All Chapters of Ms. Angas at Mr. Arogante: Chapter 221 - Chapter 230

Third PersonSamantala, ilang palapag ang layo mula sa pribadong ward, nakaupo si Dr. Manrique sa loob ng kanyang opisina habang hindi maalis ang tingin sa cellphone na nakapatong sa ibabaw ng kanyang mesa.Matagal nang natapos ang pag-uusap nila ni Dexter, ngunit tila patuloy pa ring umaalingawngaw sa kanyang isipan ang malamig na boses ng lalaki. Kahit ilang beses na niyang subukang ibaling ang atensyon sa mga papeles na nakasalansan sa kanyang harapan, wala ni isa mang salita ang pumapasok sa kanyang isip.Ang tanging naiisip niya ay ang babaeng nakaratay sa pribadong ward at ang kasalanang siya mismo ang tumulong buuin sa loob ng napakaraming taon.Marahan siyang sumandal sa kanyang swivel chair at ipinikit ang mga mata. Pakiramdam niya ay lalo lamang bumibigat ang bawat paghinga niya sa tuwing naaalala ang lahat ng nangyari.Bilang isang doktor, buong buhay niyang isinumpang ilalaan ang sarili sa pagliligtas ng mga tao. Iyon ang dahilan kung bakit siya nag-aral nang mabuti at pin

Jenelyn“Kailan ang balik mo?”Hindi ko na napigilang matawa nang marinig na naman ang parehong tanong mula kay Bradley. Halos araw-araw na yata simula nang dumating ako sa Boston ay iyon na ang una niyang itinatanong sa tuwing magvi-video call kami. Kung hindi "Kailan ka uuwi?" ay "Ilang araw pa?" ang kasunod. Para bang bawat araw na lumilipas ay binibilang din niya ang oras ng pagkawala ko.Sa totoo lang, hindi ko kailanman inakalang may ganito pala siyang side.Noong una ko siyang nakilala, ang tingin ko sa kanya ay isang seryosong lalaki—masungit, istrikto, at palaging nakakunot ang noo. Iyong tipong kahit iwan mo nang mag-isa sa loob ng isang buwan ay mabubuhay pa rin nang walang problema. Para siyang taong hindi nangangailangan ng kahit sino at mas komportableng nagtatrabaho kaysa makipag-socialize.Hindi lang naman ako ang may ganoong impresyon.Kahit ang mga empleyado niya ay ganoon din ang tingin sa kanya.May mga pagkakataong naririnig ko ang mga sekretarya niya na nagkukuwe

BradleyDamn it.Hindi ko na kaya.Mahigit isang linggo na kaming hindi nagkikita ni Jenelyn, at pakiramdam ko ay bawat araw na lumilipas ay mas lalo lamang humahaba ang distansya sa pagitan namin. Hindi ko akalaing darating ako sa puntong ganito ako mangungulila sa isang tao.Noong una, inisip kong kakayanin ko.Busy rin naman ako sa Pilipinas. Marami akong meetings, may mga reports na kailangang basahin, at kailangan ko ring makipag-coordinate kina Charles tungkol sa imbestigasyon namin. Akala ko sapat na ang trabaho para ma-distract ako.Nagkamali ako.Mas lalo ko lamang siyang nami-miss sa tuwing natatapos ang araw.Sa bawat pagkain, naiisip kong wala siya sa katapat kong upuan.Sa bawat paggising ko sa umaga, wala na iyong babaeng una kong hinahanap.Kahit ang simpleng pag-inom ng kape ay parang may kulang.At pagkatapos ng video call namin dalawang gabi na ang nakalipas, lalo lang lumala ang sitwasyon.Hindi ko na kayang maghintay.Hindi ko na kayang magtiis.Kailangan ko siyang

Third PersonDiretso sa bahay ni Jenelyn sa Boston ang naging destinasyon nilang dalawa matapos nilang iwan ang kumpanya. Halos isang oras din ang naging biyahe nila dahil sa bahagyang traffic sa downtown, ngunit hindi iyon naging hadlang para maging magaan ang usapan nila sa loob ng sasakyan.Paminsan-minsan ay nagbibiruan sila, minsan naman ay tahimik lang habang magkahawak ang kanilang mga kamay, sapat na ang presensya ng isa't isa upang punan ang katahimikan.Nang tuluyang bumukas ang malawak na wrought iron gate ng estate, hindi napigilan ni Bradley na mapalingon sa magkabilang gilid ng driveway. Napapalibutan iyon ng matatayog na puno, maayos na landscape, at mga ilaw na nagbibigay ng eleganteng dating kahit maliwanag pa ang paligid.Habang papalapit ang sasakyan sa mismong mansyon, bahagyang napailing si Bradley.Kahit lumaki siyang sanay sa marangyang pamumuhay bilang isa sa mga Salazar, hindi pa rin niya maiwasang humanga.Napakalawak ng property.Hindi lang iyon basta bahay.

JenelynMasarap pala talaga sa pakiramdam ang magkaroon ng taong gustong-gusto kang samahan.Sa buong flight pauwi ng Pilipinas ay halos hindi ako iniwan ni Bradley sa tabi ko. Kahit ilang beses kong sabihin na kaya kong asikasuhin ang sarili ko, parang automatic nang naka-on ang "future husband mode" niya.Kapag gusto kong uminom, inaabot na niya ang tubig bago pa ako magsalita.Kapag malamig ang cabin, siya na mismo ang nag-aayos ng blanket ko.Kapag nakakatulog ako, gigising na lang ako na nasa balikat niya ang ulo ko habang maingat niya akong hinahawakan para hindi ako magising.Hindi ko tuloy mapigilang matawa.Talagang pinangatawanan na niya ang pagiging clingy future husband.Hindi lang iyon.Mukhang seryoso rin siya sa pagiging future house husband at self-proclaimed assistant ko.Kung tutuusin, dati ay naiilang pa ako kapag sobrang inaalagaan ako ng isang tao.Ngayon, hindi ko na alam kung paano ko nagawang masanay.Parang hinahanap-hanap ko na.Napailing na lang ako habang na