บททั้งหมดของ หย่ารักทวงใจ: บทที่ 301 - บทที่ 310

อันชิงเยว่ได้ยินคำพูดของเธอ สีหน้าที่เดิมทีก็ย่ำแย่อยู่แล้ว ยิ่งบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มที่อยู่ข้างกายเซิ่งถิงเชินหลุบตามองเธอ แล้วกล่าวว่า “ชิงเยว่ เธอไปก่อนเถอะ”อันชิงเยว่กัดริมฝีปากอย่างน้อยใจ ถลึงตาใส่หรงซูด้วยความเคียดแค้นแวบหนึ่ง ก่อนก้าวเดินจากไปเซิ่งถิงเชินหันสายตากลับมามองหรงซู แสงไฟสว่างสาดลงบนใบหน้าหล่อเหลาลุ่มลึกของชายหนุ่ม ดวงตาดำขลับเงียบงันคู่นั้นเย็นชาและยากจะคาดเดา“ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ตอนที่เหมยเหม่ยต้องการแม่ เธออยู่ที่ไหน?”ม่านตาของหรงซูหดเกร็งทันที เธอจ้องเขาเขม็ง ที่แท้เขากำลังโยนความผิดเรื่องที่เหมยเหม่ยถูกคนพูดจาเหลวไหลใส่ มาลงที่เธอสินะได้ยินเขากล่าวต่อว่า “ดังนั้นคนที่เธอควรจัดการให้ดีก็คือตัวเธอเอง ลองคิดดูเถอะว่าจะชดเชยให้เหมยเหม่ยยังไง ไม่ใช่เอาแต่คิดจะพาแกไปรู้จักกับผู้ชายที่ไม่เกี่ยวข้อง”อารมณ์ที่อัดแน่นอยู่ในอกของหรงซูพลุ่งพล่านขึ้นมา เธอมองชายหนุ่มตรงหน้าแล้วกล่าวว่า “เซิ่งถิงเชิน คุณนี่มันไร้ยางอายจริง ๆ”เซิ่งถิงเชินฟังคำพูดของหญิงสาว สีหน้ายังคงนิ่งสงบราวผิวน้ำ “ฉันไม่อยากเห็นเธอพาเหมยเหม่ยไปบ้านผู้ชายคนไหนอีกเป็นครั้ง

“คุณพ่อ”เหมยเหม่ยร้องเรียกอย่างดีใจหรงซูเดินเข้าไปยื่นกระเป๋านักเรียนในมือให้ชายหนุ่ม เซิ่งถิงเชินยื่นมือมารับไว้เหมยเหม่ยอยากให้หรงซูไปโรงเรียนอนุบาลกับตัวเองด้วยหรงซูกล่าวว่า “วันนี้ให้คุณพ่อไปส่งหนูนะ เดี๋ยวคุณน้าเอเวอลินต้องไปทำงานที่บริษัท”“งั้นก็ได้ค่ะ!”เหมยเหม่ยไม่ได้ดื้อดึงอะไรต่อเซิ่งถิงเชินจูงมือเหมยเหม่ย คอยประคองให้เธอขึ้นไปนั่งบนรถ หลังจากคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อยแล้ว เขาก็ขึ้นรถตามไป“คุณน้าเอเวอลิน บ๊ายบายค่ะ”หรงซูโบกมือบ๊ายบายให้ลูกสาวรถค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปหรงซูยืนอยู่ริมถนน มองเงียบ ๆ จนรถหายลับสายตาไป ถึงได้หมุนตัวกลับเข้าไปในวิลล่าภายในรถเหมยเหม่ยมองคุณพ่อเซิ่งถิงเชินมองสีหน้าเล็ก ๆ ของเหมยเหม่ยที่เมื่อครู่ยังสดใสอยู่ แต่จู่ ๆ ก็หงอยลง เขาจึงยื่นมือไปลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเธอ มุมปากมีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับอยู่ ก่อนเอ่ยว่า “เป็นอะไรไป หืม?”เหมยเหม่ยกล่าวว่า “คุณพ่อ หนูอยากให้คุณน้าเอเวอลินเป็นแม่ของหนู ถ้าคุณน้าเอเวอลินมาอยู่กับพวกเราก็คงดี”เซิ่งถิงเชินใช้นิ้วหัวแม่มือลูบแก้มลูกสาวเบา ๆ ก่อนถามว่า “แล้วเหมยเหม่ยเคยพูดเรื่องนี้กับคุณน้าเอเ

พอกินยาแล้วหรงซูก็รู้สึกว่าทั้งตัวผ่อนคลายลงไม่น้อยจริง ๆ เธองีบพักบนรถอยู่ครู่หนึ่ง พอกลับถึงบริษัทก็จัดการงานต่อทว่าช่วงบ่ายวันนั้นหรงซูก็ยังต้องเข้าโรงพยาบาลอยู่ดีเพราะอารมณ์ที่กดดันอย่างหนักทำให้ประจำเดือนมาเร็วกว่าปกติ ปวดท้องจนเธอฝืนทำงานต่อไม่ไหวจริง ๆจึงทำได้เพียงไปให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาลเจียงอวี่รู้ข่าวจากซ่งเหยียน เพราะซ่งเหยียนงานยุ่ง ไม่มีเวลาไปดูแลเธอ จึงได้แต่โทรหาคนว่างงานอย่างเจียงอวี่เจียงอวี่รับเด็ก ๆ แล้วก็ไปโรงพยาบาลทันทีเหมยเหม่ยรู้ว่าคุณน้าเอเวอลินป่วย ก็เป็นห่วงจนอยู่ไม่สุข รีบโทรหาหรงซูทันที“น้าไม่เป็นไร เหมยเหม่ยไม่ต้องห่วงนะ”เธอพยายามทำให้น้ำเสียงของตัวเองฟังดูเป็นปกติที่สุดแล้ว แต่ถ้าฟังดี ๆ ก็ยังสัมผัสได้ถึงความอ่อนแรงในน้ำเสียงแต่เหมยเหม่ยยังเป็นเด็ก ฟังไม่ออกหรอก เพียงแต่ในใจก็ยังร้อนรนมากอยู่ดีวันนี้เป็นบอดีการ์ดกับพี่เลี้ยงที่ไปรับเหมยเหม่ยเพราะเหมยเหม่ยจะไปโรงพยาบาล พี่เลี้ยงจึงโทรหาเซิ่งถิงเชินหนึ่งสาย“คุณเอเวอลินป่วยเข้าโรงพยาบาล ตอนนี้คุณหนูเหมยเหม่ยไปโรงพยาบาลแล้วค่ะ”เซิ่งถิงเชินฟังพี่เลี้ยงรายงานแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง

มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างของเหมยเหม่ยวางพาดอยู่บนขอบเตียง จู่ ๆ ก็หันไปยิ้มแฉ่งให้หรงซู แล้วร้องเรียกว่า “คุณแม่!”เมื่อได้ยินเช่นนั้นม่านตาของหรงซูสั่นไหวอย่างรุนแรง หัวใจราวกับถูกบางสิ่งกระแทกเข้าอย่างจัง อารมณ์โหยหาที่ถูกกดทับอยู่ในใจทะลักไปทั่วเส้นประสาททั้งร่างราวกับเขื่อนแตกชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้มองภาพตรงหน้าด้วยใบหน้าหล่อเหลาที่สงบนิ่งผ่านไปพักใหญ่หรงซูถึงได้ดึงสติกลับมา “เหมยเหม่ย ทำไมถึงเรียกแบบนั้นล่ะ?”เหมยเหม่ยกล่าวว่า “ก็คุณน้าพยาบาลบอกว่าคุณน้าเอเวอลินเป็นคุณแม่ของหนูนี่คะ!”“คุณแม่เจ็บไหมคะ เดี๋ยวเหมยเหม่ยเป่าให้เพี้ยง ๆ นะ”เหมยเหม่ยเปลี่ยนมาเรียกหรงซูว่าคุณแม่อย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับไม่รู้สึกเลยว่ามีตรงไหนผิดปกติชั่วขณะนั้นหรงซูกลับไม่รู้ว่าควรเอ่ยปากแก้ไขให้เหมยเหม่ยอย่างไรแต่สุดท้ายเธอก็ฝืนกลั้นความปวดใจ แล้วแก้ให้เหมยเหม่ยกลับมาเรียกเหมือนเดิมเหมยเหม่ยหน้าหงอยลงทันที “งั้นก็ได้ค่ะ!”หรงซูรู้สึกเพียงว่าหัวใจเหมือนถูกเข็มทิ่มแทงตอนที่เธอเงยหน้าขึ้นกลับบังเอิญสบเข้ากับดวงตาดำขลับคู่นั้น หัวใจของหรงซูพลันอึดอัด ราวกับเธอทำเรื่องที่ไม่อาจให้อ

ชั่วขณะนั้น บรรยากาศก็พลันตึงเครียดขึ้นมาเซิ่งถิงเจ๋อเอ่ยเตือนว่า “เรื่องนี้อย่าเพิ่งบอกป้าเผยกับคนอื่น ๆ เลย อย่าให้พวกเขาต้องพลอยเป็นห่วงไปด้วย”“ฉันรู้แล้ว”ตอนเที่ยงเซิ่งถิงเจ๋อกินมื้อเที่ยงที่บ้านตระกูลหรง จากนั้นก็ขับรถออกไปช่วงบ่ายตอนที่หรงซูกำลังจัดการงานอยู่ที่บ้าน ก็ได้รับสายจากเจียงอวี่ “เสี่ยวซู ทางพี่เผยอวี้เป็นยังไงบ้าง ยังไหวไหม”เธอเองก็ไม่สะดวกจะไปรบกวนเผยอวี้โดยตรงหรงซูกล่าวว่า “สถานการณ์ไม่ค่อยสู้ดีนัก หลังจากนี้เขาคงต้องยุ่งอีกพักใหญ่”เจียงอวี่พลันเครียดขึ้นมาทันที “ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่”หรงซูอธิบายสั้น ๆ ว่า “หุ้นส่วนของบริษัทแอบพี่ฉันไปเซ็นสัญญาเดิมพันผลประกอบการกับคนอื่น”เจียงอวี่ตกใจ ก่อนกล่าวอย่างโมโหว่า “คนคนนี้เป็นอะไรไปกันแน่ เรื่องใหญ่ขนาดเซ็นสัญญาเดิมพันผลประกอบการ ทำไมถึงไม่ปรึกษาพี่เผยอวี้เลย บริษัทก็ไม่ใช่ของเขาคนเดียวสักหน่อย?”หรงซูกล่าวว่า “สถานการณ์ค่อนข้างพิเศษน่ะ ฉันเชื่อว่าพี่ฉันจะจัดการได้”เจียงอวี่ถอนหายใจออกมา ก่อนกล่าวว่า “ฉันก็เชื่อพี่เผยอวี้เหมือนกัน แล้วคืนนี้พี่เผยอวี้จะกลับมาไหม?”หรงซูกล่าวว่า “น่าจะกลับมานะ”เจ