All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 31 - Chapter 40

ซ่งเหยียนถอนหายใจกล่าว “เรื่องมันยาวน่ะ เมื่อก่อนฉันเคยคบกับพี่ชายของเธอ เดิมทีเตรียมจะหมั้นกันอยู่แล้ว”หรงซูประหลาดใจ เมื่อเชื่อมโยงกับคำพูดที่ซ่งเหยียนเพิ่งพูดไปก่อนหน้านี้ เธอจึงถามขึ้นว่า “ดังนั้น ที่พวกพี่เลิกกันก็เพราะอันชิงเยว่เหรอคะ?”มุมปากของซ่งเหยียนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างรุนแรง “เธอน่ะสิ! แทบจะอยากให้ผู้ชายทั้งโลกมาคอยเอาอกเอาใจเธอ พอความสัมพันธ์ของฉันกับพี่ชายเธอดีขึ้นมาหน่อย เธอก็จะอาละวาดโวยวาย ทำเหมือนกับว่าฉันไปแย่งผู้ชายของเธอมา ซูชิงจือก็รักน้องสาวซะเหลือเกิน แต่ก็นะ ตอนนี้มาคิดดูแล้วเลิกกันไปก็ดีเหมือนกัน ถ้าต้องแต่งงานกับเขาจริง ๆ ฉันคงไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขหรอก”“เพราะงั้น การที่เซิ่งถิงเชินชอบผู้หญิงแบบนี้ได้ สายตาของเขาก็ถือว่าแย่แบบไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ”เสียงหยอกล้อของฉีเยี่ยนเฉาดังแว่วมา “ถ้าอย่างนั้นก็ต้องบอกว่าประธานเจียงของเราตาถึงกว่าสินะ!”เจียงหวยซวี่ตวัดสายตามองเขาทีหนึ่งหรงซูรู้สึกสงสัยซ่งเหยียนอธิบายว่า “เมื่อก่อนอันชิงเยว่เคยตามจีบศาสตราจารย์ของเธอด้วยนะ แต่ถูกเขาปฏิเสธไปตรง ๆ” ตอนที่พูดประโยคนี้ น้ำเสีย

หรงซูรีบยกมือขึ้นมาลูบท้อง คิ้วขมวดเข้าหากันชายหนุ่มในห้องรับแขกลุกขึ้นแล้วเดินตรงขึ้นไปชั้นบน โดยไม่ได้ใส่ใจเลยว่าหรงซูจะอยู่หรือไปหรงซูยืนพักอยู่ตรงหน้าประตูครู่หนึ่ง รอจนกระทั่งลูกน้อยในท้องสงบลง ถึงได้เดินออกไปข้างนอกต่อเมื่อเดินมาถึงลานบ้านเธอนั่งพักบนม้านั่งครู่หนึ่ง เพื่อให้ตัวเองใจเย็นลงไม่กี่นาทีต่อมาเมื่อปรับสภาพอารมณ์ของตัวเองได้แล้ว เธอก็เดินออกไปนอกวิลล่าพอขึ้นรถเจียงหวยซวี่ถามขึ้น “เรียกเธอไปเรื่องอะไร?”หรงซูหยิบสัญญาในกระเป๋าออกมาส่งให้เขา แล้วตอบว่า “ให้ฉันเซ็นสัญญาห้ามการแข่งขันทางการค้าน่ะค่ะ”เจียงหวยซวี่รับสัญญามา กวาดตามองคร่าว ๆ แล้วส่งคืนให้เธอพลางกล่าว “เซิ่งถิงเชินรู้ความสามารถของเธอดี คงจะระแวงเธออยู่บ้าง แต่ยังไงซะช่วงนี้เธอก็ยังไม่ได้ทำงานในสายที่เกี่ยวข้องอยู่แล้ว”หรงซูตอบรับในลำคอเจียงหวยซวี่สตาร์ตรถ แล้วขับออกไปตอนที่ไปส่งหรงซูกลับถึงคฤหาสน์หม่านถังก็เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้วพอกลับถึงบ้านหลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จหรงซูก็ล้มตัวลงนอนพักผ่อนหลังจากพักฟื้นอยู่บ้านได้สองวัน เผยหลานหัวก็คอยไปเป็นเพื่อนเธอที่สตูดิโอโยคะและเดินเล่นทุ

ซ่งเหยียนเงียบไปนาน หรงซูจึงเอ่ยขึ้นว่า “ลองโทรหาศาสตราจารย์เจียงดูไหมคะ?”เธอเพิ่งจะพูดจบโทรศัพท์ของซ่งเหยียนก็ดังขึ้นอีกครั้ง เจียงหวยซวี่โทรมาซ่งเหยียนกดรับสาย น้ำเสียงแหบพร่าลงเล็กน้อย “รุ่นพี่คะ”เจียงหวยซวี่พูดว่า “เรื่องนั้นฉันได้ยินมาแล้ว พ่อของเธอโทรหาเธอแล้วใช่ไหม?”ซ่งเหยียนตอบรับในลำคอ “ท่านบอกให้ฉันไปที่จินปี้ถังเดี๋ยวนี้เลย”เจียงหวยซวี่บอก “งั้นเธอก็ลองไปดูก่อน ดูสถานการณ์ว่าเป็นยังไง แล้วก็อย่าอวดเก่งทำอะไรวู่วามเด็ดขาด” ประโยคสุดท้ายเขาเน้นเสียงหนักเป็นพิเศษซ่งเหยียนตอบ “ฉันทราบแล้วค่ะ”เมื่อวางสายไปซ่งเหยียนพยายามทำใจให้สงบลง แล้วหันไปพูดกับหรงซู “ขอโทษนะเสี่ยวซู เดี๋ยวฉันไปส่งเธอกลับก่อน”หรงซูตอบ “ข้างหน้าก็เป็นรถไฟใต้ดินแล้ว ฉันนั่งรถไฟใต้ดินกลับเองก็ได้ค่ะ”สามีของเธอออกโรงแก้แค้นแทนแฟนสาวของเขา ส่วนตัวเธอเองกลับช่วยอะไรไม่ได้เลย เธอถึงกับแอบหงุดหงิดตัวเองว่า คำพูดที่เธอพูดกับเซิ่งถิงเชินในวันนั้นยิ่งเป็นการไปยั่วโมโหเขาหรือเปล่า?ซ่งเหยียนไม่ได้ดึงดัน เพียงแต่กำชับให้เธอเดินทางกลับดี ๆก่อนลงจากรถ หรงซูเอ่ยเตือน “พี่เหยียน เรื่องนี้พี่อย่าผลีผลาม

เซิ่งถิงเชินไม่ได้ตอบคำถาม เพียงบอกว่า “ลองดูสิว่าชอบอะไร”จนกระทั่งเดินห่างออกมาจากร้านได้สิบกว่าเมตร หรงซูถึงเอื้อมมือไปยันกำแพงด้านข้างไว้ แล้วค่อยถอนลมหายใจออกมาผู้ชายที่เมื่อก่อนแทบจะไม่ได้เจอหน้ากันเลยแท้ ๆ แต่เดี๋ยวนี้กลับมีเหตุให้เธอต้องมาเห็นภาพอันแสนสุขของเขากับผู้หญิงของเขาอยู่เสมอ สวรรค์ราวกับจงใจเยาะเย้ย ให้เธอต้องตกอยู่ในสภาพทุลักทุเลและน่าสมเพชเซิ่งถิงเจ๋อมองท่าทางของเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ขณะที่สัญชาตญาณสั่งให้เขายื่นมือออกไปลูบแผ่นหลังของเธอนั้น แต่จู่ ๆ เขาก็ชะงัก นิ้วมือเกร็งแน่นขึ้น ก่อนจะทิ้งแขนลงในที่สุด “ไปหาที่นั่งพักในร้านข้างหน้ากันเถอะ”หรงซูส่ายหน้าพลางตอบ “ไม่เป็นไร ฉันอยากกลับแล้วล่ะ”“ได้”ทั้งสองคนลงลิฟต์ไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดินเมื่อขึ้นรถเซิ่งถิงเจ๋อยังไม่สตาร์ตรถทันที สองมือกุมพวงมาลัยเอาไว้ ในที่สุดก็เอ่ยปากถามขึ้น “ตอนนี้... เธอวางแผนไว้ยังไงบ้าง?”เขารู้ว่าเซิ่งถิงเชินไม่ได้ชอบหรงซู แต่ก็คาดไม่ถึงเลยว่าจะหมางเมินเธอถึงขั้นนี้ทั้งสองคนทำตัวราวกับคนแปลกหน้า เด็กในท้องของหรงซูราวกับไม่ใช่ลูกของเขา ความจริงดูจากสภาพของเธอในตอนนี้ก็พอจะเด

ภายในรถชายวัยกลางคนขับรถไปพลางเอ่ย “ครั้งนี้คุณท่านเซิ่งคงจะเตรียมตัวมาอย่างดี มั่นหมายจะแข่งกับท่านเพื่อแก้มือให้ได้เลยล่ะครับ”คุณท่านฟู่แค่นเสียงหึอย่างไม่สบอารมณ์ “ใครจะไปกลัวตาแก่นั่นกัน!”วันนี้เป็นงานเลี้ยงครอบครัวตระกูลฟู่ ตระกูลเซิ่งและตระกูลฟู่มีความสัมพันธ์อันดีกันมาตั้งแต่รุ่นก่อน มีการเกี่ยวดองแต่งงานกัน ฟู่อิง แม่ของเซิ่งถิงเจ๋อ ก็คือลูกสาวคนรองของคุณนายใหญ่ฟู่ ดังนั้นทั้งสองครอบครัวจึงมักจะไปมาหาสู่และทานข้าวด้วยกันอยู่บ่อย ๆคุณท่านฟู่กลับมาถึงบ้านรถของตระกูลเซิ่งจอดอยู่ในลานจอดรถเรียบร้อยแล้ว พอเดินเข้าบ้านก็ได้ยินเสียงพูดคุยหัวเราะดังมาจากในห้องนั่งเล่นคุณนายใหญ่ฟู่เห็นเขากลับมา ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปพูดกับคุณนายใหญ่เซิ่ง “ตาแก่นี่วัน ๆ อยู่เฉยไม่ได้หรอก พอไม่มีอะไรทำก็วิ่งแจ้นไปมหาวิทยาลัยจิงตลอด”คุณท่านฟู่เดินเข้าไปหาแล้วบอก “ถ้าฉันไม่ไปในที่ที่มีคนหนุ่มสาวมีชีวิตชีวา จะให้มานั่งจ้องหน้าพวกแก่ ๆ ด้วยกันทุกวันหรือไง”คุณนายใหญ่ฟู่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ “เอาเถอะ คุณพูดอะไรก็ถูกหมดนั่นแหละ”คุณนายใหญ่เซิ่งเอ่ยเสริม “กั๋วหลินพูดถูกแล้วล่ะ คลุกคลีกับคนหนุ่มสาวให้