Todos os capítulos de หย่ารักทวงใจ: Capítulo 281 - Capítulo 290

หรงซู “วันนี้น้ามีงานต้องทำ ไปเป็นเพื่อนเหมยเหม่ยไม่ได้แล้ว”“...”ต่อมาคุณครูพาเด็กนักเรียนสองคนเข้าไปในโรงเรียนหรงซูไม่มองเซิ่งถิงเชินที่อยู่ด้านข้าง พูดกับเจียงหวยซวี่ว่า “ศาสตราจารย์คะ ไปเถอะค่ะ!”เจียงหวยซวี่พยักหน้าเบา ๆทั้งสองคนหันหลังขึ้นไปบนรถเจียงหวยซวี่ถึงได้เอ่ยปากถาม “เยี่ยนเฉาบอกว่าเมื่อคืนเธอไปเจอเซิ่งถิงเชิน เจรจาว่ายังไงบ้าง?”เมื่อนึกถึงเรื่องนี้หรงซูก็รู้สึกกดดันและโมโหมากเป็นพิเศษ เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วอธิบายเรื่องราวให้เจียงหวยซวี่ฟังพอสังเขปเจียงหวยซวี่กล่าว “เธออยากประกาศความสัมพันธ์กับเขาจริงเหรอ?”หรงซูพ่นลมหายใจออกมาหนึ่งคำ “ไม่อยากแน่นอนค่ะ”การประกาศมีแต่จะทำให้ยิ่งยุ่งยาก ยิ่งพัวพันกัน กระทั่งจะดึงตระกูลหรงเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยเมื่อวานที่พูดไปแบบนั้น ก็แค่อยากจะทำให้คนสารเลวอย่างเซิ่งถิงเชินเจ็บใจ แต่สีหน้าของเขาที่มั่นอกมั่นใจ ท่าทางสูงส่งเย่อหยิ่ง ทำให้เธอโมโหมากจริง ๆเจียงหวยซวี่กล่าว “ถึงการประกาศจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของเซิ่งถิงเชิน แต่นี่ไม่เป็นประโยชน์ต่อการฟ้องหย่าของเธอกับเขาเลย เขามีเวลาและกำลังที่จะยื้อกับเธอ แต่เธอจะได้ไม

คุณนายใหญ่เซิ่งกับเสิ่นอวี้หรงต่างจ้องเธอหรงซูไม่สนใจปฏิกิริยาของตระกูลเซิ่ง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปาก เหมยเหม่ยก็พูดขึ้นว่า “พ่อของหนูจะเป็นแฟนของคุณน้าเอเวอลินค่ะ”เมื่อได้ยินแบบนั้นเสียงหัวเราะในห้องดังสนั่นขณะนี้พ่อบ้านมาบอกว่า “คุณนายใหญ่ อาหารพร้อมแล้วครับ”คุณนายใหญ่ฟู่มองฟู่อิงแล้วถาม “เสี่ยวเจ๋อยังไม่ถึงเหรอ?”“ใกล้ถึงแล้วค่ะ”พอพูดจบเซิ่งถิงเจ๋อก็เดินเข้ามาจากข้างนอกเพียงแวบเดียวเขาก็เห็นหรงซูที่อยู่บนโซฟา จึงชะงักไปสักครู่“เสี่ยวเจ๋อกลับมาแล้ว”คุณนายใหญ่ฟู่กล่าวเซิ่งถิงเจ๋อถึงได้สติกลับมา แล้วเดินไปข้างหน้า เรียกขานผู้ใหญ่แต่ละคนอย่างมีมารยาทพ่อบ้านไปแจ้งพวกคุณท่านฟู่เมื่อคุณท่านฟู่เห็นหรงซูหรงซูก็เรียกเขา “คุณท่านฟู่”คุณท่านฟู่พยักหน้า บอกว่า “มาก็ดีแล้ว”ทุกคนทยอยไปนั่งที่เซิ่งถิงเชินยื่นมือไปลากเก้าอี้ตัวหนึ่ง แล้วหันไปบอกหรงซู “นั่งตรงนี้”หรงซูไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอควรนั่งตำแหน่งไหน เดิมทีคิดจะนั่งตำแหน่งท้ายสุดที่อยู่ใกล้กับเซิ่งถิงเจ๋อพอได้ยินเสียงของเซิ่งถิงเชิน เธอหันไปมองเขาทุกคนต่างมองไปที่เซิ่งถิงเชินเหมือนกันโดยเฉพาะคุณนายใหญ

เซิ่งถิงเจ๋อขับรถส่งหรงซูกลับไปที่ซีซานวิลล่าตลอดทางอารมณ์ของหรงซูจมดิ่งมากเซิ่งถิงเจ๋อรู้ว่าเธอกำลังคิดถึงเหมยเหม่ยเขาบอกว่า “วีคเอนด์นี้นัดเจียงอวี่กับหยาหย่า แล้วพาเหมยเหม่ยไปตั้งแคมป์ด้วยกัน”หรงซูพยักหน้า ตอบว่า “ได้สิ”ช่วงบ่ายวันถัดมาหรงซูได้รับสายจากทนายกัวอีกฝ่ายได้ยื่นเอกสารที่เกี่ยวข้องแล้ว เหมือนกับที่คาดเดาไว้ มีเรื่องการแบ่งทรัพย์สินเข้ามาเกี่ยวข้อง รวมถึงแสดงเจตนาที่จะดูแลบุตรร่วมกัน พร้อมระบุว่าที่แยกกันอยู่ห้าปีเพราะหรงซูไปเรียนต่อต่างประเทศ ซึ่งข้อนี้ถือเป็นกรณีพิเศษในการแยกกันอยู่แม้จะเดาได้แต่แรกแต่ในใจหรงซูก็หงุดหงิดไม่น้อยเมื่อไหร่ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องทรัพย์สิน ทนายกัวเตือนเธอว่าให้เตรียมรับมือในระยะยาว ในเมื่ออีกฝ่ายพูดถึงเรื่องการแบ่งทรัพย์สิน ถ้าอย่างนั้นเธอสามารถเสนอแบ่งสินสมรสได้พอได้ยินคำพูดของทนายกัวเรื่องมาขนาดนี้แล้ว เห็นได้ชัดว่าเซิ่งถิงเชินจงใจถ่วงเวลาเธอเธอเองก็ไม่มีทางเลือก“ถ้าอย่างนั้นทุกอย่างก็ตามที่ทนายกัวว่าแล้วกันค่ะ”เช้าวันหยุดวีคเอนด์หรงซูไปรับเหมยเหม่ยที่เฉียนสุ่ยวิลล์เซิ่งถิงเชินเตือนว่า “เมื่อคืนเหมยเหม่ยเป

เซิ่งถิงเชินเปิดดูเอกสารในมือ “วันนี้ไม่มีเวลา รอสายจากฉันอีกทีแล้วกัน”หรงซูกำหมัดแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ หันหลังก้าวจากไปเธอไม่ได้ไปที่แคนทีนนั่งลิฟต์ลงไปชั้นล่างแล้วจากไปต่อมาโทรไปบอกเซวียหมิงเฉินหลังวางสายพอออกจากเครื่องกั้นเข้าออก ก็เจอกับซูชิงจือที่เดินเข้ามาหรงซูเพียงกวาดมองเขาอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง แล้วเดินตรงไปประตูทางเข้าซูชิงจือมองเธอ เมื่อเห็นเธอเดินผ่านข้างกายไป จู่ ๆ เขาก็ตะโกนเรียก “คุณเอเวอลิน”ฝีเท้าหรงซูชะงัก หันกลับไปมองซูชิงจือ น้ำเสียงเยือกเย็น “ประธานซู มีอะไรคะ?”ซูชิงจือเห็นสีหน้าเย็นชาของเธอ ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี เขาเองก็ไม่รู้ตัวว่าจู่ ๆ จะเรียกเธอไว้ทำไมเมื่อเห็นซูชิงจือจ้องตัวเองแต่ไม่พูด หรงซูขมวดคิ้วเล็กน้อย ตอนหันหลังเตรียมจากไป ได้ยินเขาพูดว่า “เรื่องครั้งก่อนของแม่ผม ผมขอโทษคุณแทนคุณแม่ผมด้วย”หรงซูพูดประชด “ประธานซูไม่เพียงเป็นพี่ชายที่แสนดี ยังเป็นลูกชายที่ดีด้วย ถ้าคุณไม่พูด ฉันคงลืมเรื่องนี้ไปแล้ว แต่ขอโทษคงไม่จำเป็น ถ้ามีโอกาสฉันต้องตบกลับไปแน่นอน”พูดจบก็ก้าวยาว ๆ จากไปซูชิงจือยืนอยู่ที่เดิม มองดูแผ่นหลังของหญิงสา

เขาเก็บสายตากลับมา มองไปข้างหน้า “ในเรื่องกังฟูแพนด้ามีบทพูดที่คลาสสิคมากท่อนหนึ่ง”หรงซูมองเขา “คำพูดอะไรคะ?”เจียงหวยซวี่พูดช้า ๆ “คุณมีความกังวลกลัวการได้การเสีย ใส่ใจแต่เรื่องในอดีตมากเกินไป และกังวลถึงอนาคตมากเกินไป เมื่อวานเป็นเพียงอดีตที่ผ่านไปแล้ว พรุ่งนี้ยังเป็นสิ่งลี้ลับที่มาไม่ถึง แต่วันนี้ คือของขวัญที่สวรรค์ประทานมาให้ จงทะนุถนอมวันนี้ให้เหมือนกับที่คุณทะนุถนอมของขวัญ”หรงซูอึ้งไปครู่หนึ่ง“ดังนั้นอย่าจมอยู่กับอดีต หรือกังวลกับอนาคต มีเพียงปัจจุบันที่ควรค่าให้ทุ่มเทสุดกำลัง เพื่อทำตัวเองให้ดีในทุก ๆ วัน”หรงซูยิ้ม ดวงตาหยีจนองศาเหมือนกับพระจันทร์เสี้ยว “คำพูดของศาสตราจารย์มีเหตุผลมากค่ะ”เจียงหวยซวี่เองก็ยิ้ม “ถ้าทำให้เธอสบายใจได้ก็ดี”หรงซูยิ้มพร้อมเก็บสายตากลับไป ในใจรู้สึกผ่อนคลายไม่น้อยทั้งสองคนเดินอยู่บนถนนเพราะฝนที่ตกลงมา ทำให้การจราจรเริ่มติดขัดไฟแดงข้างหน้าเลยที่ตรงไปติดขัดอยู่ช่วงหนึ่งรถเบนท์ลีย์คันหนึ่งค่อย ๆ จอดลง ภายในรถชายหนุ่มกำลังรับสายเรื่องงาน พอหันมองนอกหน้าต่างรถ เพียงปราดเดียวก็เห็นสองคนที่เดินอยู่บนฟุตบาทรอยยิ้มที่โค้งรับกับดวงตา