. Tahimik.Parang hinihintay ang isang signal na pwede na.Hindi ko na napigilan ang sarili ko.Hinila niya ako ng mas malapit, hanggang