All Chapters of Ms. Angas at Mr. Arogante: Chapter 201 - Chapter 210

Bradley Habang hinihintay ang pormal na pagsisimula ng grand opening ng Salazar Jewelry, abala kaming limang magkakaibigan sa pag-uusap. Nagkukuwentuhan sina David at Oxford tungkol sa magiging expansion ng ilang luxury brands sa Southeast Asia, habang si Gareth naman ay paminsan-minsang sumasabat para kontrahin ang mga opinyon nila. Si Asher, gaya ng nakasanayan, ay tahimik lang na nakikinig ngunit paminsan-minsan ay nagbibitaw ng komento na agad nagpapatigil sa aming lahat. Hindi ko alam kung bakit tungkol doon ang topic gayong malayo naman doon ang kanilang mga negosyo. Normal na eksena na sa amin ang ganito sa tuwing magkikita-kita. Ngunit ang pag-uusap namin ay naputol ng biglang may magsalita. "Brad." Naputol ang usapan namin. Sabay-sabay kaming napalingon sa direksyon ng babaeng tumawag sa akin. Hindi ko pa man siya tuluyang makita ay nakilala ko na ang boses na iyon. Isang boses na matagal ko nang hindi gustong marinig. Unti-unting nawala ang anumang emosyon sa aking

Third PersonOpisyal nang nagsimula ang grand opening ceremony ng Salazar Jewelry, at sa loob lamang ng ilang minuto ay napuno ng buhay ang buong store.Ang kanina'y tahimik na showroom ay ngayon ay puno na ng mga boses ng mga kilalang negosyante, socialites, celebrities, fashion icons, at collectors na isa-isang lumilibot upang personal na pagmasdan ang bawat alahas na naka-display sa loob ng glass showcases.Halos bawat koleksiyon ay napapalibutan ng mga bisitang hindi maitago ang paghanga. Ang ilan ay maingat na yumuyuko upang masuri ang maseselang detalye ng pagkakagawa ng bawat piraso, habang ang iba naman ay tahimik na nag-uusap tungkol sa pambihirang craftsmanship ng mga alahas. Maririnig sa iba't ibang sulok ng store ang mga papuring hindi nila mapigilang ibulalas."I can't believe these were designed by a Filipino.""The detailing is incredible.""This looks more like wearable art than jewelry.""So this is EmNagui..."Hindi nagtagal ay nagsimula nang magkaroon ng unang mga r

Third PersonMatagumpay na natapos ang grand opening ng Salazar Jewelry. Higit pa sa inaasahan ng buong kumpanya ang naging resulta ng kanilang unang araw. Marami sa mga inimbitahang negosyante, kolektor ng mga mamahaling alahas, at mga kilalang personalidad ang nagpahayag ng paghanga sa kalidad at kakaibang disenyo ng bawat koleksiyon.Para kina Bradley at sa buong Salazar Group, malaking tagumpay ang gabing iyon. Hindi lamang naging matagumpay ang paglulunsad ng kanilang bagong luxury brand, kundi mas lalo ring umangat ang reputasyon ng kumpanya sa harap ng mga taong kabilang sa pinakamayayamang pamilya sa bansa.Ang higit nilang ipinagpasalamat ay ang naging maayos na daloy ng buong programa. Sa kabila ng pagdating ni Josephine at ng mga usap-usapang umikot tungkol sa kanila ni Christine, walang nangyaring eskandalo na maaaring makasira sa pangalan ng Salazar Jewelry.Hindi rin gumawa ng anumang eksena si Josephine. Tahimik lamang itong umalis matapos ang programa, na para bang wala

Jenelyn“Why is it so hard for you to say something sweet, huh?” tanong niya habang marahang pinipisil ang pisngi ko. May halong pagtatampo ang tono niya, ngunit halata namang sinusubukan lang niya akong asarin. “Masaya ka bang makita na ako ang naghahabol sa'yo?”Napangiti ako at bahagyang nag-chin up, sinasadya ko talagang inisin siya. “Well, hindi naman kita pinipilit na gawin ang isang bagay na ayaw mong gawin.”Agad siyang napailing at hindi nag-aksaya ng kahit isang segundo bago sumagot.“Who said I don't want to chase you?” aniya habang diretso akong tinitigan. “I'm doing it because I want to. At kung tutuusin, mas gusto kong ako ang naghahabol kaysa ikaw ang lumayo.”Hindi ko napigilang matawa nang malakas. Ewan ko ba rito. Sa harap ng ibang tao, napakaseryoso niyang CEO ng Salazar Group, isang lalaking halos walang makabasa ng emosyon. Pero kapag kaming dalawa na lang, para siyang batang gustong-gustong makuha ang atensyon ko.Napabuntong-hininga siya habang nakatingin sa akin

Jenelyn"Wala kang dapat ipag-alala sa akin. I can handle things."Tahimik ang boses ni Bradley, ngunit may kakaibang bigat ang bawat salitang lumabas sa kanyang bibig. Hindi iyon yabang o pagpapanggap. Kilala ko na siya para malaman ang pagkakaiba.Kapag nagsasalita siya nang ganon, ibig sabihin ay napag-isipan na niya ang sitwasyon at nakagawa na siya ng desisyon kung paano ito haharapin.Nakatitig lang ako sa kanya, pilit na binabasa ang ekspresyon ng kanyang mukha. Kahit gaano ko siya pagmasdan, wala pa rin akong makitang bakas ng pagkataranta. Hindi siya mukhang isang taong kagagaling lang sa isang napakalaking rebelasyon tungkol sa sarili niyang pagkatao.Minsan talaga, hindi ko maintindihan ang lalaking ito.Masyado ba siyang matatag, o sadyang sanay na siyang akuin ang lahat ng problema nang mag-isa?Marahan siyang huminga bago muling nagsalita."Also, don't misunderstand me." Bahagya siyang sumandal sa sofa habang hindi inaalis ang tingin sa akin. "I'm worried. Kung inaakala m