หย่ารักทวงใจ のすべてのチャプター: チャプター 191 - チャプター 200

หลังหรงซูเสร็จงานก็โทรไปหาคุณท่านฟู่“เกิดเรื่องก็ไม่รู้จักโทรมาบอกกันสักคำ” คุณท่านฟู่ทำเสียงฮึดฮัดหรงซูรีบขอโทษ “พอดีช่วงก่อนงานที่หรงเอินค่อนข้างยุ่งค่ะ ก็เลยยังไม่มีเวลาจัดการเรื่องทางนี้ วันนี้อาจารย์ฟู่มีเวลาว่างไหมคะ เดี๋ยวฉันจะไปเยี่ยมเพื่อขอบคุณค่ะ”คุณท่านฟู่ตอบ “ตาแก่ที่เกษียณแล้ว มีเวลาเยอะจะตาย”หรงซูหัวเราะ“จริงสิ ตกลงเธอไปล่วงเกินใครเขาเข้า? หรือทางตระกูลเซิ่งรู้แล้วว่าเป็นเธอ?”คุณท่านฟู่รู้ว่าเสิ่นอวี้หรงสั่งให้คนระงับรายการของหรงซู เลยโทรสายตรงไปหาเซิ่งหานจาง ตำหนิภรรยาของเซิ่งหานจางอย่างไม่เกรงใจ เซิ่งหานจางได้แต่ฟังไม่กล้าโต้แย้งสักคำ บอกว่ากลับไปสอบถามแล้วจะให้คำตอบคุณท่านฟู่หรงซูตอบตามตรง “คุณนายเซิ่งน่าจะไม่รู้ว่าเป็นฉัน เพียงแต่เธอไม่อยากให้ฉันกับเหมยเหม่ยใกล้ชิดกันเกินไป และฉันไม่ฟังคำสั่งเธอค่ะ”คุณท่านฟู่ขมวดคิ้ว“แล้วเมื่อไหร่เธอจะบอกความจริงเหมยเหม่ย ยังไงเด็กก็คือผู้บริสุทธิ์ เด็กที่น่ารักรู้ประสาขนาดนี้ ให้เหมยเหม่ยรู้จักแม่ตัวเอง เธออยากเจอเหมยเหม่ยจะได้ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ”หรงซูจับมือถือแน่น หลุบตาลงต่ำความจริงในใจเธอกลัว กลัวเหมยเหม่ยรู้ว่

นอกห้องเรียนอธิการบดีชื่นชมการสอนของหรงซูไม่หยุด“สไตล์การสอนของอาจารย์เอเวอลินคล้ายศาสตราจารย์เจียงอยู่บ้าง”หรงซูยิ้มพร้อมตอบรับ “ศาสตราจารย์เจียงเป็นแบบอย่างการเรียนรู้ของฉันค่ะ”อธิการบดีพยักหน้าพูดคุยกันไม่กี่คำพวกอธิการบดีก็จากไปตลอดเวลาเซิ่งถิงเชินไม่พูดกับหรงซูสักคำ หรงซูเองก็ไม่มองเขาเลยสุดท้ายเมื่อรอให้ชายหนุ่มจากไปในที่สุดหรงซูก็โล่งอกได้สักทีทว่าการสอนในคาบนี้ ทำให้หรงซูดังเป็นพลุแตกในเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัยมีนักศึกษาโพสต์รูปใบหน้าด้านข้างตอนอยู่ในชั้นเรียนของหรงซูในเว็บบอร์ด เธอยืนอยู่บนเวที บุคลิกที่ฉลาดสง่างาม เรือนร่างที่เพอร์เฟกต์ ใบหน้าด้านข้างที่ประณีตสวยงาม บวกกับสีหน้าตั้งใจที่ก้มลงเล็กน้อย เรียกได้ว่าเป็นภาพลักษณ์ของนางฟ้าอัจฉริยะอย่างสมบูรณ์แบบมีคนจำนวนไม่น้อยคาดเดาว่าอาจารย์เอเวอลินเป็นอะไรกับศาสตราจารย์เจียง?รูปลักษณ์ภายนอกและบุคลิกของทั้งสองเหมาะสมกันมาก!แน่นอนว่าหรงซูไม่รู้เรื่องที่ตัวเองกำลังเป็นที่พูดถึงในเว็บบอร์ดเลยพอสอนเสร็จ ก็ตอบคำถามของพวกนักศึกษาต่อมาหรงซูกลับไปที่ห้องทำงานของเจียงหวยซวี่ คืนหนังสือและเอกสารให้หวังหลิน“ลำบา

ฝีเท้าหรงซูชะงักเขารออยู่ตรงนี้ตลอดเลยเหรอเซิ่งถิงเชินสูบบุหรี่คำสุดท้ายเสร็จ โยนก้นบุหรี่ลงพื้น ใช้ปลายเท้าเหยียบให้มอด หันมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ที่เดิมไม่มีความเคลื่อนไหวดวงตาดำขลับล้ำลึกหรงซูสัมผัสได้เพียงความรู้สึกอันตรายสายหนึ่งเธอกำกระเป๋าในมือแน่น หลุบสายตาลง เดินมุ่งหน้าไปที่รถของตัวเอง แต่เธอเพิ่งจะรู้สึกตัว รถของชายหนุ่มจอดบังรถของเธอเอาไว้พอดี อยากขับออกไป ต้องให้เขาเลื่อนรถก่อนฝีเท้าหรงซูหยุดลง หันมองชายหนุ่ม บอกว่า “รบกวนประธานเซิ่งช่วยเลื่อนรถให้หน่อย ฉันต้องไปแล้ว”เซิ่งถิงเชินมองเธอ ท่าทางแบบนั้นไม่มีทีท่าว่าจะขึ้นรถแล้วขับออกไปแม้แต่น้อย ได้ยินเพียงเขาบอกว่า “ในเมื่อติดค้างคุณเอเวอลิน ยังไงก็ต้องจัดการเรื่องนี้ให้จบ”หรงซูจ้องเขา “วิธีจัดการของฉันก็คือคุณอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก โอเคนะ?”จู่ ๆ เซิ่งถิงเชินก็หัวเราะ บอกว่า “คุณเอเวอลินคิดว่าผมสะกดรอยตามคุณเหรอ? ผมว่างมากเหรอ?”ระหว่างที่พูดชายหนุ่มก้าวเข้าไปหาหญิงสาว เมื่อรู้สึกว่าอารมณ์ของเขาผิดปกติ หรงซูก้าวถอยหลัง ร่างกายถูกรถขวางไว้ ไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว รูปร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มก็ทับลงมากะทันหัน มือห

อันชิงเยว่มองหรงซู “คุณเอเวอลินมาแล้วเหรอ”พูดเหมือนเป็นคุณผู้หญิงหรงซูไม่ตอบ หันมองเซิ่งถิงเชิน ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มยังคงเย็นเยือก มีความล้ำลึกที่ดูไม่ออกเธอไม่คิดจะทักทายเขาเซิ่งถิงเชินจ้องเธออยู่อย่างนั้น ไม่พูดไม่จาบรรยากาศตึงเครียดอยู่สักครู่เห็นได้ชัดว่าเซิ่งถิงเชินจำฝ่ามือนั้นของเธอได้“คุณน้าเอเวอลิน วันนี้พวกเราจะไปเที่ยวสนามม้า เดี๋ยวจะให้คุณน้าดูม้าตัวน้อยของหนู”เสียงของเหมยเหม่ยดังขึ้นหรงซูชะงัก หลุบตามองเหมยเหม่ยขณะนี้คนขับไปขับรถตู้วีไอพีมา ลงจากรถแล้วมาเปิดประตูเหมยเหม่ยลากหรงซูไปขึ้นรถ “คุณน้าเอเวอลินพวกเรารีบขึ้นรถกันค่ะ”หรงซูไม่มีอำนาจให้ปฏิเสธ แต่แบบนี้ก็ดี ไปสนามม้าเป็นเพื่อนเหมยเหม่ย ก็ดีกว่าต้องอยู่ที่นี่หรงซูพาเหมยเหม่ยขึ้น แล้วให้เธอนั่งลงในคาร์ซีทให้ดี ต่อมาก็เข้าไปนั่งในรถด้วย เธอนั่งอยู่ที่นั่งข้างกายเหมยเหม่ยตอนนี้เธอหวังว่าเซิ่งถิงเชินกับอันชิงเยว่จะไปใช้เวลาส่วนตัวกันสองคน ส่วนตัวเธอจะได้อยู่เป็นเพื่อนเหมยเหม่ยแต่แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ความจริง“คุณพ่อคะ” เหมยเหม่ยมองพ่อแล้วเร่งรัดขณะนี้หลิวลี่หัวออกมาจากห้องรับแขกพร้อมขอ

เมื่อเห็นเซิ่งถิงเชินการกระทำในมือหรงซูหยุดเหมยเหม่ยเงยหน้ามองพ่อ แล้วก็เบือนหนีไม่สนใจเซิ่งถิงเชินเดินเข้าไป มองหรงซูบอกว่า “ผมขอคุยกับลูกสาวเป็นการส่วนตัวหน่อย”หรงซูมองเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ตอบ หันไปพูดกับเหมยเหม่ยเสียงหวาน “น้ารอหนูข้างนอกนะ”เหมยเหม่ยพยักหน้าหรงซูยื่นตุ๊กตาในมือให้เหมยเหม่ย แล้วลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก พร้อมปิดประตูเธอลงไปชั้นล่างก็เห็นหลิวลี่หัวหลิวลี่หัวกำลังจะเดินไปที่ห้องครัว“หยุดนะ”ฝีเท้าหลิวลี่หัวหยุดชะงัก ตอนเงยหน้าเห็นสีหน้าเยือกเย็นของหรงซู ใจสั่นสะท้านอย่างอดไม่ได้ “คุณจะทำอะไร?”หรงซูก้าวเข้าไปหาหลิวลี่หัวช้า ๆ ดวงตาเย็นหลุบมองเธอ “ฉันแค่อยากถามว่าเธออยู่ในบ้านนี้ในฐานะอะไร? เป็นอะไรกับคุณหนูใหญ่บ้านนี้?”สีหน้าหลิวลี่หัวดูไม่จืด “เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับคุณเอเวอลิน? แต่ว่าเกี่ยวกับคุณหนูใหญ่ แน่นอนว่าต้องใกล้ชิดกว่าคนนอกอย่างคุณ”หรงซู “ดูเหมือนเธอยังไม่เข้าใจ งั้นให้ฉันบอกเธอดีกว่า เธอเป็นแค่แม่บ้านในบ้านเท่านั้น อย่านึกว่าตัวเองมีเจ้านายเลี้ยงดูนานแล้ว จะเปลี่ยนสถานะมีสิทธิ์มาอบรมสั่งสอนเจ้านาย”“คุณ...ยังไงก็ดีกว่าคนนอกอย่างคุณ...โอ