All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 181 - Chapter 190

เธอสะดุ้งตื่นจากความฝันทั้งตัวรู้สึกงัวเงียมึนงง ขอบตาก็บวมเป่งอย่างหนักทายาลดบวม แต่งหน้าเพิ่มความสดใส ไม่อยากให้คนในครอบครัวเห็นแล้วเป็นห่วงเธอโทรศัพท์ไปหาเซิ่งถิงเจ๋อ เธออยากถามอาการของเหมยเหม่ยถึงได้รู้ว่าก่อนหน้านี้เหมยเหม่ยป่วยที่เมืองเอ กลับไปพักฟื้นได้ไม่กี่วัน เมื่อสองวันก่อนร่างกายเพิ่งจะหายดีก็ไปพักร้อนที่บ้านพักตากอากาศเมืองบีกับคุณนายใหญ่เซิ่งได้ยินว่าเหมยเหม่ยป่วย น่าจะติดเชื้อจากที่โรงพยาบาลเซิ่งถิงเชินส่งเหมยเหม่ยไปบ้านพักตากอากาศ ดูเหมือนว่าจะป้องกันไม่ให้เหมยเหม่ยมาเจอกับเธอ วิธีการของเขามักจะจู่โจมจิตใจคนได้อย่างแม่นยำเสมอ ต่อให้ไม่แตะต้องตัวแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้สภาพจิตใจของถูกทรมานอย่างหนัก“ฉันรู้แล้วล่ะ”หรงซูนั่งอยู่ในห้องสักพัก ปรับสภาพจิตใจให้ดีแล้วถึงเดินออกจากห้องลงไปชั้นล่างสิบโมงเช้าหรงซูมาถึงบริษัทซ่งเหยียนมาหาเธอเป็นคนแรก พอเห็นผมหน้าม้าที่เธอตัด ก็เอ่ยชมว่า “เธอตัดผมหน้าม้าแล้วดูเด็กลงไปตั้งสิบปีแน่ะ คำว่าสาวมหาลัยวัยใสนี่มันเธอชัด ๆ”หรงซูหัวเราะ “พี่เหยียนก็ชมเกินไปแล้ว”ซ่งเหยียนคุยกับหรงซูเรื่องของเหยาเวยหย่วน ตอนนี้คนทั้งบริษ

ตอนนี้เหมยเหม่ยมีฟู่นันนันและพี่ชายของเธออีกสองคนคอยอยู่เป็นเพื่อน เด็กน้อยหลายคนเล่นกันอย่างมีความสุขมากที่บ้านพักตากอากาศเซิ่งถิงเชินคุยกับเหมยเหม่ยอยู่หลายนาทีถึงได้วางสายเขาพูดกับคนของหรงเอินว่า “ขอโทษด้วยครับ ลูกสาวผมค่อนข้างติดคนน่ะ” ระหว่างที่พูด หว่างคิ้วและดวงตาล้วนเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ“ลูกสาวก็มักจะติดคนมากกว่าอยู่แล้วครับ ลูกสาวผมตอนเด็ก ๆ ก็เป็นเด็กติดแจเหมือนกัน”“มีลูกสาวสุดที่รักก็ดีอย่างนี้แหละครับ ไอ้ลูกชายตัวแสบที่บ้านผมน่ะ วันไหนไม่ได้ก่อเรื่องให้ผมก็เหมือนจะครั่นเนื้อครั่นตัวยังไงยังงั้น”“...”หัวข้อสนทนาจึงเปลี่ยนไปเป็นเรื่องลูกของแต่ละคน บรรยากาศก็ยิ่งเป็นกันเองและกลมเกลียวกันมากขึ้นหรงซูนั่งฟังอย่างเงียบ ๆตอนนั้นเองผู้บริหารหญิงของอวิ๋นซานคนหนึ่งมองมาที่หรงซู และเอ่ยถามขึ้นมาอย่างชวนคุยว่า “เอเวอลิน คุณแต่งงานหรือยังคะ?”หรงซูชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงสติกลับมา หลังจากมาทำงานที่หรงเอิน เธอก็ไม่ได้สวมแหวนวงนั้นอีกเลยเมื่อได้ยินคำถามของอีกฝ่าย เธอจึงยิ้มบาง ๆ และตอบกลับไปอย่างเปิดเผยว่า “ยังค่ะ”การแต่งงานของเธอกับเซิ่งถิงเชินก็เป็นเพียงแค่ในน

เซิ่งถิงเจ๋อจนปัญญา ปิดประตูรถ ก้าวยาว ๆ อ้อมไปหน้ารถ นั่งลงบนที่นั่งคนขับแล้วขับรถออกไปคงเป็นเพราะวันนี้ดื่มเหล้าไปอาการปวดหน่วงที่ท้องน้อยยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเซิ่งถิงเจ๋อจึงกลับรถพาคนไปส่งที่โรงพยาบาลทันทีระหว่างนั้นเซวียหมิงเฉิงโทรศัพท์มา หรงซูบอกให้เขากลับไปก่อนเมื่อถึงโรงพยาบาลหลังจากหมอตรวจหรงซูแล้วก็ให้น้ำเกลือเธอเซิ่งถิงเจ๋อเฝ้าเธออยู่ข้าง ๆ สั่งโจ๊กข้าวฟ่างร้อน ๆ มาให้เธอทานรองท้องหรงซูเอนตัวพิงเตียงผู้ป่วย ให้น้ำเกลืออยู่ รู้สึกว่าท้องน้อยไม่ปวดเท่าเมื่อกี้นี้แล้วเซิ่งถิงเจ๋อป้อนโจ๊กข้าวฟ่างให้เธอ เห็นสีหน้าเธอดีขึ้นบ้างแล้ว ถึงได้พูดว่า “บังเอิญจริง ๆ ที่เธอไปเจอกับพี่ฉันเข้า”งานเลี้ยงอาหารค่ำคืนนี้กินข้าวน้อย ส่วนใหญ่จะดื่มเหล้ากัน หรงซูกินโจ๊กข้าวฟ่างไปคำหนึ่ง พูดว่า “ไม่ได้บังเอิญเจอ วันนี้เป็นงานเลี้ยงกับอวิ๋นซานกรุ๊ปน่ะ”เธอไม่คิดว่าเซิ่งถิงเชินจะมาร่วมงานเลี้ยงวันนี้เซิ่งถิงเจ๋อสงสัย “งานเลี้ยงกับอวิ๋นซานกรุ๊ป?”หรงซูอธิบายเหตุผลให้เขาฟังอย่างคร่าว ๆเซิ่งถิงเจ๋อพูดว่า “ดูแบบนี้แล้ว วันข้างหน้าพวกเธอคงต้องติดต่อกันเรื่องงานไม่น้อยเลย”หรงซูพู

ประธานหูกำลังคุยกับซูชิงจือพลางเดินมาทางนี้ประธานหูเห็นหรงซู ก็ร้องทักว่า “เอเวอลิน”หรงซูเดินเข้าไปหา ส่งยิ้มอย่างมีมารยาทแล้วเรียก “ประธานซู ประธานหูคะ”ซูชิงจือมองหรงซู พยักหน้าเบา ๆ แล้วตอบรับอืมคำหนึ่งประธานหูประหลาดใจ “เอเวอลินกับประธานซูรู้จักกันเหรอครับ?”เขายังเตรียมจะแนะนำซูชิงจือให้หรงซูรู้จักอยู่เลยหรงซูมีสีหน้าราบเรียบ ตอบว่า “ก่อนหน้านี้เคยเจอประธานซูมาแล้วค่ะ”“อย่างนี้นี่เอง!”“ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้เจอคุณเอเวอลิน คุณเอเวอลินพอมีเวลาคุยกันตามลำพังไหมครับ” ซูชิงจือเอ่ยปากหรงซูมองไปที่ซูชิงจือ มุมปากประดับรอยยิ้มถ่อมตน แต่ใต้ดวงตากลับไร้ซึ่งอุณหภูมิใด ๆ เธอไม่ได้ปฏิเสธ “ได้ค่ะ”ซูชิงจือบอกลาประธานหูจากนั้นซูชิงจือและหรงซูก็นั่งเผชิญหน้ากันในโถงพักผ่อนส่วนกลางชั้นหนึ่ง“ประธานซูอยากจะมาเอาเรื่องฉันใช่ไหมคะ?”ในเมื่อเขาชดเชยให้มากขนาดนั้นแล้ว เธอก็ยังตบหน้าอันชิงเยว่ไปฉาดหนึ่ง ก็แค่ตบฉาดเดียว เซิ่งถิงเชินกับซูชิงจือกลับปกป้องหล่อนซะแน่นหนาซูชิงจือมีเหรอที่จะฟังความหมายเย้ยหยันของหรงซูไม่ออก เขาเพียงแค่มองเธออย่างเงียบ ๆ น้ำเสียงราบเรียบพูดว่า “ผมไม่ได

ซูชิงจือพูดว่า “ตอนนี้เจียงหวยซวี่อยู่ที่เมืองไห่ จะคว้ามาได้ไหมก็ยังไม่แน่หรอก แย่งอาหารจากปากเสือมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ”เซิ่งถิงเชินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แต่อย่างน้อยก็พอที่จะทำให้ประธานเจียงวุ่นวายไปได้พักใหญ่”“อยากถามนายเรื่องหนึ่ง”เซิ่งถิงเชินมองเขา แล้วถามว่า “เรื่องอะไรล่ะ?”ซูชิงจือถาม “ในใจน่ะวางแผนเรื่องชิงเยว่ไว้ยังไงกันแน่?”เซิ่งถิงเชินนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า “ตอนนี้ฉันต้องพิจารณาสถานการณ์ของเหมยเหม่ย ถ้าเหมยเหม่ยรับเธอได้ก็จะโอเค”สีหน้าของซูชิงจือจริงจังขึ้นมาหลายส่วน “แล้วถ้าเหมยเหม่ยไม่มีทางรับชิงเยว่ได้ล่ะ?”สายตาของเซิ่งถิงเชินทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงสว่างจ้าตกกระทบลงในดวงตาสีดำที่ลึกล้ำของชายหนุ่ม ซึ่งยังคงทำให้คนมองไม่เห็นก้นบึ้งเช่นเคยหลังจากเงียบไปชั่วครู่ซูชิงจือถอนใจเบา ๆ “ความจริงที่นายยังไม่หย่ากับภรรยาสักที เหตุผลที่สำคัญกว่าก็คือยังอยากเก็บครอบครัวที่สมบูรณ์ไว้ให้เหมยเหม่ยใช่ไหม?”ตอนนี้ในใจของเขา เกรงว่าคงไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าลูกสาวของเขาอีกแล้วเซิ่งถิงเชินไม่ได้ปฏิเสธและก็ไม่ได้ยอมรับ “เรื่องของวันข้างหน้าเอาไว้วันข้างหน้าค