All Chapters of Ms. Angas at Mr. Arogante: Chapter 211 - Chapter 220

JenelynHindi siya nagsasalita.Tahimik lang siyang nakatingin sa akin na para bang naghihintay kung ano pa ang susunod kong sasabihin. Kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang pagpipigil. Kanina pa niya sinusubukang panatilihin ang kalmado niyang imahe, pero habang tumatagal ang pag-uusap namin ay lalo kong nakikita ang maliliit na bitak sa composure na pilit niyang pinanghahawakan.Bahagya akong ngumiti bago tuluyang nagsalita.“Ms. Josephine,” mahinahon kong tawag sa kanya. “Ano ba talaga ang dahilan ng pagbalik mo? To get Bradley’s attention?”Hindi ko kailangang taasan ang boses ko para maramdaman niya ang bigat ng tanong ko.Sapat na ang paraan ng pagtitig ko sa kanya.Hindi siya agad nakasagot.Bahagyang nanlaki ang kanyang mga mata at tila natigilan sa tanong ko. Nakatingin lang siya sa akin habang halatang mabilis na umiikot ang isip niya, marahil ay naghahanap ng tamang isasagot o ng pinakamagandang paraan para itago ang tunay niyang pakay.Hindi ko napigilang mapangiti nang ba

Bradley“Biglaan naman yata?” tanong ko habang tahimik na pinagmamasdan si Jenelyn. Pagkapasok namin ng unit mula sa lunch date namin, agad siyang yumuko para hubarin ang sapatos niya. Maingat niya iyong itinabi sa shoe rack bago isinuot ang paborito niyang pambahay na tsinelas.Napakasimple lang ng ginagawa niya, pero hindi ko maiwasang mapatitig. Kahit sa maliliit na bagay, may kakaiba talaga siyang elegance. Para bang bawat galaw niya ay kalmado at walang pagmamadali.“Mm,” maikli niyang tugon nang hindi man lang ako nililingon.Napakunot agad ang noo ko. Hindi iyon ang sagot na gusto kong marinig. Sa totoo lang, mas lalo lang akong nainis dahil pakiramdam ko ay parang iniiwasan niyang pag-usapan ang tungkol sa biglaan niyang pag-alis. Na— for the record ay sinabi lang niya sa akin kaninang nasa elevator kami at paakyat dito.“Anong mm?” tanong ko ulit habang nakasunod sa kanya papunta sa sala. “Pwede bang complete sentence naman? Hindi ako marunong manghula.”Napalingon siya sa aki

BradleyKatulad ng nakasanayan namin, nasa paborito naming tambayan kaming magkakaibigan nang gabing iyon. Ilang beses na rin kaming nagkita-kita sa lugar na iyon tuwing may libreng oras ang bawat isa. Minsan para lang uminom, minsan para magkuwentuhan, at kadalasan ay para mag-asaran.Ngayong wala si Jenelyn at nasa Boston para sa business trip niya, hindi na ako tumangging sumama nang yayain ako ng mga loko. Sa totoo lang, kailangan ko rin marahil ng konting distraction dahil simula nang ihatid ko siya sa airport ay pakiramdam ko ay may malaking bahagi ng araw ko ang biglang naging tahimik.Habang abala ang mga kasama ko sa kani-kanilang usapan, hindi ko namalayang nakangiti na pala akong mag-isa. Kusang bumalik sa isip ko ang huling gabing magkasama kami bago ang flight niya.Hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa alaala ko ang mahinang katok sa pintuan ng kwarto ko. Nang buksan ko iyon, bumungad sa akin si Jenelyn na nakasuot na ng simpleng pantulog. Wala namang kakaiba sa suot niya.

Third PersonMalamlam lamang ang ilaw sa loob ng maluwang na apartment. Ang makapal na kurtina ay nakasarado, dahilan upang halos walang liwanag na makapasok mula sa labas. Ang tanging maririnig sa katahimikan ng silid ay ang mahinang ugong ng air conditioner at ang paulit-ulit na pagpatak ng ulan sa salamin ng bintana.Tahimik na nakaupo si Dexter sa malaking leather sofa habang hawak ang cellphone sa isang kamay. Hindi mababakas sa mukha niya ang kahit anong emosyon, ngunit ang malamig niyang mga mata ay sapat na para iparamdam sa kahit sinong kaharap niya na isa siyang taong hindi dapat nilalaro.Ilang segundo siyang nanatiling tahimik bago inilapit ang cellphone sa kanyang tainga.“Kamusta siya?” kalmado niyang tanong.Mula sa kabilang linya ay narinig ang boses ng lalaking matagal na niyang pinagkakatiwalaan.“Bilang doktor,” sagot nito, “simula pa lang ay sigurado na akong hindi na babalik ang katinuan niya.”Bahagyang sumandal si Dexter sa sofa habang pinakikinggan ang bawat sal

Third PersonMuling nabalot ng katahimikan ang buong silid matapos tuluyang magsara ang pinto. Ilang sandali pang nanatili sa paligid ang mahinang amoy ng disinfectant at ang tunog ng mga yabag ng nurse na unti-unting lumalayo sa pasilyo.Sa loob ng pribadong ward ay wala nang ibang naroon kundi ang babaeng pasyente na kanina lamang ay maayos na uminom ng gamot sa harap ng nurse—o iyon ang inaakala ng lahat.Nanatili siyang nakaupo sa hospital bed habang nakatanaw sa labas ng bintana. Mula sa kinauupuan niya ay tanaw ang mga punong bahagyang inuuga ng hangin at ang maputlang kalangitan na halos natatakpan ng makakapal na ulap.Wala pa ring emosyon ang mababakas sa kanyang mukha. Ang mga mata niyang tila walang buhay ay nananatiling nakatitig sa kawalan, samantalang ang katawan niya ay marahang nagsu-sway nang paulit-ulit, eksaktong tulad ng nakasanayan ng mga nurse at doktor na nagbabantay sa kanya.Kung may sinuman ang papasok sa sandaling iyon, walang magdududa na isa pa rin siyang