All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 51 - Chapter 60

คุณนายใหญ่เซิ่งเห็นทั้งสองคนจึงถามขึ้น “จัดการเสร็จแล้วเหรอ?”เซิ่งถิงเจ๋อตอบ “จัดการเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ งานนี้ต้องขอบคุณพี่สะใภ้จริง ๆ วันหลังผมต้องเลี้ยงข้าวเธอดี ๆ สักมื้อแล้วล่ะ”คุณนายใหญ่เซิ่งบอก “เลี้ยงข้าวก็สมควรอยู่หรอก”“...”หลังจากหรงซูบอกลาพวกญาติผู้ใหญ่ เธอก็สวมเสื้อโค้ตขนเป็ดแล้วเดินตามเซิ่งถิงเชินออกไปคนขับรถขับรถมาจอดเทียบที่หน้าประตูห้องนั่งเล่นแล้วเซิ่งถิงเชินล้วงกระเป๋าด้วยมือข้างเดียว ก้าวยาว ๆ เดินไปข้างหน้าแล้วขึ้นรถถนนเพิ่งจะโดนฝนตกใส่ พื้นจึงเปียกลื่นสาวใช้ประคองหรงซูให้ค่อย ๆ เดินลงบันได พอเดินไปถึงหน้าประตูรถ คนขับก็เปิดประตูรอไว้แล้ว หรงซูใช้มือข้างหนึ่งยันประตูรถ อีกข้างยันเบาะนั่ง สาวใช้คอยประคองเธอขึ้นรถอย่างระมัดระวังผู้ชายในรถเอาแต่จ้องโทรศัพท์มือถือโดยไม่ว่อกแว่กไปไหน ไม่รู้ว่ากำลังส่งข้อความหาใครอยู่รอจนกระทั่งหรงซูขึ้นรถมาคนขับรถก็ปิดประตูจากนั้นรถก็ค่อย ๆ ขับเคลื่อนออกจากบ้านใหญ่ภายในรถเงียบสงัดหรงซูลังเลและสับสนอยู่นาน ในที่สุดก็ยอมเปิดปาก เธอหันหน้าไปมองผู้ชายข้าง ๆ แล้วพูดว่า “ตอนนี้ร่างกายของฉันไม่ค่อยสะดวกแล้ว ฉันอย

“คุณปู่คะ!”จู่ ๆ ก็มีเสียงหวานใสนุ่มนวลดังแว่วมาฟู่นันนันสวมเสื้อโค้ตขนเป็ดสีชมพู หมวกหูกระต่ายขยับขึ้นลงตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเธอ ดูนุ่มฟูราวกับลูกกระต่ายตัวน้อยจริง ๆ เธอวิ่งเหยาะ ๆ ตรงมาหาทั้งสองคน โดยมีแม่บ้านคอยระแวดระวังอยู่ไม่ห่าง“คุณหนูคะ ช้า ๆ หน่อยค่ะ”ฟู่เซียนซงวิ่งไปหาหลานสาว โค้งตัวลงยื่นมือไปอุ้มนันนันขึ้นมา “โอ๊ะโอ นันนันเด็กน้อยของปู่ ระวังหน่อยสิลูก ถ้าหกล้มขึ้นมาจะทำยังไง”มือน้อย ๆ ของนันนันโอบรอบคอของฟู่เซียนซง แล้วจุ๊บลงบนแก้มของเขาฟอดใหญ่ฟู่เซียนซงยิ้มจนรอยย่นหางตาหยี อดไม่ได้ที่จะลูบหัวทุย ๆ ฟู ๆ ของเธอ “เรียกคุณอาเซิ่งสิ”ฟู่นันนันมองเซิ่งถิงเชิน แล้วเอ่ยเสียงใส “คุณอาเซิ่ง”เซิ่งถิงเชินมองด้วยสายตาอ่อนโยน ยื่นมือไปหานันนันแล้วถาม “ให้คุณอาอุ้มไหม?”ฟู่นันนันยื่นมือไปหาเซิ่งถิงเชินอย่างว่าง่าย เซิ่งถิงเชินรับนันนันมาอุ้มไว้ แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูเด็กน้อยฟู่เซียนซงถามนันนัน “คุณทวดยังโกรธอยู่อีกไหม?”นันนันส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก ตอบว่า “หนูทำเค้กให้คุณทวด คุณทวดดีใจมากเลยค่ะ”ฟู่เซียนซงหัวเราะ “คุณทวดชอบนันนันที่สุดเลยล่ะ”“...”ทั้งสองคนเล่นเป็

อันชิงเยว่ดึงสายตากลับมา แล้วเดินตามซูชิงจือเข้าไปในร้านวันนี้พวกเขามาที่นี่เพื่อพบกับญาติผู้ใหญ่ท่านหนึ่งในห้องส่วนตัวหลังจากพวกหรงซูกินมื้อเย็นเสร็จฉีเยี่ยนเฉาได้โทรศัพท์มาสั่งไว้ล่วงหน้าแล้ว ผู้จัดการร้านอาหารจึงงดคิดเงินพวกเธอโดยตรงเมื่อออกจากร้านอาหารเกล็ดหิมะก็โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า“หิมะแรกของปีนี้มาเร็วกว่าปีก่อน ๆ นะ” เจียงหวยซวี่พูดขึ้นหรงซูยื่นมือออกไปรับเกล็ดหิมะไว้ในฝ่ามือ วินาทีที่เกล็ดหิมะสัมผัสกับฝ่ามือของเธอก็ละลายหายไปในพริบตา “นั่นสิคะ! คงจะหนาวกว่าปีก่อน ๆ ด้วย”เผยหลานหัวประคองหรงซูเดินลงบันได ทั้งสามคนเดินไปยังที่จอดรถด้านหน้าหรงซูขึ้นรถ แล้วบอกลาเจียงหวยซวี่ตอนที่เจียงหวยซวี่หันหลังเดินไปที่รถของตัวเอง เขาก็มองเห็นอันชิงเยว่ที่ยืนอยู่ด้านหลังห่างออกไปไม่ไกลนักในปราดเดียวเธอสวมเสื้อโค้ตขนจิ้งจอกสีชมพู ปล่อยผมยาวสยาย ยืนอยู่ใต้แสงไฟริมถนน เกล็ดหิมะโปรยปรายอยู่รอบกายเธอ ช่างสวยงามจนไม่อาจละสายตาได้จริง ๆเจียงหวยซวี่ปรายตามองเธอแวบหนึ่ง แล้วรีบดึงสายตากลับมาอย่างรวดเร็ว เขาก้าวเดินตรงไปข้างหน้า ตอนที่เดินผ่านเธอ จู่ ๆ อันชิงเยว่ก็พูดขึ้น “ดูไม่อ

หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จเจียงหวยซวี่รู้ว่าเซิ่งถิงเชินกับคุณท่านฟู่มีเรื่องจะคุยกัน จึงขอตัวลากลับไปพร้อมกับผู้บริหารท่านอื่น ๆคุณท่านฟู่กับเซิ่งถิงเชินเดินเล่นไปเรื่อย ๆ พอเดินไปได้ระยะหนึ่ง คุณท่านฟู่ก็ถามขึ้น “คิดไว้หรือยังว่าจะตั้งชื่อเด็กว่าอะไร?”เซิ่งถิงเชินตอบ “ต้องรอเวลาตกฟากที่แน่ชัดของเด็กเกิดมาก่อนค่อยตัดสินใจครับ”คุณท่านฟู่เอ่ย “ไม่ว่าตอนนี้นายจะทำอะไร แต่เด็กก็ยังบริสุทธิ์อยู่เสมอ นายเองก็เป็นคนที่มีความรับผิดชอบต่อสังคมแล้ว ฉันหวังว่านายจะแบกรับความรับผิดชอบต่อครอบครัวได้เช่นกัน”ในใจลึก ๆ ของเขายังคงหวังให้เซิ่งถิงเชินรู้ตัวว่าผิดแล้วแก้ไข“เรื่องความรักและชีวิตแต่งงาน หากจัดการไม่ดี ผลกระทบก็จะติดตัวนายไปตลอดชีวิต แน่นอนว่าตอนนี้นายยังหนุ่มยังแน่น หน้าที่การงานประสบความสำเร็จ มีผู้หญิงที่ชอบ เลือดลมกำลังพลุ่งพล่าน คิดว่าตัวเองสามารถแก้ไขได้ทุกอย่าง คำพูดพวกนี้ของฉัน ในใจนายคงไม่อยากฟังนักหรอก ถึงยังไงในฐานะคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน ฉันก็แค่เตือนนายไว้ ความรักมันก็แค่ชั่วครู่ชั่วคราว การประคับประคองดูแลกันไปเรื่อย ๆ อย่างยาวนานต่างหากถึงจะเป็นชั่วชีวิต สุดท้ายไม่ว

งานแสดงดนตรีเริ่มขึ้นอารมณ์ดี ๆ ของซ่งเหยียนหายไปจนหมดโชคดีที่เปิดฉากมาก็เป็นอาจารย์หง นักร้องเสียงสูงที่เธอชอบคุณภาพของงานแสดงดนตรีครั้งนี้นับว่าสูงมากจริง ๆ ไม่ใช่ระดับทั่วไปที่จะเอามาเทียบชั้นได้เลยหรงซูฟังเสียงดนตรีแล้วค่อย ๆ ดึงอารมณ์ของตัวเองออกจากตัวเซิ่งถิงเชินความจริงแล้วเธอจะปลงตกได้อย่างสมบูรณ์แบบเหมือนที่แสดงออกภายนอกได้ที่ไหนกันจนกระทั่งได้เห็นคนที่เดินขึ้นมาแสดงบนเวทีเป็นคนต่อไป เธอสวมชุดเดรสยาวเกาะอกสีม่วงอ่อน ชายกระโปรงที่ฟูฟ่องประดับประดาไปด้วยเพชรเม็ดเล็ก รวบผมยาวเกล้าขึ้น เผยใบหน้าที่สวยงามหมดจด ทั่วทั้งร่างเปล่งประกายเจิดจรัสมุมของเธอสามารถมองเห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างของเซิ่งถิงเชินได้พอดี สายตาอันล้ำลึกของเขาจับจ้องไปยังหญิงสาวบนเวที ช่างดูจดจ่อเหลือเกินวินาทีที่อันชิงเยว่ปรากฏตัว ทั่วทั้งฮอลล์ก็มีเสียงฮือฮาด้วยความตื่นตะลึงดังขึ้นเป็นระลอก ทุกคนต่างพากันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปมิน่าล่ะ เซิ่งถิงเชินกับซูชิงจือถึงได้มาอยู่ที่นี่ แถมยังมีระดับผู้บริหารมาอีกตั้งหลายคน เกรงว่าคงจะมาให้กำลังใจอันชิงเยว่กันทั้งนั้นตอนนี้สีหน้าของซ่งเหยียนก็ไม่ได้ด