All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 21 - Chapter 30

เพียงแต่โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน หรงซูกลายมาเป็นพี่สะใภ้ในนามของเขา“ไม่ได้เจอถิงเจ๋อมาตั้งหลายปี” เผยหลานหัวเปรยขึ้นด้วยความรู้สึกคิดถึง “ไม่รู้ตอนนี้หน้าตาเป็นยังไงบ้างแล้ว”เซิ่งถิงเจ๋อซิ่งรถบึ่งมาตลอดทางจากเดิมที่ต้องใช้เวลาขับรถเกือบสี่สิบนาที ย่นเหลือเพียงยี่สิบนาทีเพราะต้องไปพบพาร์ตเนอร์ธุรกิจ วันนี้เขาจึงแต่งตัวเป็นทางการ สวมสูทผูกไท ดูสุขุมขึ้นกว่าเดิม ด้วยส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร รูปร่างผอมเพรียวสูงโปร่ง บวกกับความหล่อเหลาที่มีกลิ่นอายของเด็กหนุ่ม ทำให้เขาเป็นจุดสนใจโดดเด่นท่ามกลางผู้คนได้อย่างง่ายดายผู้ชายตระกูลเซิ่งหน้าตาดีทุกคน แต่ถ้าให้เปรียบเทียบ เซิ่งถิงเชินนั้นโดดเด่นกว่าใครเมื่อเห็นเผยหลานหัวเซิ่งถิงเจ๋อก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น “ป้าเผย ไม่เจอกันนานเลยนะครับ”เผยหลานหัวยิ้ม “ไม่เจอกันนาน ถิงเจ๋อยิ่งโตยิ่งหล่อจริง ๆ”เซิ่งถิงเจ๋อถูกชมแต่กลับไม่มีท่าทีเขินอายแม้แต่น้อย “งั้นเจอกันคราวหน้า ผมต้องหล่อกว่านี้แน่นอนครับ”เผยหลานหัวอดขำไม่ได้ เด็กคนนี้น่ารักจริง ๆเซิ่งถิงเจ๋อมองหรงซู แล้วแซวว่า “นี่รอชั่งน้ำหนักตอนตรุษจีนหรือไง”ความจริงทั้งสองไม่ได้

คุณนายใหญ่เซิ่งย่อมรู้ถึงความสามารถของหรงซู ก่อนจะให้เธอจดทะเบียนกับเซิ่งถิงเชิน ก็ให้คนไปสืบประวัติมาแล้ว หรงซูสอบได้ที่หนึ่งของเมือง ประวัติการเรียนดีเยี่ยม ความสามารถในการทำงานก็สูง ยีนแบบนี้ถ้ามีลูกกับถิงเชิน เด็กจะต้องฉลาดหลักแหลมแน่นอน แถมยังให้อาจารย์ดูดวงชะตามาเป็นพิเศษ พื้นดวงของหรงซูสูงส่งมาก เหมาะสมกับถิงเชินอย่างสมบูรณ์ สามารถเกื้อหนุนหน้าที่การงานของสามีในอนาคตได้แม้จะมาจากครอบครัวที่พ่อแม่แต่งงานใหม่ แต่ครอบครัวก็ปรองดอง ความสัมพันธ์ไม่ซับซ้อนดังนั้นไม่ใช่แค่เพราะหรงซูตั้งครรภ์ แต่เป็นเพราะผ่านการตรวจสอบประวัติมาแล้วถึงยอมให้แต่งเข้าบ้านแน่นอนว่าอาจารย์ท่านนั้นทำนายว่าชีวิตคู่ของทั้งสองจะไม่ราบรื่นนัก การจะประคองไปจนตลอดรอดฝั่งนั้นยากลำบากไม่น้อยเซิ่งถิงเจ๋อไม่ได้อยู่นาน “ผมต้องรีบไปงานเลี้ยง คุณย่าครับผมไปก่อนนะ เสร็จงานแล้วจะกลับมาอยู่เป็นเพื่อนคุณย่านาน ๆ เลย”คุณนายใหญ่เซิ่งกำชับเขาไม่กี่คำตอนที่เซิ่งถิงเจ๋อหันหลังจะเดินออกไปเซิ่งถิงเชินก็กลับมาพอดีหรงซูเห็นเขาแล้วชะงักไปครู่หนึ่งเซิ่งถิงเจ๋อเห็นเซิ่งถิงเชินก็ร้องทัก “พี่”เซิ่งถิงเชินขานรับ “ไม่ได

มือที่วางบนหน้าท้องเผลอเกร็งแน่น มุมปากยกยิ้มสมเพชตัวเองอย่างขมขื่น เธอยังคาดหวังอะไรอยู่อีกนึกถึงสองครั้งที่เจอพี่ชายของอันชิงเยว่ ดูท่าทางจะเป็นคนมีเหตุผลกว่ามากจริง ๆเห็นสถานีรถไฟใต้ดินข้างหน้าเธอพูดกับคนขับรถว่า “รบกวนจอดที่สถานีรถไฟใต้ดินข้างหน้าด้วยค่ะ”เธอทนฟังเซิ่งถิงเชินทำเสียงอ่อนโยนกับผู้หญิงอื่นไม่ไหวจริง ๆ สู้ปล่อยให้พวกเขาอยู่ด้วยกันตามลำพังดีกว่าคนขับรถมองกระจกหลังดูเบาะหลังแวบหนึ่ง เพื่อสังเกตปฏิกิริยาของเซิ่งถิงเชินเซิ่งถิงเชินพูดปลอบอันชิงเยว่ประโยคหนึ่งแล้ววางสายหรงซูหันไปมองเขาแล้วพูดว่า “ฉันจะพักฟื้นอยู่ที่บ้านจนกว่าจะคลอดลูกคนนี้ค่ะ”คุณจะได้กลับไปนอนบ้านได้อย่างสบายใจประโยคนี้หรงซูได้แต่พูดในใจ ไม่ได้เอ่ยออกมาที่แท้การต้องอยู่ในพื้นที่เดียวกับเธอทำให้เขารังเกียจขนาดนี้ พอนึกย้อนกลับไป ตั้งแต่ต้นจนจบเซิ่งถิงเชินไม่เคยชายตามองเธอเลย ดังนั้นการยอมลดศักดิ์ศรีเพื่อเอาใจเขา เพื่อความภาคภูมิใจจอมปลอมเล็ก ๆ น้อย ๆ นั่น กลับทำให้เธอกลายเป็นตัวตลกอย่างสมบูรณ์แบบเท่านั้นเซิ่งถิงเชินปรายตามองหรงซูแวบหนึ่งแล้วละสายตากลับ สีหน้าเย็นชา “ตามใจเธอ”รถค่อย ๆ จ

หรงซูมาถึงภัตตาคารหลานซ่ง เธอนั่งรอในห้องส่วนตัวและส่งข้อความหาเจียงหวยซวี่ พวกเขาจะมาถึงในอีกประมาณยี่สิบนาทีเจียงหวยซวี่ถามว่า “ฉันพาคนมาด้วยอีกคนหนึ่ง เธอจะถือสาไหม?”หรงซูตอบว่า “ไม่ถือแน่นอนค่ะ”“ดีเลย เธอคงจะคุยกับหล่อนถูกคอ”“ค่ะ”หลังจากวางสายโทรศัพท์ยี่สิบนาทีต่อมาพวกเจียงหวยซวี่มาถึงห้องส่วนตัวคนที่ตามมาด้วยเป็นหญิงสาวรุ่นเยาว์ เครื่องหน้าอ่อนโยนสง่างาม สวยสง่าดูภูมิฐานแบบผู้ใหญ่ ดูแล้วอายุน่าจะประมาณสามสิบปี ผมสั้นประบ่า สวมชุดทำงาน บุคลิกสุขุม มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นสาวแกร่งในวงการทำงานทุกคนทักทายกันเจียงหวยซวี่แนะนำให้หรงซูรู้จัก “นี่คือซ่งเหยียน รุ่นน้องสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของฉัน” พูดจบก็หันไปบอกซ่งเหยียนว่า “นี่คือนักเรียนของฉันที่เคยเล่าให้ฟัง หรงซู”หรงซูเป็นฝ่ายทักทายก่อน “สวัสดีค่ะ ฉันขอเรียกคุณว่าพี่เหยียนได้ไหมคะ?”ซ่งเหยียนยิ้มตอบ “ได้แน่นอน วันนี้ฉันติดสอยห้อยตามรุ่นพี่มากินฟรีด้วย เธอคงไม่ว่าอะไรนะ”“ไม่ว่าแน่นอนค่ะ”หลังจากนั่งที่และสั่งอาหารแล้วหรงซูแสดงความขอบคุณต่อฉีเยี่ยนเฉา “ก่อนหน้านี้ไม่มีโอกาสได้ขอบคุณคุณฉีดี ๆ เลยค่ะ”ฉีเยี่ยนเฉ

ซ่งเหยียนไม่มีท่าทีเกรงกลัวแม้แต่น้อย “เอาสิ! ประธานเซิ่งจะให้ฉันชดใช้ยังไง คนตัวเล็ก ๆ อย่างฉันคงไม่มีปัญญาขัดขืนอยู่แล้ว เชิญตามสบายเลย วันนี้ซูชิงจือก็น่าจะมากับประธานเซิ่งด้วยใช่ไหมล่ะ งั้นฝากบอกเขาด้วยเลยแล้วกันว่าฉันตบน้องสาวเขา จะคิดบัญชีก็คิดรวมกันไปเลย”หรงซูมองซ่งเหยียน จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองช่างขี้ขลาดเหลือเกินเห็นสามีที่นอกใจปกป้องผู้หญิงอื่น แต่เธอกลับไม่มีความกล้าแม้แต่จะก้าวเข้าไป เธอกำมือแน่น ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับเซิ่งถิงเชินแล้วพูดว่า “คุณอันจะตบคนอื่นก่อน พี่เหยียนแค่ป้องกันตัวเท่านั้นค่ะ”เซิ่งถิงเชินปรายตามองหรงซู สายตาเย็นชาขึ้นอีกหลายส่วน “ตรงนี้ไม่มีสิทธิ์ให้เธอพูด”สิ้นเสียงหรงซูรู้สึกเหมือนหัวใจถูกค้อนปอนด์ทุบอย่างจัง นัยน์ตาสั่นระริกจนไม่สามารถสบตากับชายหนุ่มได้อีก“ประธานเซิ่งนี่ช่างคลั่งรักจริง ๆ นะครับ!”เสียงของฉีเยี่ยนเฉาดังขึ้นเจียงหวยซวี่กับฉีเยี่ยนเฉาเดินตรงมาทางนี้ โดยมีซูชิงจือตามมาด้วยเมื่อครู่ตอนที่ซ่งเหยียนกลับไปที่ห้องส่วนตัว เธอแค่บอกพวกเขาสั้น ๆ ว่าเจออันชิงเยว่ หรงซูมีของจะให้เธอเจียงหวยซวี่รออยู่สักพัก ท้ายที่สุดก็ไม่วางใจ จึง