All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 11 - Chapter 20

หรงซูเดินๆ หยุดๆ ตลอดทาง ตอนเที่ยงไม่ได้กินอะไรเลย ตอนนั้นทั้งหนาวทั้งหิว เริ่มไม่สบายท้องแล้วเดินมาครึ่งชั่วโมงกว่าในที่สุดหรงซูก็เดินมาถึงประตูใหญ่ตอนเธอเตรียมจะเดินออกไป รปภ หน้าประตูขวางเธอไว้ “คุณหรง คุณเซิ่งบอกให้คุณกลับไปครับ”หรงซูชะงัก ที่ให้เธอกลับไปไม่ใช่เพราะเป็นห่วงเธออยู่แล้วเธอบอก “ฉันไม่กลับ” ระหว่างที่พูด เธอพยุงท้องเดินไปข้างนอกรปภ กลับขวางเธอไว้ไม่ให้เธอไป “ถ้างั้นพวกเราก็ปล่อยคุณไปไม่ได้ครับ คุณกำลังตั้งท้อง ดึกดื่นอากาศหนาว ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น พวกเราคงรับผิดชอบไม่ไหว เชิญกลับไปเถอะครับ”หรงซูเงยหน้ามอง รปภ พ่นลมหายใจอุ่นร้อนออกมา พูดเชื่องช้า “ยืมมือถือให้ฉันใช้หน่อยได้ไหม?”รปภ ตอบ “ขอโทษครับ คุณหรง”หรงซูยืนอยู่ที่เดิม รู้สึกแค่เพียงปวดท้องมากกว่าเดิมขณะนี้ด้านหลังมีเสียงแตรรถดังขึ้นหรงซูหันมองอย่างลืมตัว พลันมองเห็นคนที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ พอหรงซูเห็นชายหนุ่มเหมือนมองเห็นตัวช่วย พยุงท้องไว้แล้วเดินกะเผลกเข้าไปหา วันนี้ตอนหกล้มหัวเข่าก็ยังเจ็บไม่หาย ตอนนี้เมื่อโดนลมหนาว ยิ่งเจ็บมากกว่าเดิมฉีเยี่ยนเฉาลดกระจกข้างคนขับลงหรงซูถาม “คุณฉี

“วันนี้ฉันจะทำเอกสารให้เสร็จ งานที่ต้องมอบหมายต่อก็จะรีบทำให้เสร็จค่ะ”เซิ่งถิงเชินเพียงมองดูเธออย่างเย็นชาแวบหนึ่ง ไม่ตอบ เดินตรงไปห้องรับประทานอาหารทันทีพอเขาจากไปหรงซูพ่นลมหายใจออกมา หันหลังเดินไปทางโซฟา เมื่อมองดูเอกสารปึกนั้นที่ถูกเธอโยนลงถังขยะ เธอนั่งลงที่โซฟา แล้ววางถังขยะไว้บนโต๊ะน้ำชาก่อน จากนั้นนำเอกสารออกมา แล้ววางถังขยะกลับไปที่เดิมเธอเปิดดูเอกสารคร่าว ๆ เอกสารพวกนี้เป็นเอกสารที่ใช้ไม่ได้แล้ว ที่ให้เธอทำเพราะต้องการสั่งสอนเธอเท่านั้นหรงซูถือเอกสาร แล้วกลับไปที่ห้องนอนประตูห้องยังคงถูกล็อคเธอไปหาหลิวลี่หัวที่ห้องอาหารหลิวลี่หัวมองเซิ่งถิงเชินแวบหนึ่ง เห็นเขาไม่พูด ถือว่ายอมรับ หลิวลี่หัวจึงเดินไปทางหรงซู ตอนที่มองเธอ ยังถลึงตาใส่เธออย่างแรงหรงซูเดินเข้าไปในห้องหยิบมือถือมาดูก่อน พบว่ามีสายโทรเข้าหลายสาย มีทั้งเผยหลานหัวและพ่อของเธอที่โทรมาหรงซูโทรหาเผยหลานหัวทันที“ทำไมเมื่อคืนไม่กลับบ้าน? โทรศัพท์ก็ไม่รับ? พวกเราร้อนใจจะตายอยู่แล้ว”หรงซูหาข้ออ้างส่งเดช เพราะไม่อยากให้พวกเขาเป็นห่วง“คืนนี้หนูจะกลับไปค่ะ”เผยหลานหัวไม่ได้ว่าอะไร “งั้นก็ดี”หลังวาง

เขาถอนสายตากลับมา แล้วเดินเข้าไปในลิฟท์หรงซูนั่งกินมื้อดึกอยู่ในโซนพักผ่อนตรงล็อบบี ซึ่งเป็นอาหารของโรงแรมห้าดาวเผยอวี้ถาม “คิดว่าต้องทำถึงเมื่อไหร่?”“น่าจะอีกประมาณสองชั่วโมงค่ะ”เผยอวี้ขมวดคิ้ว “ส่งมอบงานต้องทำดึกขนาดนี้เลย?”หรงซูไม่อยากบอกสาเหตุให้เผยอวี้เป็นห่วง เลยพูดแค่ว่า “แค่คืนนี้คืนเดียวค่ะ อีกประมาณห้าวันก็น่าจะส่งมอบงานเสร็จแล้ว”งานที่เธอกำลังส่งมอบอยู่ตอนนี้ล้วนเป็นงานจิปาถะ ดังนั้นส่งมอบงานเลยใช้เวลาไม่นาน ก่อนหน้านี้โจวซานจงใจกลั่นแกล้งเธอ งานที่มอบหมายให้เธอ เธอทำเสร็จหมดแล้วเผยอวี้อดไม่ได้เลยยื่นมือไปลูบหัวของเธอ แล้วพูดอย่างสงสาร “ลำบากแล้ว รีบทำให้เสร็จเถอะ!”“ค่ะ”หลังกินมื้อดึกหรงซูจะขึ้นตึกไปทำงานต่อเผยอวี้เลยรอเธออยู่ตรงนี้ พอดีเขาจะได้จัดการงานของตัวเองด้วยหรงซูขึ้นลิฟท์ไปชั้นบนกลับไปทำงานต่อที่โต๊ะทำงานจนกระทั่งเวลาห้าทุ่มในที่สุดหรงซูก็ทำเสร็จแล้ว พอทำไฟล์เอกสารเสร็จก็ส่งไปที่อีเมลเซิ่งถิงเชินทันที แล้วก็พรินท์เอกสารกระดาษหนึ่งชุดพอทำเสร็จแล้ว เธอรู้สึกแค่ว่าทั่วร่างใกล้หมดแรง ทั้งเหนื่อยทั้งง่วง ชัดเจนว่าร่างกายทนไม่ไหวไม่รู้ว่า

อันชิงเยว่ชะงักฝีเท้า แววตาเผยความประหลาดใจหรงซูมองอันชิงเยว่ที่สวมชุดโยคะ ซึ่งเผยให้เห็นเค้าโครงรูปร่างผอมเพรียวอย่างชัดเจน ผิวพรรณของเธอขาวเนียนมาก ขายาวเอวคอด ส่วนเว้าส่วนโค้งสมบูรณ์แบบจนหาที่ติไม่ได้ เธอเกล้าผมมวย ใบหน้าสดไร้เครื่องสำอางยังคงงดงามหมดจดไร้ที่ติเป็นความสวยระดับที่ผู้หญิงด้วยกันเห็นแล้วยังอดหวั่นไหวไม่ได้ นับประสาอะไรกับผู้ชายแวบแรกที่หรงซูเห็นเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะหลุบตาลง บทสนทนาเมื่อครู่ของพวกเธอยังดังก้องอยู่ในหู หัวใจยิ่งบีบรัดด้วยความเจ็บปวด เธอจึงก้าวเท้าเดินออกไปอันชิงเยว่ยืนอยู่ที่เดิม มองท่าทีมีปมด้อยตัวของหรงซู มุมปากยกยิ้มเย็นชาคล้ายมีและคล้ายไม่มี แต่ในใจกลับไม่รู้สึกสะใจแต่อย่างใด เพราะผู้หญิงอ้วนน่าเกลียดแบบนี้ ไม่คู่ควรให้เอามาเปรียบเทียบกับเธอเลยสักนิด“ชิงเยว่ เป็นอะไรไป?”หลินหนานเห็นเธอไม่ขยับ จึงถามด้วยความสงสัยอันชิงเยว่เก็บสีหน้าอย่างแนบเนียน กลับมาเป็นสาวงามผู้อ่อนหวานดังเดิม แล้วตอบว่า “ไม่มีอะไรหรอก”หรงซูปรับอารมณ์ให้เป็นปกติก่อนจะเดินไปหาเผยหลานหัว“ป้าเผยคะ เราไปกันเถอะค่ะ”เผยหลานหัวดูไม่ออกว่าเธอมีความผิดปกติใด ๆทั้งสองลง

ทว่าเขากลับมีท่าทีเรียบเฉยตั้งแต่ต้นจนจบเจียงหวยซวี่สัมผัสมือเธอเบา ๆ น้ำเสียงสุภาพแต่ห่างเหิน “สวัสดีครับ”รอยยิ้มมุมปากของอันชิงเยว่แข็งค้างไปครู่หนึ่ง แต่ก็รีบเก็บอารมณ์อย่างรวดเร็วแล้วดึงมือกลับ“ฉันไม่รบกวนเวลาทานอาหารของประธานเจียงแล้วค่ะ”เจียงหวยซวี่พยักหน้าเล็กน้อย แล้วขยับตัวหลีกทางให้เซิ่งถิงเชินและอันชิงเยว่เดินต่อไป ขณะผ่านหน้าห้องส่วนตัว หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยในห้องนั้นหรงซูกำลังคุยกับไมเคิลอย่างออกรส ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นเงาคนเดินผ่านหน้าประตู เธอเผลอมองออกไปโดยไม่รู้ตัว แม้จะเป็นเพียงแผ่นหลังที่ผ่านไปแวบเดียว แต่เธอก็ยังจำได้ใจเธอดิ่งวูบลง แต่ใบหน้ายังคงนิ่งสงบไม่มีพิรุธใด ๆตอนนั้นเองเจียงหวยซวี่ก็เดินกลับเข้ามาจากข้างนอกเซิ่งถิงเชินและอันชิงเยว่เดินเข้าไปในลิฟต์อันชิงเยว่มองชายหนุ่ม “พี่เชิน เป็นอะไรไปคะ?”เซิ่งถิงเชินหรี่ตามองเธอแวบหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน เสียงเข้มขึ้น “ชมผู้ชายอื่นต่อหน้าพี่เนี่ยนะ”อันชิงเยว่รีบปฏิเสธทันที ออดอ้อนว่า “ที่ไหนกันคะ ทักทายตามมารยาทไม่ได้หรือไง ในใจฉันพี่เชินหล่อที่สุดอยู่แล้ว”