All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 321 - Chapter 330

การแย่งชิงอำนาจระหว่างซูชิงจือกับตระกูลอัน ไม่ใช่แค่เรื่องของทั้งสองฝ่ายธรรมดา ๆ เท่านั้นเซิ่งถิงเชินมาร่วมงานเลี้ยงเป็นเพื่อนอันชิงเยว่ ท่าทางเขาในตอนนี้ที่กำลังคุยกับอันหงต๋าอย่างออกรส คนไม่รู้ยังนึกว่าทั้งสองคนใกล้จะมีข่าวดีแล้ว นี่ทำให้ทุกคนรู้สึกว่าเขาอยู่ข้างตระกูลอันไม่ใช่เหรอพอเขามาร่วมงาน กลับกลายเป็นตัวเอกของงานไปแล้วหรงซูยืนหันหลังให้ทิศทางที่พวกเขายืนอยู่ พูดเสียงเรียบเหมือนไม่เกี่ยวกับตัวเอง “ใครจะไปรู้ล่ะคะ?”เซิ่งถิงเชินอยากทำอะไร คนอื่นไม่มีใครเคยมองออก มีแค่ตัวเขาเองที่รู้ดีฉีเยี่ยนเฉาเห็นสีหน้าเธอไม่ดี บอกว่า “ถ้ารู้แบบนี้แต่แรก เสี่ยวซูเธอกลับไปอยู่เป็นเพื่อนเหมยเหม่ยดีกว่า”หรงซูกำลังดื่มเหล้า กำลังจะพูดบางอย่าง แต่พอสังเกตเห็นสายตาฉีเยี่ยนเฉา เธอหันมองโดยสัญชาตญาณ พลันเห็นซูชิงจือที่กำลังเดินมาหาพวกเขาซูชิงจือเดินมาตรงหน้าทั้งสองคน แล้วทักทายอย่างมีมารยาท “สวัสดีครับ ประธานฉี คุณเอเวอลิน”ฉีเยี่ยนเฉายกแก้วเหล้าขึ้น ลุกขึ้นไปชนแก้วกับเขา “วันนี้ประธานซูอารมณ์ดีนะครับ”วันนี้พวกเขาเซ็นสัญญากับตระกูลอันอย่างเป็นทางการ ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าทั้งสองฝ่ายยืนอยู

แต่ตอนนี้เธอกลับมานอนเป็นเพื่อนเหมยเหม่ยอยู่ตรงนี้นอกจากหัวที่ยังรู้สึกหนักอึ้ง ร่างกายไม่มีตรงไหนที่รู้สึกไม่สบายแม้จะไม่รู้ว่าระหว่างนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่แต่สิ่งที่หรงซูมั่นใจได้ก็คือ เซิ่งถิงเชินเป็นคนพาเธอกลับมาตอนนี้เธอไม่อยากคิดอะไรมาก ยื่นมือดึงเหมยเหม่ยเข้ามาในอ้อมกอด แล้วกอดลูกไว้แน่นจนกระทั่งฟ้าเริ่มสางเหมยเหม่ยตื่นขึ้น แล้วขยี้ตา พอลืมตาก็เห็นคุณน้าเอเวอลินที่กำลังมองตัวเอง เธอทักทายด้วยเสียงอ่อนนุ่ม “มอร์นิ่งค่ะ คุณน้าเอเวอลิน”หรงซูลูบผมที่ยุ่งเหยิงของเธอ แล้วจูบลงบนหน้าผาก “มอร์นิ่งจ้ะ เด็กดี”เหมยเหม่ยรู้สึกตื่นตัวขึ้นมา จากนั้นเงยหน้าน้อย ๆ หอมไปที่แก้มของหรงซูดังฟอดสองคนแม่ลูกกะหนุงกะหนิงกันอยู่บนเตียง อ้อยอิ่งอยู่บนเตียง ไม่มีทีท่าจะลุกขึ้น“เมื่อคืนคุณน้าเอเวอลินเป็นลมกะทันหัน คุณพ่ออุ้มคุณน้ากลับมาค่ะ”เป็นไปตามคาดเซิ่งถิงเชินเป็นคนพาเธอกลับมาเพราะงั้นเขาเป็นคนช่วยเธอ?เมื่อคืนคนที่วางยาสลบเธอ ไม่ต้องคิด เธอก็เดาได้ว่าตกลงใครบงการอยู่เบื้องหลังเซิ่งถิงเชินเองก็คงเดาได้ขณะนี้เสียงประตูเปิดดังแกรกหรงซูหันไปมองตามเสียง พลันมองเห็นชา

ยิ่งคิดอันชิงเยว่ก็ยิ่งแค้นแต่ในใจก็กลัวอย่างบอกไม่ถูกตลอดทั้งคืนเซิ่งถิงเชินไม่ติดต่อเธอเลยเธอกระวนกระวายอยู่ทั้งคืนจนเช้าวันนี้เซิ่งถิงเชินก็ยังไม่ติดต่อเธอในที่สุดเธอทนไม่ไหวเลยโทรไปหาเซิ่งถิงเชินเขารับสายเขาบอกว่า “ชิงเยว่ ครั้งนี้เธอทำเกินไปแล้วนะ”อันชิงเยว่ได้ยินน้ำเสียงเด็ดขาดของเขา ในใจยิ่งน้อยใจทรมาน ชั่วขณะนั้นเธออดไม่ไหวเลยโมโหใส่เขา “พี่เชิน พี่คิดว่าตอนนี้เธอสวยขึ้นแล้ว พี่เลยชอบเธอใช่ไหม? เธอก็แค่ไปทำศัลยกรรม แล้วอยากกลับมาให้ท่าพี่”เธอนึกว่าในแวดวงนี้ไม่มีใครจะโดดเด่นไปกว่าเธอแล้ว แต่เมื่อเห็นหรงซูในตอนนี้ ทำให้เธอรู้สึกถึงความอันตรายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนทั้งที่เมื่อก่อนเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่อัปลักษณ์และอ้วนขนาดนั้น ตอนนี้กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้วกลับมาอีกครั้งอีกทั้งยังปรากฏตัวต่อหน้าเซิ่งถิงเชิน เธอมีเจตนาแอบแฝงอยู่แล้วเซิ่งถิงเชินบอก “ชิงเยว่ เธอสงบจิตสงบใจอยู่ที่บ้านตระกูลอันให้ดี”ความหมายของคำพูดนี้ ก็คือไม่อยากเจอเธออันชิงเยว่ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจอย่างที่สุด“ชิงเยว่ ลูกบอกแม่สิ ตกลงเกิดอะไรขึ้น?” ซูจิ่นซีคาดคั้นอย่างร้อนใจ “เป็นเพรา

นังแพศยานี่ มีสิทธิ์อะไรเซิ่งถิงเชินมองเธอเงียบ ๆหรงซูเดินลงมาชั้นล่าง แล้วสั่งพี่เลี้ยงว่า “ขึ้นไปดูเหมยเหม่ยข้างบนหน่อย”พี่เลี้ยงเหลือบมองเซิ่งถิงเชินแวบหนึ่ง จากนั้นก็เดินขึ้นไปชั้นบนหรงซูเดินตรงไปยังทิศทางที่ทั้งสองคนอยู่โดยไม่ชายตามองอะไรเลย ก่อนจะเอนตัวพิงโซฟา นั่งไขว่ห้าง กอดอก เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสวยงามคู่นั้นราวกับถูกฉาบด้วยชั้นน้ำแข็งเมื่อมองไปยังคนทั้งสอง“พวกคุณต่อเถอะ”อันชิงเยว่เพิ่งจะผละออกจากอ้อมอกของชายหนุ่มเล็กน้อย มองดูท่าทีเย่อหยิ่งของหญิงสาวที่ราวกับกำลังยืนอยู่บนที่สูงเพื่อพิพากษาพวกเขาเธอมีสิทธิ์อะไรมามองพวกเขาแบบนี้เธอแทบอยากจะพุ่งเข้าไปฉีกอกนังแพศยาคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอดเธอพยายามข่มความโกรธในใจไว้ แล้วเงยหน้ามองเซิ่งถิงเชินใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มดูเคร่งขรึม ภายในดวงตาฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัดในใจของอันชิงเยว่รู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อยทันทีเซิ่งถิงเชินมองอันชิงเยว่แล้วพูดว่า “ชิงเยว่ เธอกลับไปก่อน”อันชิงเยว่ซ่อนความไม่ยินยอมไว้ในแววตา เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ได้ยินเสียงเย้ยหยันของหรงซูดังขึ้น “ทำไมล่ะ ในเมื่อคุณหนูใหญ่อันมาถึ

ในที่สุดชายหนุ่มก็เอ่ยปาก “ผมทราบแล้วครับ”จากนั้นก็กดวางสายไปคืนนั้นหรงซูพาเหมยเหม่ยไปค้างคืนที่บ้านของเจียงอวี่วันต่อมาคืองานฉลองวันเกิดอายุครบแปดสิบปีของคุณท่านเจียงของขวัญที่หรงซูประมูลมาได้ก่อนหน้านี้ เธอได้มอบให้คุณท่านเจียงล่วงหน้าไปแล้วตอนที่ไปบ้านตระกูลเจียงเมื่อหลายวันก่อนช่วงบ่ายวันนั้น เจียงหวยซวี่ก็ยังคงรีบเดินทางกลับมาจนได้เมื่อได้พบเขาคิ้วและดวงตาดูเหนื่อยล้า ทั่วทั้งร่างดูซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัดฉีเยี่ยนเฉาวางมือลงบนไหล่ของเขา “รีบกลับมาจนได้สินะ!”เจียงหวยซวี่พยักหน้า “พวกนายก็เหนื่อยเหมือนกันนะ”ฉีเยี่ยนเฉาพูดพร้อมรอยยิ้ม “พวกเราเหนื่อยที่ไหนกัน นายต่างหากที่เหนื่อยที่สุด”หรงซูเดินเข้ามาแล้วเอ่ยว่า “ศาสตราจารย์คะ”เจียงหวยซวี่มองเธอ แล้วพยักหน้าเบา ๆ“ฉันขอไปดูคุณปู่ก่อนนะ เดี๋ยวค่อยคุยกัน”ฉีเยี่ยนเฉา “รีบไปเถอะ!”เจียงหวยซวี่ไปคุยกับพวกผู้ใหญ่ประมาณครึ่งชั่วโมงตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้กินอะไรเลยคุณนายเจียงให้พนักงานเตรียมอาหารไว้ล่วงหน้า ระหว่างที่เขากำลังกินอาหาร คุณนายเจียงก็นั่งลงข้าง ๆ เขา แล้วจึงถามขึ้นว่า “แม่ได้ยินเสี่ยวอ