All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 41 - Chapter 50

เป็นเพราะว่าฉลาดหลักแหลมเกินไป ในตัวเขาจึงขาดความเห็นอกเห็นใจ และไม่ค่อยสนิทสนมกับคนเป็นแม่อย่างเธอเท่าไหร่นักเมื่อกลับมาถึงบ้านคุณนายใหญ่เซิ่งโทรศัพท์หาเซิ่งถิงเชิน และพูดถึงเรื่องนี้เช่นเดียวกัน“ย่าได้ยินหลิวลี่หัวบอกว่าหรงซูกลับไปอยู่บ้านเดิมแล้วเหรอ?”ความจริงวันนี้คุณนายใหญ่โทรหาพวกเธอเพื่อจะถามไถ่สุขภาพของหรงซู แต่หลิวลี่หัวกลับรีบฟ้องคุณนายใหญ่ทันที โดยพูดถึงข้อเสียสารพัดของหรงซูหลิวลี่หัวคิดว่าคุณนายใหญ่จะเข้าข้างพวกเธอเหมือนที่เซิ่งถิงเชินทำใครจะรู้ว่าคุณนายใหญ่กลับตำหนิเธอทันที หลิวลี่หัวหน้าซีดเผือด ไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรอีกแม้แต่นิดเดียวเซิ่งถิงเชินนวดคลึงหัวคิ้ว “เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว เธอรู้ตัวดีว่ากำลังทำอะไรอยู่ การที่เธอจะกลับไปอยู่บ้านเดิมก็เป็นสิทธิ์ของเธอครับ”ก่อนหน้านี้เขาเคยพูดเรื่องหย่า เธอรู้สถานะของตัวเอง และไม่ได้มาตามตอแยทำเรื่องไร้สาระอีก จะว่าไปแล้ว หรงซูก็นับว่าเป็นคนที่รู้จักเจียมตัวดีคนหนึ่งเมื่อก่อนตอนที่หรงซูเพิ่งเข้ามารับตำแหน่งผู้ช่วยของเขา แม้ว่าเธอจะซ่อนความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ดีมาก แต่เขาก็ยังมองออกถ้าเธอสามารถปิดบังมันต่อไปได้ตลอด

หรงซูฟังเงียบ ๆ และตอบรับคำพูดของคุณนายใหญ่เซิ่งอย่างว่าง่ายหากเป็นเมื่อก่อน ตอนที่ยังไม่ได้เห็นความสนิทสนมระหว่างเขากับอันชิงเยว่ เธออาจจะยังมีความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่ายังไงเสียพวกเขาก็มีลูกด้วยกัน เธออยากจะพยายามอดทนประคับประคองและรักษาชีวิตคู่ครั้งนี้เอาไว้ ทว่าตอนนี้เธอมองเห็นความเป็นจริงอย่างทะลุปรุโปร่งแล้วชีวิตแต่งงานของเธอกับเซิ่งถิงเชินกำลังจะเดินมาถึงปลายทาง ระหว่างพวกเขาจะไม่มีอนาคตอีกต่อไปแล้วที่ตอนนี้คุณนายใหญ่เซิ่งเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อเธอ ก็เป็นเพียงเพราะเห็นแก่หน้าเด็กในท้องเท่านั้น ความหมายแฝงในคำพูดก็ยังคงหวังให้เธอเป็นภรรยาที่คอยปรนนิบัติสามีเป็นอย่างดี และไม่ทำให้สามีต้องเสียหน้าเวลาอยู่ข้างนอกไม่รู้ว่าการที่คุณนายใหญ่เซิ่งจู่ ๆ ก็มาเป็นเพื่อนเธอตรวจร่างกายในวันนี้ เป็นเพราะรู้มาตั้งนานแล้วหรือเปล่าว่าเธอย้ายออกจากเฉียนสุ่ยวิลล์แล้ว?ข้างนอกมีข่าวลืออะไรที่ไม่ดีเกี่ยวกับเซิ่งถิงเชินงั้นเหรอ?แม้ว่าการแต่งงานของเธอกับเซิ่งถิงเชินจะไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณชน แต่คนในแวดวงเดียวกันล้วนรู้เรื่องนี้ดีต่อให้เธอจะไม่คู่ควรกับเซิ่งถิงเชิน แต่การแต่งงานของทั้งสองคนก็เป็

เขาทนอยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับเธอไม่ได้จริง ๆ สินะแต่เธอก็ไม่อยากจะใส่ใจอีกต่อไปแล้ววันนั้นเธอติดต่อไปหาซ่งเหยียนเพื่อถามไถ่อาการป่วย เมื่อวานเดิมทีตั้งใจจะไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไป“ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว ให้น้ำเกลือขวดสุดท้ายหมดก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วล่ะ”คืนนั้นโรคกระเพาะของเธอกำเริบหนักเอาเรื่อง ถึงขั้นต้องให้น้ำเกลือถึงสองวันหรงซูจึงตัดสินใจว่าจะไปเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาลพอดีกับที่เผยอวี้โทรศัพท์มาบอกว่าหาคนขับรถได้แล้ว อีกฝ่ายเพิ่งปลดประจำการจากกองทัพเมื่อปีที่แล้ว เรื่องขับรถยนต์ส่วนตัวรับรองว่าไม่มีปัญหาเผยอวี้ให้ช่องทางการติดต่อกับเธอไว้หรงซูรีบติดต่อไปหาอีกฝ่ายทันที ตอนนี้เขาอยู่ที่บริษัทของเผยอวี้ และยังต้องไปขับรถที่คฤหาสน์หม่านถัง คาดว่าน่าจะใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง“คุณติดต่อมาหาฉันล่วงหน้าสักครึ่งชั่วโมงนะคะ”เธอจะได้ค่อย ๆ เดินออกไป ถือเสียว่าเป็นการเดินเล่นพักผ่อนอีกฝ่ายตอบตกลงสิบโมงครึ่งหรงซูเดินมาถึงหน้าประตูวิลล่ารถก็ขับมาถึงพอดีรถจอดลงตรงหน้าเธอ คนขับผลักประตูลงจากรถแล้วเดินมาทางที่นั่งข้างคนขับ เขาสูงประมาณร้อยแปดสิบเซนติเมตร

สองวันต่อมาตอนกลางคืน เซิ่งถิงเชินอยู่บ้านตลอดเพียงแต่หรงซูแทบจะไม่ได้เจอหน้าเขาเลยแบบนี้ก็ดีเหมือนกันยังไงซะ ตอนนี้เธอก็แค่รอคลอดลูกออกมาอย่างปลอดภัยก็พอหลังจากโดนคุณนายใหญ่ตำหนิไป หลิวลี่หัวกับอู๋ฟางก็ทำตัวอยู่ในกฎระเบียบมากขึ้น พวกเธอจะเตรียมมื้อเช้าไว้ให้ หลังเลิกงานจากมหาวิทยาลัย เธอจะไปที่สตูดิโอโยคะเลย เผยหลานหัวก็ไปรอเธอล่วงหน้าและเอาข้าวเย็นไปให้ภายในมหาวิทยาลัยจิงมีถนนใบแปะก๊วยที่มีชื่อเสียงมากสายหนึ่ง ตอนนี้ใบไม้กลายเป็นสีเหลืองทองอร่ามไปหมดแล้ว ราวกับดวงดาวที่เปล่งประกายภายใต้แสงแดดอันอบอุ่นในฤดูหนาวเหล่านักศึกษาพากันมาเช็กอินถ่ายรูปจากออฟฟิศในอาคารบริหารที่หรงซูอยู่ สามารถมองเห็นถนนสีเหลืองทองสายนั้นที่อยู่ชั้นล่างได้พอดีเธอไม่คิดเลยว่าวันนี้คุณท่านฟู่จะมาที่อาคารบริหารฝั่งนี้ พอเจอหรงซูก็ให้เธออ่านหนังสือพิมพ์ให้ฟังอีกเมื่อนั่งอยู่ในออฟฟิศหรงซูก็ถือหนังสือพิมพ์อ่านให้คุณท่านฟู่ฟังเวลาผ่านไปราว ๆ สี่สิบนาที“เอาล่ะ พอแค่นี้แหละ”หรงซูวางหนังสือพิมพ์ลง พอเห็นว่าน้ำในแก้วเก็บความเย็นของคุณท่านฟู่หมดแล้ว เธอก็เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา “เดี๋ยวฉันรินน้ำ

เธอไม่รู้ว่าเซิ่งถิงเชินจะยุ่งจนถึงเมื่อไหร่ถึงจะออกไปเธอจึงตัดสินใจออกไปก่อน โดยให้ตู้เจิ้งขับรถไปส่งที่บ้านใหญ่เซิ่งถิงเชินจัดการตัวเองเสร็จแล้วเดินลงมาจากชั้นบน เขามองหลิวลี่หัวแต่ไม่เห็นหรงซู จึงเอ่ยสั่ง “ไปเรียกเธอออกมา”หลิวลี่หัวตอบ “เธอออกไปล่วงหน้าแล้วค่ะ ไม่รู้จะเล่นตัวอะไรนักหนา ก็ไม่ได้มีใครทำอะไรเธอเสียหน่อย” อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมาประโยคหนึ่งเซิ่งถิงเชินขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้ตอบรับคำพูดของหลิวลี่หัว ก่อนจะก้าวเท้าเดินออกไปข้างนอกหรงซูมาถึงบ้านใหญ่ก่อนหน้าเซิ่งถิงเชินวันนี้คนตระกูลเซิ่งอยู่กันพร้อมหน้า ในลานจอดรถจึงมีรถหรูจอดอยู่ไม่น้อยหรงซูเพิ่งมาถึงก็บังเอิญเจอกับเซิ่งถิงเจ๋อพอดีเซิ่งถิงเจ๋อทักทายเธอทั้งสองคนไม่ได้เจอกันมาสักพักแล้วเซิ่งถิงเจ๋อมองสำรวจท้องของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า “ท้องดูเหมือนจะโตขึ้นอีกแล้วนะ เนื้อบนหน้าดูเหมือนจะลดลง สวยขึ้นนี่”หรงซูฟังแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น มีแค่เซิ่งถิงเจ๋อเท่านั้นแหละที่สามารถพูดคำว่าเธอสวยขึ้นออกมาได้“นายเองก็หล่อขึ้นเหมือนกันนะ”“ใช่ไหมล่ะ! ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”ทั้งสองคนมองหน