All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 121 - Chapter 130

เซิ่งถิงเชินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “รับปากคุณน้าชิงเยว่ไว้แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าพรุ่งนี้จะออกไปเที่ยวด้วยกัน”เซิ่งเหม่ยจิงนึกขึ้นได้ วันนี้คุณน้าชิงเยว่โทรศัพท์มาหาเธอ เธอรับปากว่าจะออกไปเที่ยวกับคุณน้าชิงเยว่คุณน้าชิงเยว่ดีกับเธอมาตลอด มักจะส่งเพชรเป็นประกายวิบวับกับกระโปรงตัวเล็กสวย ๆ สารพัดแบบมาให้เธอเสมอ แล้วก็ยังมีตุ๊กตาของเล่นด้วยถึงแม้เซิ่งเหม่ยจิงอยากเจอคุณน้าคนสวย แต่เธอเป็นคนมีหลักการ เรื่องที่รับปากไว้ เธอก็ต้องทำให้ได้“งั้นก็ได้ค่ะ! เอาไว้อีกสองวันค่อยไปเจอคุณน้าคนสวยก็ได้”เซิ่งถิงเชินตอบอืมคำหนึ่งเซิ่งถิงเชินดูการ์ตูนเป็นเพื่อนลูกสาว เล่นต่อจิ๊กซอว์ด้วยกันกับเธอตอนนี้เวลาพักผ่อนส่วนใหญ่ของเขา ก็คืออยู่บ้านเป็นเพื่อนลูกสาว คนที่เมื่อก่อนชวนเขาออกไปข้างนอก ก็รู้ตัวดีว่าไม่ควรชวนเขาอีก เพราะตอนนี้คนรอบตัวเขารู้ดีว่าลูกสาวของเขาสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของเขาเสียอีกเซิ่งเหม่ยจิงเล่นจนเหนื่อยแล้ว เมื่อเริ่มง่วงจึงอยากเข้านอนเซิ่งถิงเชินอุ้มเธอกลับไปที่ห้องนอน วางเธอลงบนเตียง ห่มผ้าห่มผืนเล็กสีชมพูอ่อนให้ จูบลงบนหน้าผากของลูกสาวหนึ่งที จากนั้นก็ออกจากห้องไปที่ห้องหนังสือ

เจียงหวยซวี่ส่งรถเข็นเด็กให้เจียงอวี่ “พวกเธอไปเดินเล่นกันก่อนเถอะ มีธุระอะไรค่อยโทรหาฉัน”เจียงอวี่รับคำ “ได้ค่ะ หยาหย่าบอกลาคุณลุงสิลูก”หยาหย่าโบกมือลาเจียงหวยซวี่ “บ๊ายบายค่ะคุณลุง”เจียงหวยซวี่ลูบหัวเล็ก ๆ ของหยาหย่าเซิ่งถิงเจ๋อเอ่ยลาหรงซู “ตอนจะกลับก็โทรหาฉันนะ เดี๋ยวฉันมารับ”หรงซูขานรับในลำคอเซิ่งถิงเจ๋อบอกลาเจียงหวยซวี่เจียงอวี่วางเด็กให้นั่งในรถเข็น ก่อนจะเข็นมุ่งหน้าเข้าไปในห้างสรรพสินค้าเจียงอวี่ซุบซิบว่า “นี่ พวกเธออยู่ด้วยกันแล้วเหรอ?”หรงซูรีบแก้ต่าง “อยู่ย่านวิลล่าเดียวกันต่างหาก”เจียงอวี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย “งั้นเหรอ! แล้วแบบนั้นมันต่างกันตรงไหนล่ะ?”หรงซูมองเธออย่างจริงจัง “เธออยากจะพูดอะไร?”เจียงอวี่หรี่ตายิ้ม พูดว่า “ไม่มีอะไร ก็แค่ถามดูเฉย ๆ”เพราะเมื่อก่อนเซิ่งถิงเจ๋อไปหาหรงซูที่อเมริกาอยู่บ่อย ๆ ดังนั้นเจียงอวี่จึงรู้จักเขาไปด้วยความรู้สึกของเซิ่งถิงเจ๋อนั้นแสดงออกชัดเจนสุด ๆ ทว่าเวลานี้เสี่ยวซูทุ่มเทใจให้แค่เรื่องงาน ไม่มีใจคิดเรื่องนั้นเลยแบบนี้ก็ดีเหมือนกันเพราะเธอยังแอบอยากจับคู่เสี่ยวซูกับพี่ชายของเธออยู่เลย“จริงสิ เธอรู้ตัวไหมว่าตอน

“เสี่ยวซู!”หรงซูมองเธอ “ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง”ทั้งคู่นั่งพักบนม้านั่งหน้าห้องน้ำหยาหย่าจับมือหรงซู “แม่บุญธรรมอย่าร้องไห้เลยนะคะ”หรงซูกุมมือเล็กของหยาหย่าพร้อมรอยยิ้ม “แม่บุญธรรมไม่ร้องแล้วจ้ะ”“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เจียงอวี่ถามอย่างกังวลหรงซูถอนหายใจ เอ่ยเสียงเบา “ฉันเจอลูกสาวฉันแล้ว”เจียงอวี่ชะงักงันเธอรู้เรื่องของหรงซูดี“งั้นก็เจอสามี...” เจียงอวี่ชะงัก จะเรียกว่าอดีตสามีก็ไม่เหมาะเพราะยังไม่ได้หย่ากัน จึงเปลี่ยนคำ “อยู่กับพ่อเธอเหรอ? แล้วจำเธอไม่ได้เหรอ?”หรงซูพยักหน้าเธออยากไปหาเซิ่งเหม่ยจิงนับครั้งไม่ถ้วน แต่เธอก็กลัวความรู้สึกไร้หนทางเวลาที่ได้เจอหน้าแต่กลับอยู่ด้วยกันกับเธอไม่ได้เธอไม่อยากใช้ฐานะหรงซูปรากฏตัวต่อหน้าเซิ่งถิงเชินให้มีเรื่องเกี่ยวพันกันอีกวินาทีนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลวเหลือเกินจริง ๆ ไม่กล้าเผชิญหน้าได้แต่หนีเธอเผชิญหน้ากับชีวิตคู่ที่พังทลาย ใช้เหตุผลโต้แย้งได้เหมือนเจียงอวี่ชั่วขณะ เจียงอวี่ไม่รู้จะปลอบหรงซูยังไงดีรอจนหรงซูอารมณ์สงบลง“พวกเราพาหยาหย่าเปลี่ยนที่กันเถอะ!”เจียงอวี่รับคำ “ได้”จากนั้นทั้งสองก็พาหยาหย่าเดินออ

เธอมองปราดเดียวก็เห็นแผ่นหลังเซิ่งถิงเชินกำลังอุ้มเซิ่งเหม่ยจิง พวกเขายืนอยู่หน้าชั้นวางตุ๊กตามินเนี่ยน อันชิงเยว่ที่ยืนข้างกายเขาถือตุ๊กตามินเนี่ยนไว้ในมือ ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มเหมือนกำลังถามเซิ่งเหม่ยจิงว่าเธอชอบไหมเธอมองสีหน้าเซิ่งเหม่ยจิงไม่ชัด ไม่รู้ว่าเธอกับอันชิงเยว่คุยอะไรกันภาพของพวกเขาดูเหมือนครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกที่มีความสุขมากเจียงอวี่สงสัย พอหันไปมองเธอก็สังเกตเห็นเซิ่งถิงเชิน เพราะหน้าตาและบุคลิกของเขาโดดเด่นเกินไป แค่มองเสี้ยวหน้ากับรูปร่างสูงโปร่งของผู้ชายคนนี้ เขาหล่อราวกับเทพบุตรและไม่ด้อยกว่าพี่ชายเธอเลย“เสี่ยวซู เธอมองอะไรอยู่?”เจียงอวี่ไม่เคยเจอเซิ่งถิงเชิน เธอจึงไม่รู้ว่าคนที่เห็นคือลูกสาวและสามีในนามของหรงซูหรงซูหรี่ตาลงและละสายตากลับมา พูดว่า “ไม่มีอะไรหรอก!”เจียงหวยซวี่อุ้มหยาหย่าเดินมา หยาหย่าเลือกของที่เธออยากได้เสร็จแล้ว เธอยังโชว์ของให้แม่กับแม่บุญธรรมดูอย่างดีใจหรงซูลูบหัวเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆเธอไม่มีอารมณ์จะเลือกอะไรอีก เธอเลยหยิบแก้วมาส่ง ๆ สองใบเจียงหวยซวี่ไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ จากนั้นพวกเขาก็ออกจากร้านของที่ระลึกแต่อารมณ์ที่อ

สัปดาห์ใหม่เริ่มต้นด้วยความวุ่นวาย ตารางงานถูกจัดไว้จนแน่นเอี๊ยดพอมองตารางงานสัมภาษณ์เช้าวันอังคาร หรงซูก็รู้สึกปวดหัวแต่งานนี้เธอไม่มีทางปัดความรับผิดชอบได้เลยบางทีระหว่างเธอและเขาอาจจะเข้ากันไม่ได้มาตั้งแต่เกิด ต่อให้เธอเปลี่ยนตัวตนใหม่มาปรากฏตัวต่อหน้าเขา พวกเขาก็ยังไม่สามารถสื่อสารกันแบบปกติได้อยู่ดีช่างเถอะสิ่งที่ต้องเผชิญหน้า สุดท้ายเธอก็ต้องเผชิญหน้าอยู่ดีเธอต้องฝ่าฟันไปให้ได้ หลายปีมานี้อุปสรรคหนักหนากว่านี้เธอก็ทนผ่านมาแล้ว เธอจะไปกลัวอะไรอีกคืนวันจันทร์เธอกับเจียงหวยซวี่นัดกินข้าวกัน หลัก ๆ พวกเธอคุยกันเรื่องงานแล้วก็ดันบังเอิญไปเจอเซิ่งถิงเชินอีกแล้วเธอไม่รู้ว่าสวรรค์จงใจเล่นตลกกับเธอไหม นึกถึงเมื่อก่อนเธออยากเจอเขาแต่กลับไม่ได้เจอ พอตอนนี้เธอไม่อยากเจอ เธอกลับบังเอิญเจอเขาอยู่บ่อย ๆแต่ยังดีเป็นแค่การเดินสวนกัน เขาและเจียงหวยซวี่พยักหน้าทักทาย หรงซูเบือนสายตาไปทางอื่น แต่เธอสัมผัสได้ชัดเจนว่ามีสายตาเย็นชาดุดันกวาดมองผ่านร่างเธอไปตอนนี้เขาคงเกลียดชังเธอไปแล้วจริง ๆพอเซิ่งถิงเชินและคนของเขาเดินไปไกลเจียงหวยซวี่มองสีหน้าตึงเครียดของหรงซู เขาจึงถาม