Semua Bab หย่ารักทวงใจ: Bab 311 - Bab 320

เธอจะพาเหมยเหม่ยไปเมืองไห่ยังไงก็ต้องบอกเซิ่งถิงเชินพอโทรติด“มีอะไร?” เสียงเย็นชาของเขาดังขึ้นหรงซูกล่าว “พรุ่งนี้ฉันจะพาเหมยเหม่ยไปเมืองไห่”พอพูดจบปลายสายเงียบไปสองวินาที แล้วถาม “ไปกี่วัน?”หรงซูตอบ “ประมาณหนึ่งอาทิตย์”กลับมาก็พอดีกับเปิดพิจารณาคดีชั้นต้น แม้บทสรุปจะไม่เป็นที่พอใจ แต่ยังไงก็ต้องมีบทสรุปเซิ่งถิงเชินบอก “พาบอดีการ์ดกับพี่เลี้ยงของเหมยเหม่ยไปด้วย”เขาอนุญาตง่ายขนาดนี้เลย?เรื่องนี้ทำให้หรงซูอดประหลาดใจไม่ได้“พรุ่งนี้ไปไฟล์ตกี่โมง?” ชายหนุ่มถามอีก“ไปถึงเมืองไห่ตอนสิบโมงเช้า”“พรุ่งนี้เช้าค่อยมารับเหมยเหม่ย”พูดจบเซิ่งถิงเชินก็วางสายหรงซูวางมือถือลงเธอโทรไปหาผู้ดูแลของทางฝั่งอเมริกา สอบถามสถานการณ์ปัจจุบันของบริษัททางบริษัทเอ็นเอสไม่มีใครมาหาพวกเขาอีก ตอนนี้บริษัทดำเนินการอย่างปกติหรงซูโล่งอกไปชั่วขณะ “ค่ะ”คืนนั้นพอหรงซูกลับไปถึงบ้านเวลาประมาณสองทุ่มเซิ่งถิงเจ๋อมาที่บ้านตระกูลหรงเขากลับมาพร้อมเผยอวี้ พวกเขายังไม่ได้กินมื้อเย็นเผยหลานหัวกับแม่บ้านนำอาหารที่เตรียมไว้แล้วออกมาเสิร์ฟทั้งสองกำลังกินอาหารหรงซูนั่งอยู่ด้านข้าง ถ

“เสี่ยวซู!”หรงซูได้สติกลับมาแล้วหันกลับไปมองก็เห็นฉีเยี่ยนเฉาลงมาจากรถเดิมทีซูชิงจือที่เตรียมจะเดินเข้าล็อบบีได้ยินเสียงเรียก จึงเผลอหยุดเท้าลงกะทันหัน แล้วหันกลับมามองฉีเยี่ยนเฉามองเห็นซูชิงจือ เลยเดินเข้าไปหา พร้อมบอกหรงซู “เข้าไปทักทายหน่อย”ในเมื่อเจอกันแล้ว ก็ต้องเข้าไปทักทายกันทั้งสองเดินไปตรงหน้าซูชิงจือฉีเยี่ยนเฉายื่นมือออกไปก่อน แล้วทักทาย “ประธานซู ยินดีที่ได้เจอครับ”ซูชิงจือยื่นมือออกไปจับมือฉีเยี่ยนเฉา พูดเสียงเรียบ “ยินดีเช่นกันครับ”สำหรับการมาถึงของพวกเขา บนใบหน้าหล่อเหลาของซูชิงจือไม่มีความแปลกใจสักนิดทั้งสองฝ่ายไม่ได้คุยอะไรกันมากเดินเข้าล็อบบีบริษัทไปตาม ๆ กันหรงซูกับฉีเยี่ยนเฉา กำลังรอคนที่จะมารับพวกเขาอยู่ตรงล็อบบีหรงซูมองทิศทางที่ซูชิงจือจากไป บอกว่า “ดูท่าซูชิงจือคงรู้เรื่องที่หรงเอินร่วมงานกับอันหงเจี๋ยแล้ว”ฉีเยี่ยนเฉาตอบ “จะรู้แต่แรกแล้วละไม่ว่ายังไงตอนนี้ระหว่างตระกูลอันกับซูชิงจือ ทั้งสองฝ่ายไม่มีใครยอมถอย แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นแตกหักกันอย่างสิ้นเชิง แต่ตรงกลางแค่คั่นด้วยกระดาษบาง ๆ น่าจะใกล้แล้วละ”หรงซูกล่าว “แค่ดูว่าใครจะเป็นคนไปฉีก

หรงซูถาม “นี่เป็นของที่ประธานซูทำตกเหรอคะ?”เมื่อกี้ตอนซูชิงจือหยิบมือถือ ไม่ทันระวังเลยดึงนาฬิกาพกออกมาด้วย และมันตกลงบนพรมตรงทางเข้าเลยไม่มีเสียง ตอนใกล้จะขึ้นลิฟต์ แล้วเก็บมือถือลองจับดูถึงจะรู้ตัวซูชิงจือตอบ “เป็นของผม”หรงซูยื่นนาฬิกาพกให้เขา “ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ เดี๋ยวฉันจะจ่ายค่าซ่อมให้ประธานซูเอง”ซูชิงจือรับนาฬิกาพกไป ตอนนี้มันแยกเป็นสองส่วน กรอบกันรอยของภาพถ่ายเป็นรอย เขาดูอย่างละเอียดแวบหนึ่ง ต่อมาเก็บเข้าไปในกระเป๋า แล้วพูดกับหรงซู “ในเมื่อคุณเอเวอลินไม่ได้ตั้งใจ ก็ไม่ต้องชดใช้หรอกครับ”หรงซูเองก็ไม่ได้ยืนกรานซูชิงจือพยักหน้าให้ฉีเยี่ยนเฉาถือเป็นการทักทาย แล้วหันหลังจากไปฉีเยี่ยนเฉามองแผ่นหลังซูชิงจือที่จากไป แล้วพูดอย่างสอดรู้ “ดูท่าทางประหม่าของเขา ข้างในมีของวิเศษหรือไง”หรงซูมองเขาแวบหนึ่ง “ถ้าประธานฉีอยากรู้ คุณตามไปถามได้นะคะ”ฉีเยี่ยนเฉาหัวเราะ “ไม่จำเป็นหรอก ฉันไม่สนใจเรื่องของคนอื่นขนาดนั้น”ทั้งสองคนเดินไปทางลิฟต์จนกระทั่งเวลาสามทุ่มการนัดทานข้าวเสร็จสิ้นหรงซูกลับไปที่สวนเซียงซานเจียงอวี่พาหยาหย่ากลับไปแล้วเหมยเหม่ยยังไม่หลับ กำลังนอนวิ

พอฉีเยี่ยนเฉาไปถึงบริษัทแล้วเห็นหรงซู กลับรู้สึกแปลกใจมาก “ทำไมมาบริษัทเช้าขนาดนี้ ไม่อยู่กับเหมยเหม่ยเหรอ?”หรงซูกำลังดื่มกาแฟ บอกว่า “เซิ่งถิงเชินมาเมืองไห่ค่ะ”ฉีเยี่ยนเฉาประหลาดใจ กล่าว “เซิ่งถิงเชินรักเหมยเหม่ยมากเลยนะ ถ้ารู้อย่างนี้เธอไม่พาเหมยเหม่ยมาด้วยแต่แรกก็ดี”หรงซูพูดอย่างจนใจ “ก็นั่นสิคะ!”ไม่รู้ว่าเขามีธุระจริง ๆ หรือว่ามาที่นี่เพราะสาเหตุอย่างอื่นฉีเยี่ยนเฉามองเธอ อยากพูดบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรช่างเถอะยังไงเหมยเหม่ยก็เป็นลูกสาวหรงซู ห่างกันห้าปีแล้วกลับมา อีกทั้งเหมยเหม่ยพึ่งพิงเธอขนาดนี้ เป็นใครก็ตัดใจยากโดยเฉพาะเรื่องลูกสำหรับผู้หญิง พวกเธอมักจะใช้ความรู้สึกมากกว่าสติปัญญาแต่สุดท้ายเขาก็ยังพูดไปหนึ่งประโยค “เสี่ยวซู รอให้เหมยเหม่ยโตแล้ว จะต้องเข้าใจเธอแน่นอน”หรงซูพยักหน้าแล้วตอบรับ “ฉันทราบค่ะ”ตอนบ่ายสองโมงพิธีเซ็นสัญญาจัดเตรียมพร้อมแล้ว วันนี้ผู้ที่มาร่วมงานยังมีสื่อมวลชนที่เกี่ยวข้องคนที่มาร่วมงานวันนี้ไม่เพียงมีอันหงเจี๋ย ยังมีประธานอัน อันหงต๋า ซึ่งก็คือพ่อของอันชิงเยว่ คนที่อายุเกือบหกสิบแต่ยังดูแลรูปร่างได้ดี ท่วงท่าการเดินมีสง่า

เซิ่งถิงเชินสวมชุดสูทสั่งตัดสีดำ สง่าผ่าเผย ฝีเท้ามั่นคง ใบหน้าสูงส่งยังคงเย็นชาล้ำลึกเหมือนเดิมคนที่มาพร้อมกับเขายังมีซูชิงจือ เขาสวมชุดสูทสีเทา บุคลิกหล่อเหลาสง่างาม ดวงตาดูสุภาพอ่อนโยนกว่าผู้ชายที่อยู่ข้างกันตรงกลางระหว่างทั้งสองคนคืออันชิงเยว่ในชุดราตรีสีชมพูหรูหรา บนใบหน้าที่สวยงาม มีความดูแคลนแฝงอยู่ในรอยยิ้ม พอมองไปก็คือเจ้าหญิงที่ถูกครอบครัวประคบประหงมมือข้างหนึ่งของเธอควงแขนเซิ่งถิงเชิน ท่าทางใกล้ชิดทำให้มองปราดเดียวก็รู้ว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์กันแบบไหนเมื่อทั้งสามคนปรากฏตัวรูปโฉมที่โดดเด่นดึงดูดให้ทุกคนหันมองรีบมีคนเข้าไปพูดคุยสร้างสัมพันธ์ทันทีอันชิงเยว่เห็นพ่อกับแม่ ควงแขนเซิ่งถิงเชินบอกว่า “พี่เชิน เดินไปทักทายคุณพ่อคุณแม่ฉันหน่อยนะคะ”เซิ่งถิงเชินตอบรับทั้งสองเลยเดินไปหาซูจิ่นซีกับอันหงต๋า“พ่อคะ แม่คะ”พอซูจิ่นซีเห็นลูกสาว ในดวงตามีแต่ความรักและเอ็นดู “โตขนาดนี้แล้ว ทำตัวไม่เป็นผู้ใหญ่เลย”อันชิงเยว่เข้าไปกอดแขนของแม่ แล้วพูดออดอ้อน “เปล่านะคะ!”ซูจิ่นซีมองเซิ่งถิงเชิน “ถิงเชิน ชิงเยว่ไปทำงานกับเธอ เธอต้องสอนชิงเยว่ให้มากนะ อย่าให้เธอทำตัวเหมือนเม