Semua Bab หย่ารักทวงใจ: Bab 271 - Bab 280

ทั้งคู่สบตากันมวลอากาศหยุดนิ่งไปชั่วขณะหนึ่งเจียงหวยซวี่ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดึงสายตากลับมาอย่างเป็นธรรมชาติ หันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์และตอบกลับคำพูดของเธอเวลาล่วงเลยมาจนเกือบจะสามทุ่มหรงซูพาเหมยเหม่ยขึ้นไปพักผ่อนบนชั้นบน“เดี๋ยวฉันส่งข้อมูลไปให้ เธอลองดูอีกทีนะ” เจียงหวยซวี่เอ่ยหรงซูตอบรับว่า “ได้ค่ะ”เหมยเหม่ยโบกมือลาพวกเขาเจียงอวี่เอ่ยเตือนว่า “พรุ่งนี้เช้าอย่าลืมพาเหมยเหม่ยมากินมื้อเช้าด้วยกันนะ”หรงซูพยักหน้ารับแล้วตอบว่า “ได้ ฉันรู้แล้ว”หรงซูพาเหมยเหม่ยกลับขึ้นมาข้างบนแม้จะไม่ค่อยได้มาพักที่นี่บ่อยนัก แต่ที่บ้านก็มีแม่บ้านมาทำความสะอาดอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นในบ้านจึงสะอาดมาก ไม่ต้องเก็บกวาดอะไรเพิ่มเติมตอนที่หรงซูเปิดน้ำอุ่นเตรียมไว้จะอาบน้ำให้เหมยเหม่ยก็ได้ยินเสียงดังมาจากห้องนั่งเล่นว่า “คุณพ่อ”หรงซูตกใจไปครู่หนึ่ง รีบเดินออกจากห้องน้ำเหมยเหม่ยเดินไปที่ประตูและเปิดประตูให้เซิ่งถิงเชินหรงซูยืนอึ้งอยู่ที่เดิมและมองดูเหมยเหม่ยจูงมือคุณพ่อเดินเข้ามาในมือของเซิ่งถิงเชินหิ้วถุงใบหนึ่งอยู่ ดูเหมือนว่าจะใส่ของของเหมยเหม่ยเอาไว้หรงซูเดินเข้าไปหา อดไม่ได้ท

“ประธานเจียง”เซิ่งถิงเชินเป็นฝ่ายเปิดปากเรียกขึ้นมาก่อน เพียงแต่มุมปากกลับยกยิ้มเย้ยหยันขึ้นมาบางเบาจนแทบมองไม่เห็นเจียงหวยซวี่หรี่ตามองชายหนุ่มส่วนสูงของทั้งสองคนแทบไม่ต่างกันเลย สามารถสบตาในระดับเดียวกันได้พอดี“คุณพ่อคะ”เสียงของเหมยเหม่ยดังแว่วมา ทำลายบรรยากาศอันตึงเครียดลงหรงซูพาเหมยเหม่ยเดินมาถึงหน้าประตู เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ข้างนอก “ศาสตราจารย์”“คุณอาเจียง”เหมยเหม่ยเอ่ยเรียกเจียงหวยซวี่ยกยิ้มมุมปากแล้วส่งเสียงอืมเบา ๆ รับคำ หันไปเอ่ยกับหรงซูว่า “มื้อเช้าเตรียมเสร็จแล้วล่ะ”หรงซูส่งเสียงอืมรับคำ โค้งตัวลงเอ่ยกับเหมยเหม่ยว่า “เหมยเหม่ย วันนี้ให้คุณพ่อพาหนูไปตรวจสุขภาพก่อนนะ”เหมยเหม่ยเอ่ยถาม “แล้วคุณน้าเอเวอลินไม่ไปกับหนูเหรอคะ?”หรงซูปฏิเสธเหมยเหม่ย พลางบอกว่า “น้ายังมีงานสำคัญมากต้องไปทำ ก็เลยไปเป็นเพื่อนเหมยเหม่ยไม่ได้แล้วจ้ะ”แม้เหมยเหม่ยจะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็รู้ความมากและไม่ได้ดึงดัน“งั้นก็ได้ค่ะ!”ตอนที่เซิ่งถิงเชินหันไปมองหรงซู เขาหัวเราะเสียงเย็นชาในลำคอเบา ๆจากนั้นก็หันหลังเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นหรงซูได้ยินเสียงหัวเราะเย้ยหยันของเขา เขา

หรงซูสั่งงานผู้ช่วยอยู่สองสามประโยค จากนั้นก็ลงลิฟต์ออกไปพร้อมกับเซิ่งถิงเจ๋อ“เรื่องหย่ามีปัญหาเหรอ?”เมื่อครู่เซิ่งถิงเจ๋อก็ได้ยินสิ่งที่เจียงหวยซวี่พูดเช่นกันหรงซูเอ่ยตอบ “ต้องลองไปดูถึงจะรู้”ภายในใจเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกครึ่งชั่วโมงต่อมาเซิ่งถิงเจ๋อขับรถมาถึงสำนักงานทั้งสองลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปในตัวอาคารเมื่อมาถึงห้องทำงานของทนายกัว“ศาสตราจารย์คะ ทนายกัวคะ”เจียงหวยซวี่ปรายตามองเซิ่งถิงเจ๋อ ทั้งสองพยักหน้าให้กันเบา ๆ ถือเป็นการทักทาย“มานั่งก่อนสิ”หรงซูเดินเข้าไปนั่งลงบนโซฟา แล้วเอ่ยถาม “เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะ?”เจียงหวยซวี่ยื่นเอกสารภาษาอังกฤษล้วนฉบับหนึ่งให้เธอ“เธอลองดูนี่ก่อน”หรงซูรับมาดูอย่างละเอียด มันคือโครงสร้างผู้ถือหุ้นของบริษัทเอ็นเอสเจียงหวยซวี่อธิบายว่า “บริษัทที่เข้าซื้อกิจการของเอ็นเอสในครั้งนี้คือบริษัทจัดการสินทรัพย์เกาหยิน ซึ่งมีนิติบุคคลคือเซิ่งถิงเชิน”เมื่อจบประโยคนั้นหรงซูเบิกตากว้าง ตกตะลึงจนแทบไม่อยากเชื่อ พลางอุทาน “อะไรนะคะ?!”ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจเซิ่งถิงเชินทำไมถึงเป็นเขาไปได้?นั่นย่อมหมายความว่

เซิ่งถิงเชินเอ่ยว่า “ตอนนี้ฉันมีทางเลือกให้เธอสองทาง หนึ่งคือดูแลเหมยเหม่ยให้ดี ทำหน้าที่ของคนเป็นแม่ให้สมบูรณ์ ถ้าเธออยากฟ้องร้อง ฉันก็พร้อมจะเล่นด้วย หรือสอง ตอนนี้เธอกลับอเมริกาไปซะ แล้วไม่ต้องกลับมาอีกเลย เหมยเหม่ยจะได้ถือซะว่าไม่เคยมีแม่แบบเธอมาก่อน”เพล้ง!หรงซูคว้าขวดไวน์แดงบนโต๊ะน้ำชาปาลงพื้นอย่างแรงจนแตกกระจาย คราบไวน์กระเด็นไปเปื้อนขากางเกงของชายหนุ่ม ก่อนที่เสียงของหญิงสาวจะตวาดลั่นด้วยความเคียดแค้น “เซิ่งถิงเชิน คุณจะทำเกินไปแล้วนะ!”สีหน้าของเซิ่งถิงเชินยังคงเรียบเฉย นัยน์ตาดำขลับมืดมิดราวกับห้วงน้ำลึกที่แสงแดดส่องไม่ถึง เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่กำลังสติแตกอยู่ตรงหน้าอย่างสงบนิ่งเขาหยิบบุหรี่ออกมามวนหนึ่งแล้วจุดไฟ สูดเข้าไปคำหนึ่ง ก่อนจะพ่นควันสีเทาให้ลอยอวลคละคลุ้งไปรอบตัวท่าทีที่แสดงออกมาราวกับฝังรากลึกไปด้วยความเย็นชาและเลือดเย็น เขาช้อนตาขึ้นมองหญิงสาว “จะอารมณ์เสียก็ได้ แต่ก็ต้องมีขอบเขตบ้าง”หรงซูจ้องมองเขาเขม็ง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง จู่ ๆ เธอก็หัวเราะเยาะออกมา เอ่ยประชดประชันว่า “เซิ่งถิงเชิน ตกลงว่าคุณรักเหมยเหม่ยจริง ๆ หรือเปล่า? หรือตั้งแต่ต้

สุดท้ายแล้วเจียงหวยซวี่ก็ลดมือลง หมุนตัวเดินกลับขึ้นไปชั้นบนเจียงอวี่เห็นเขากลับมา ก็อดไม่ได้ที่จะถาม “กลับมาเร็วจัง? คุยอะไรกันล่ะ?”เจียงหวยซวี่เดินเข้าไปหาแล้วตอบ “วันนี้ก็ปล่อยให้เสี่ยวซูได้สงบสติอารมณ์อยู่คนเดียวไปก่อนเถอะ”เจียงอวี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “พี่ นี่พี่จะถอดใจง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ งัดความกล้าของพี่ออกมาสิ ตอนนี้ต้องเป็นช่วงเวลาที่เสี่ยวซูต้องการคนอยู่เป็นเพื่อนมากที่สุดแน่ ๆ ทำไมพี่ถึงยอมถอยไปดื้อ ๆ ซะงั้นล่ะ”“เอาล่ะ เอาไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากันเถอะ”เจียงอวี่ยักไหล่อย่างจนใจตลอดทั้งคืนนี้หรงซูนอนหลับพักผ่อนได้ไม่ค่อยดีนักหลังจากตื่นนอนเธอเพิ่งจะเดินมารินน้ำดื่มที่ห้องครัวเสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้นหรงซูวางแก้วน้ำลงแล้วเดินไปเปิดประตู ก็พบกับเจียงหวยซวี่ที่ยืนอยู่หน้าห้อง“ศาสตราจารย์”เจียงหวยซวี่มองดูสีหน้าอิดโรยของเธอ พลางเอ่ยถาม “เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับเหรอ?”หรงซูพยักหน้ารับเบา ๆ “นิดหน่อยค่ะ”“ไปเตรียมตัวเถอะ แล้วขึ้นมากินมื้อเช้ากัน!”“ค่ะ”วันนี้สีหน้าของเธอดูไม่ค่อยดีจริง ๆ นั่นแหละหรงซูแต่งหน้าแต่งตัวจัดการตัวเองจนเสร็จสรรพแล้วจึงออกจาก