All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 121 - Chapter 130

272 Chapters

บทที่ 121

แน่นอนว่าสำหรับหรงซูแล้ว ปริมาณงานที่หนักหน่วงเช่นนี้ เธอสามารถรับมือได้อย่างสบาย ๆหลังจากหรงซูคุยโทรศัพท์กับเผยหลานหัวเสร็จ ก็เตรียมตัวเข้าห้องส่งเฉียนสุ่ยวิลล์หลิวลี่หัวคอยดูแลจัดการอาบน้ำให้เซิ่งเหม่ยจิงจนเสร็จสรรพ และเปลี่ยนมาสวมชุดนอนลายหมีสตรอว์เบอร์รีสุดน่ารัก“คุณพ่อ!”“โอ๊ย คุณหนูน้อย ช้าหน่อยสิคะ” หลิวลี่หัวเดินตามประกบระวังหลังให้เธอเซิ่งถิงเชินกำลังนั่งดูข่าวอยู่บนโซฟาเซิ่งเหม่ยจิงกอดตุ๊กตากระต่ายน้อยของตัวเองกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของคุณพ่อ เซิ่งถิงเชินอุ้มลูกสาวขึ้นมา แล้วยื่นมือไปหยิบแก้วนมบนโต๊ะน้ำชามา ส่งให้ในมือของเซิ่งเหม่ยจิง “ดื่มนมเองให้เรียบร้อยนะ”เซิ่งเหม่ยจิงประคองแก้วเอาไว้ เอนกายซบลงในอ้อมกอดของคุณพ่อและดูดนมจากหลอดอย่างว่าง่ายเซิ่งถิงเชินก็กอดลูกสาวเอาไว้แบบนี้ข่าวช่วงสองทุ่มเริ่มตรงเวลาตอนที่เซิ่งเหม่ยจิงเห็นคนที่ปรากฏตัวในทีวี ก็เงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นทันที มองคุณพ่อ พร้อมกับร้องตะโกนด้วยความตื่นเต้น “คุณน้าคนสวยนี่คะ!”เซิ่งถิงเชินมองผู้หญิงที่กำลังดำเนินรายการในทีวี แล้วก็หลุบตามองลูกสาว ความจำของเซิ่งเหม่ยจิงดีมาตลอดวันนั้นแค่มองเอเวอลินผ
Read more

บทที่ 122

เซิ่งถิงเชินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “รับปากคุณน้าชิงเยว่ไว้แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าพรุ่งนี้จะออกไปเที่ยวด้วยกัน”เซิ่งเหม่ยจิงนึกขึ้นได้ วันนี้คุณน้าชิงเยว่โทรศัพท์มาหาเธอ เธอรับปากว่าจะออกไปเที่ยวกับคุณน้าชิงเยว่คุณน้าชิงเยว่ดีกับเธอมาตลอด มักจะส่งเพชรเป็นประกายวิบวับกับกระโปรงตัวเล็กสวย ๆ สารพัดแบบมาให้เธอเสมอ แล้วก็ยังมีตุ๊กตาของเล่นด้วยถึงแม้เซิ่งเหม่ยจิงอยากเจอคุณน้าคนสวย แต่เธอเป็นคนมีหลักการ เรื่องที่รับปากไว้ เธอก็ต้องทำให้ได้“งั้นก็ได้ค่ะ! เอาไว้อีกสองวันค่อยไปเจอคุณน้าคนสวยก็ได้”เซิ่งถิงเชินตอบอืมคำหนึ่งเซิ่งถิงเชินดูการ์ตูนเป็นเพื่อนลูกสาว เล่นต่อจิ๊กซอว์ด้วยกันกับเธอตอนนี้เวลาพักผ่อนส่วนใหญ่ของเขา ก็คืออยู่บ้านเป็นเพื่อนลูกสาว คนที่เมื่อก่อนชวนเขาออกไปข้างนอก ก็รู้ตัวดีว่าไม่ควรชวนเขาอีก เพราะตอนนี้คนรอบตัวเขารู้ดีว่าลูกสาวของเขาสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของเขาเสียอีกเซิ่งเหม่ยจิงเล่นจนเหนื่อยแล้ว เมื่อเริ่มง่วงจึงอยากเข้านอนเซิ่งถิงเชินอุ้มเธอกลับไปที่ห้องนอน วางเธอลงบนเตียง ห่มผ้าห่มผืนเล็กสีชมพูอ่อนให้ จูบลงบนหน้าผากของลูกสาวหนึ่งที จากนั้นก็ออกจากห้องไปที่ห้องหนังสือ
Read more

บทที่ 123

“เธอหมายถึงลูกศูนย์คะแนนที่เธอเพิ่งชูตติดกันหลายลูกเมื่อกี้นี้น่ะเหรอ?”หรงซูถลึงตาใส่เขา “เซิ่งถิงเจ๋อ นายวอนโดนซ้อมแล้วใช่ไหม?”เซิ่งถิงเจ๋อยิ่งหัวเราะชอบใจ “จะโกรธทำไม พวกเราไม่หัวเราะเยาะเธอหรอกน่า ฉันยังรับเธอเป็นศิษย์ได้ฟรี ๆ อีกด้วยนะ”หรงซูยกเท้าขึ้นเตรียมจะกระทืบเขา “ใครขอให้นายสอนกัน?”ทว่าเซิ่งถิงเจ๋อกลับหลบฝ่าเท้านี้ไปได้หรงซูไม่ยอมแพ้ ตามไปกระทืบเท้าใส่เขาอีก เซิ่งถิงเจ๋อเบี่ยงตัวแวบเดียวก็หลบพ้น “กระทืบไม่โดนหรอก”“นาย...”หรงซูง้างมือเตรียมจะตีเขาเซิ่งถิงเจ๋อรีบวิ่งหนีไปข้างหน้า“เซิ่งถิงเจ๋อ นายหยุดเลยนะ!”“...”เผยอวี้มองดูคนทั้งสองที่วิ่งไล่ตีกันอยู่ด้านหลัง พลางส่ายหน้ายิ้ม ๆ อย่างจนใจเมื่อวิ่งมาจนถึงบริเวณหน้าประตูวิลล่าเซิ่งถิงเจ๋อชูสองแขนขึ้นฟ้า ทำท่าทางราวกับผู้ชนะ “ฉันชนะแล้ว!”หรงซูหยุดฝีเท้าลงพร้อมกับหอบหายใจ เดินเข้าไปก็เตะหนึ่งที “ชนะอะไร ใครแข่งกับนายกัน?”เซิ่งถิงเจ๋อร้องโอ๊ยออกมาด้วยความเจ็บปวดเผยหลานหัวที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ในสวน เมื่อเห็นคนทั้งสองกำลังหยอกล้อกัน เธอก็เดินออกมาพลางเอ่ย “รีบไปอาบน้ำอาบท่าซะ แล้วมากินมื้อเช้า”เซิ่งถ
Read more

บทที่ 124

เจียงหวยซวี่ส่งรถเข็นเด็กให้เจียงอวี่ “พวกเธอไปเดินเล่นกันก่อนเถอะ มีธุระอะไรค่อยโทรหาฉัน”เจียงอวี่รับคำ “ได้ค่ะ หยาหย่าบอกลาคุณลุงสิลูก”หยาหย่าโบกมือลาเจียงหวยซวี่ “บ๊ายบายค่ะคุณลุง”เจียงหวยซวี่ลูบหัวเล็ก ๆ ของหยาหย่าเซิ่งถิงเจ๋อเอ่ยลาหรงซู “ตอนจะกลับก็โทรหาฉันนะ เดี๋ยวฉันมารับ”หรงซูขานรับในลำคอเซิ่งถิงเจ๋อบอกลาเจียงหวยซวี่เจียงอวี่วางเด็กให้นั่งในรถเข็น ก่อนจะเข็นมุ่งหน้าเข้าไปในห้างสรรพสินค้าเจียงอวี่ซุบซิบว่า “นี่ พวกเธออยู่ด้วยกันแล้วเหรอ?”หรงซูรีบแก้ต่าง “อยู่ย่านวิลล่าเดียวกันต่างหาก”เจียงอวี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย “งั้นเหรอ! แล้วแบบนั้นมันต่างกันตรงไหนล่ะ?”หรงซูมองเธออย่างจริงจัง “เธออยากจะพูดอะไร?”เจียงอวี่หรี่ตายิ้ม พูดว่า “ไม่มีอะไร ก็แค่ถามดูเฉย ๆ”เพราะเมื่อก่อนเซิ่งถิงเจ๋อไปหาหรงซูที่อเมริกาอยู่บ่อย ๆ ดังนั้นเจียงอวี่จึงรู้จักเขาไปด้วยความรู้สึกของเซิ่งถิงเจ๋อนั้นแสดงออกชัดเจนสุด ๆ ทว่าเวลานี้เสี่ยวซูทุ่มเทใจให้แค่เรื่องงาน ไม่มีใจคิดเรื่องนั้นเลยแบบนี้ก็ดีเหมือนกันเพราะเธอยังแอบอยากจับคู่เสี่ยวซูกับพี่ชายของเธออยู่เลย“จริงสิ เธอรู้ตัวไหมว่าตอน
Read more

บทที่ 125

“หยาหย่า เสร็จแล้วจ้ะ”น้ำเสียงของเธอแหบพร่าอย่างเห็นได้ชัด“พี่เชิน พี่ว่าตัวนี้เป็นยังไงบ้างคะ?”น้ำเสียงของอันชิงเยว่ดังแว่วเข้ามาในหูอีกครั้งหรงซูกำมือเข้าหากันแน่น หางตาเหลือบไปเห็นเซิ่งถิงเชินที่กำลังเดินเข้ามาจากทางประตู แม้ว่าเธอจะคาดเดาถึงภาพเหตุการณ์เช่นนี้ไว้ก่อนแล้วก็ตามแต่ตอนนี้พอได้เห็นด้วยตาตัวเอง ในใจก็ควบคุมความแค้นเคืองที่โถมขึ้นมาไม่ได้“แม่บุญธรรม เป็นอะไรไปคะ?”หยาหย่ารับรู้ได้ถึงความผิดปกติของหรงซู จึงถามด้วยความเป็นห่วงหรงซูสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามข่มอารมณ์ของตนเองให้สงบลง ก่อนจะฝืนยิ้มและเอ่ยว่า “ไม่มีอะไรจ้ะ”เธอจูงมือหยาหย่าเดินไปที่หน้ากระจกนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกายหยาหย่า จัดเสื้อผ้าให้เธอจนเรียบร้อย “หยาหย่าชอบไหม?”หยาหย่าหมุนตัว ดูโบที่อยู่ข้างหลัง พูดอย่างดีใจว่า “ชอบค่ะ”เซิ่งถิงเชินได้ยินเสียง หางตาก็พลันเหลือบไปเห็นเงาร่างอันคุ้นเคย เมื่อหันไปมองก็พบว่าหญิงสาวกำลังจัดแจงชุดกระโปรงบนตัวเด็กน้อยอย่างนุ่มนวลและใส่ใจ แววตาของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เอ็นดูหรงซูลุกขึ้นยืน ก็สบเข้ากับดวงตาสีดำลึกล้ำของผู้ชายคนนั้นอย่างไม่ได้ตั้งใจเธอล
Read more

บทที่ 126

“เสี่ยวซู!”หรงซูมองเธอ “ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง”ทั้งคู่นั่งพักบนม้านั่งหน้าห้องน้ำหยาหย่าจับมือหรงซู “แม่บุญธรรมอย่าร้องไห้เลยนะคะ”หรงซูกุมมือเล็กของหยาหย่าพร้อมรอยยิ้ม “แม่บุญธรรมไม่ร้องแล้วจ้ะ”“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เจียงอวี่ถามอย่างกังวลหรงซูถอนหายใจ เอ่ยเสียงเบา “ฉันเจอลูกสาวฉันแล้ว”เจียงอวี่ชะงักงันเธอรู้เรื่องของหรงซูดี“งั้นก็เจอสามี...” เจียงอวี่ชะงัก จะเรียกว่าอดีตสามีก็ไม่เหมาะเพราะยังไม่ได้หย่ากัน จึงเปลี่ยนคำ “อยู่กับพ่อเธอเหรอ? แล้วจำเธอไม่ได้เหรอ?”หรงซูพยักหน้าเธออยากไปหาเซิ่งเหม่ยจิงนับครั้งไม่ถ้วน แต่เธอก็กลัวความรู้สึกไร้หนทางเวลาที่ได้เจอหน้าแต่กลับอยู่ด้วยกันกับเธอไม่ได้เธอไม่อยากใช้ฐานะหรงซูปรากฏตัวต่อหน้าเซิ่งถิงเชินให้มีเรื่องเกี่ยวพันกันอีกวินาทีนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลวเหลือเกินจริง ๆ ไม่กล้าเผชิญหน้าได้แต่หนีเธอเผชิญหน้ากับชีวิตคู่ที่พังทลาย ใช้เหตุผลโต้แย้งได้เหมือนเจียงอวี่ชั่วขณะ เจียงอวี่ไม่รู้จะปลอบหรงซูยังไงดีรอจนหรงซูอารมณ์สงบลง“พวกเราพาหยาหย่าเปลี่ยนที่กันเถอะ!”เจียงอวี่รับคำ “ได้”จากนั้นทั้งสองก็พาหยาหย่าเดินออ
Read more

บทที่ 127

วินาทีนั้น เธอตื่นตระหนกจริง ๆต่อมาเธอได้ข่าวจากเซี่ยอันหมิงว่า นอกจากเรื่องงานแล้ว เซิ่งถิงเชินก็เอาแต่ดูแลเด็ก ถึงขั้นพาเด็กไปบริษัทด้วยทั้งที่เขาไม่ชอบภรรยาของเขาและถึงขั้นเกลียด แต่เขากลับรักลูกของเธอมาก นี่คือสิ่งที่เธอไม่เข้าใจหรือว่าเขาไม่ควรจะรักเด็กที่เกิดมาเพราะรักภรรยาเหรอ?แต่เขาก็รักเซิ่งเหม่ยจิงมากจริง ๆเซิ่งเหม่ยจิงแบ่งความรักของเซิ่งถิงเชินไปจากเธอเธอไม่ยอมหรอกต่อมาเธอยอมอ่อนข้อให้เขา ซึ่งเป็นครั้งแรกในชีวิตของเธอ พวกเขาเลยได้กลับมาคบกันอีกครั้ง เพียงแต่ความรู้สึกและเวลาที่เขาให้เธอมันเทียบไม่ได้กับเมื่อก่อนแล้วแต่เพื่อให้ได้อยู่กับเซิ่งถิงเชิน เธอจำเป็นต้องยอมรับเซิ่งเหม่ยจิง และเธอก็ไม่กล้าทำตัวให้เขาคอยตามใจอย่างไม่มีขีดจำกัดเหมือนเมื่อก่อนอีกตอนนี้เธออายุยี่สิบห้าแล้ว เธออยากแต่งงานกับเซิ่งถิงเชินและมีลูกด้วยกันสักคนเธอเคยบอกใบ้เขาไปหลายครั้งแล้วแต่เซิ่งถิงเชินก็บอกเธออย่างชัดเจนว่า “เหมยเหม่ยยังเด็ก ชิงเยว่ ตอนนี้พี่ยังไม่มีแผนแต่งงานใหม่”แต่ตอนนี้เธอไม่อยากจะรอต่อไปอีกแล้วจริง ๆจู่ ๆ เซิ่งเหม่ยจิงก็พลิกตัว เซิ่งถิงเชินยื่นมือไปจัดผ้าห่มให้
Read more

บทที่ 128

เธอมองปราดเดียวก็เห็นแผ่นหลังเซิ่งถิงเชินกำลังอุ้มเซิ่งเหม่ยจิง พวกเขายืนอยู่หน้าชั้นวางตุ๊กตามินเนี่ยน อันชิงเยว่ที่ยืนข้างกายเขาถือตุ๊กตามินเนี่ยนไว้ในมือ ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มเหมือนกำลังถามเซิ่งเหม่ยจิงว่าเธอชอบไหมเธอมองสีหน้าเซิ่งเหม่ยจิงไม่ชัด ไม่รู้ว่าเธอกับอันชิงเยว่คุยอะไรกันภาพของพวกเขาดูเหมือนครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกที่มีความสุขมากเจียงอวี่สงสัย พอหันไปมองเธอก็สังเกตเห็นเซิ่งถิงเชิน เพราะหน้าตาและบุคลิกของเขาโดดเด่นเกินไป แค่มองเสี้ยวหน้ากับรูปร่างสูงโปร่งของผู้ชายคนนี้ เขาหล่อราวกับเทพบุตรและไม่ด้อยกว่าพี่ชายเธอเลย“เสี่ยวซู เธอมองอะไรอยู่?”เจียงอวี่ไม่เคยเจอเซิ่งถิงเชิน เธอจึงไม่รู้ว่าคนที่เห็นคือลูกสาวและสามีในนามของหรงซูหรงซูหรี่ตาลงและละสายตากลับมา พูดว่า “ไม่มีอะไรหรอก!”เจียงหวยซวี่อุ้มหยาหย่าเดินมา หยาหย่าเลือกของที่เธออยากได้เสร็จแล้ว เธอยังโชว์ของให้แม่กับแม่บุญธรรมดูอย่างดีใจหรงซูลูบหัวเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆเธอไม่มีอารมณ์จะเลือกอะไรอีก เธอเลยหยิบแก้วมาส่ง ๆ สองใบเจียงหวยซวี่ไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ จากนั้นพวกเขาก็ออกจากร้านของที่ระลึกแต่อารมณ์ที่อ
Read more

บทที่ 129

หรงซูเข้าห้องน้ำเสร็จออกมา เธอก็ไม่เห็นเซิ่งถิงเชินแล้วเธอเดินไปหาพวกเจียงหวยซวี่กับเจียงอวี่เธอบอกพวกเขาว่าตอนเย็นเซิ่งถิงเจ๋อจะเป็นคนเลี้ยงข้าวเจียงอวี่ถอนหายใจพูดว่า “เดิมทีฉันยังกะจะขูดรีดพี่ชายของฉันสักมื้อเลยเชียว”เจียงหวยซวี่ยิ้ม “งั้นวันนี้ฉันก็ถือว่ารอดตัวไป”เจียงอวี่แค่นเสียงฮึ “หนีได้แค่วันนี้แหละ หนีไม่ได้ตลอดไปหรอก เสี่ยวซู เธออยากกินอะไร พวกเราคิดไว้ล่วงหน้าเลย ครั้งหน้าต้องให้พี่ชายฉันเป็นคนเลี้ยงคืนให้ได้”หรงซูหลุดขำออกมา “ก็ได้ รอฉันกลับไปคิดดูก่อนนะว่ามีของแปลก ๆ อะไรที่ฉันยังไม่เคยกินบ้าง”เจียงหวยซวี่พูดว่า “อย่ากินจนฉันหมดตัวแล้วกัน”“...”ตอนหกโมงเย็นมีการแสดงดอกไม้ไฟรอบหนึ่งพวกเขาสามคนดูโชว์ดอกไม้ไฟจบถึงค่อยกลับมื้อเย็นเซิ่งถิงเจ๋อเป็นเจ้ามือเลี้ยงที่ภัตตาคารหลานซ่งหลังกินข้าวเย็นเสร็จพวกเขาก็เอ่ยลากัน“ศาสตราจารย์ขับรถระวังความปลอดภัยด้วยนะคะ” หรงซูพูดเจียงหวยซวี่รับคำ “เธอกลับไปก็รีบพักผ่อนด้วยล่ะ”หรงซูขึ้นไปนั่งบนรถของเซิ่งถิงเจ๋อเที่ยวเล่นมาทั้งบ่าย ตอนนี้หรงซูเหนื่อยมากจริง ๆ เธอเอนหัวพิงเบาะด้วยอาการสะลึมสะลือเซิ่งถิงเจ๋อเองก
Read more

บทที่ 130

สัปดาห์ใหม่เริ่มต้นด้วยความวุ่นวาย ตารางงานถูกจัดไว้จนแน่นเอี๊ยดพอมองตารางงานสัมภาษณ์เช้าวันอังคาร หรงซูก็รู้สึกปวดหัวแต่งานนี้เธอไม่มีทางปัดความรับผิดชอบได้เลยบางทีระหว่างเธอและเขาอาจจะเข้ากันไม่ได้มาตั้งแต่เกิด ต่อให้เธอเปลี่ยนตัวตนใหม่มาปรากฏตัวต่อหน้าเขา พวกเขาก็ยังไม่สามารถสื่อสารกันแบบปกติได้อยู่ดีช่างเถอะสิ่งที่ต้องเผชิญหน้า สุดท้ายเธอก็ต้องเผชิญหน้าอยู่ดีเธอต้องฝ่าฟันไปให้ได้ หลายปีมานี้อุปสรรคหนักหนากว่านี้เธอก็ทนผ่านมาแล้ว เธอจะไปกลัวอะไรอีกคืนวันจันทร์เธอกับเจียงหวยซวี่นัดกินข้าวกัน หลัก ๆ พวกเธอคุยกันเรื่องงานแล้วก็ดันบังเอิญไปเจอเซิ่งถิงเชินอีกแล้วเธอไม่รู้ว่าสวรรค์จงใจเล่นตลกกับเธอไหม นึกถึงเมื่อก่อนเธออยากเจอเขาแต่กลับไม่ได้เจอ พอตอนนี้เธอไม่อยากเจอ เธอกลับบังเอิญเจอเขาอยู่บ่อย ๆแต่ยังดีเป็นแค่การเดินสวนกัน เขาและเจียงหวยซวี่พยักหน้าทักทาย หรงซูเบือนสายตาไปทางอื่น แต่เธอสัมผัสได้ชัดเจนว่ามีสายตาเย็นชาดุดันกวาดมองผ่านร่างเธอไปตอนนี้เขาคงเกลียดชังเธอไปแล้วจริง ๆพอเซิ่งถิงเชินและคนของเขาเดินไปไกลเจียงหวยซวี่มองสีหน้าตึงเครียดของหรงซู เขาจึงถาม
Read more
PREV
1
...
1112131415
...
28
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status