Tous les chapitres de : Chapitre 331 - Chapitre 340

หรงซูเบิกตากว้างมองชายหนุ่มท่ามกลางความเงียบงันบรรยากาศโดยรอบตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับไร้สิ่งมีชีวิตไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดหรงซูเอ่ยปากขึ้นอย่างใจเย็น “เพราะงั้นเซิ่งถิงเชิน คุณถึงทำอะไรตามใจชอบได้ ส่วนฉันก็ทำได้แค่ถูกคุณชักใยอย่างนั้นใช่ไหม?”เซิ่งถิงเชินสูดหายใจเข้าลึก ๆ เขาชักมือกลับ ยืดตัวขึ้นยืนตรง ปรายตามองหญิงสาวตรงหน้า นัยน์ตาสีดำขลับราวกับถูกฉาบด้วยชั้นน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ “ในเมื่อตอนนั้นเลือกที่จะแต่งงานกับฉัน และคลอดเหมยเหม่ยออกมา เธอก็ควรจะเข้าใจว่าชีวิตของเธอไม่ใช่สิ่งที่เธอจะตัดสินใจได้เพียงคนเดียวอีกต่อไป”หรงซูกำมือแน่น สูดหายใจเข้าลึก ๆ มองหน้าเขาแล้วเอ่ยว่า “การที่เคยหลงรักคุณคือเรื่องโง่เขลาที่สุดที่ฉันทำในชีวิตนี้ เพราะรักคุณ เมื่อห้าปีก่อนฉันถึงยอมให้คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน ฉันรู้สึกผิดต่อเหมยเหม่ย เหมยเหม่ยคือความรับผิดชอบของฉัน แต่ฉันจะไม่ยอมให้คุณใช้เหมยเหม่ยมาบงการชีวิตของฉันหรอก”นัยน์ตาสีดำขลับของเซิ่งถิงเชินหรี่ลงเล็กน้อยทันใดนั้นก็เห็นมุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นอย่างมีความนัย เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า “เธอเก่งขึ้นกว่าเมื่อห้าปีก่

มือของเจียงหวยซวี่ที่กำลังพิมพ์คีย์บอร์ดชะงักไป เขามองไปที่เจียงอวี่แล้วถามว่า “แล้วเธออยากได้อะไรล่ะ?”เจียงอวี่ตอบว่า “ตอนนี้ยังคิดไม่ออกน่ะค่ะ”“งั้นถ้าคิดออกเมื่อไหร่ก็บอกพี่ได้ตลอดเลยนะ”“ตกลงค่ะ”เจียงหวยซวี่เห็นเธอยังไม่ไปไหน “ยังมีธุระอะไรอีกหรือเปล่า?”เจียงอวี่เชิดคางขึ้นเล็กน้อย มองทะลุปรุโปร่งถึงความคิดในใจของพี่ชายตัวเองด้วยสายตาเฉียบแหลม “พี่คะ อยากถามอะไรก็อย่าเก็บไว้ในใจเลย พี่กับฉันยังมีอะไรต้องเกรงใจกันอีก”เจียงหวยซวี่หัวเราะเบา ๆ อย่างจนปัญญา ยื่นมือไปถอดแว่นตาออก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นวดหัวตาด้วยความเหนื่อยล้า จากนั้นก็มองไปที่เจียงอวี่แล้วถามว่า “เธอคุยอะไรกับเสี่ยวซู?”เจียงอวี่เล่าเรื่องทั้งหมดให้เจียงหวยซวี่ฟังอย่างละเอียด“พี่รู้แล้วล่ะ”เจียงอวี่เลิกคิ้ว “พี่นี่เข้าใจเสี่ยวซูดีจริง ๆ นะ”เจียงหวยซวี่พูดว่า “ถ้าในอดีตเซิ่งถิงเชินมีความเห็นใจเสี่ยวซูแม้เพียงสักนิด เสี่ยวซูก็คงไม่เด็ดเดี่ยวอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้หรอก”แม้เจียงอวี่จะไม่รู้รายละเอียดว่าหรงซูเคยเจ็บช้ำน้ำใจยังไงมาบ้าง แต่เมื่อเห็นเซิ่งถิงเชินคนนี้ในปัจจุบัน ก็รู้ได้ทันทีว่าเขาไม่ใช่คนเย็

ศาสตราจารย์จงส่งเสียงอืมรับคำ แล้วเอ่ยเตือนว่า “คราวก่อนดูรายงานการตรวจร่างกายที่คุณส่งมา สุขภาพอยู่ในเกณฑ์ดีนะ จำไว้ว่าต้องไปตรวจร่างกายปีละครั้งด้วยล่ะ”เซิ่งถิงเชินตอบรับ “ผมทราบครับ”ตอนเที่ยงพวกเขาทานอาหารกลางวันที่บ้านตระกูลจงหลังมื้ออาหารก็ไม่ได้อยู่นานนัก เอ่ยลาแล้วจากมาเหมยเหม่ยอยากไปดูโลมาที่โอเชียนพาร์คเซิ่งถิงเชินจึงขับรถพาไปที่โอเชียนพาร์คโอเชียนพาร์คกว้างใหญ่มาก เวลาส่วนใหญ่เหมยเหม่ยจะถูกเซิ่งถิงเชินอุ้มไว้ แต่เหมยเหม่ยอยากให้คุณแม่อุ้มเซิ่งถิงเชินพูดว่า “คุณน้าเอเวอลินอุ้มเหมยเหม่ยนาน ๆ ไม่ไหวหรอก ให้พ่ออุ้มดีแล้ว”หรงซูฟังตอนที่เขาพูดชื่อเอเวอลินออกมา มันแฝงไปด้วยความเย้ยหยันอย่างเห็นได้ชัดเหมยเหม่ยร้องอ้อรับคำ “งั้นหนูจะจูงมือคุณแม่ คุณแม่จูงมือหนูหน่อยค่ะ”เหมยเหม่ยยื่นมือเล็ก ๆ ออกมา หรงซูจึงทำได้เพียงไปจับมือแกไว้ตลอดทางเธอเอาแต่เรียกคุณแม่เป็นระยะ ๆ ท่าทางดีใจและตื่นเต้นนั้น ราวกับอยากจะประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเธอมีคุณแม่แล้วอย่างนั้นแหละ เซิ่งถิงเชินถือกล้องถ่ายรูปให้ทั้งสองคนด้วยหน้าตาที่โดดเด่นของครอบครัว ตลอดทางจึงดึงดูดสายตาผู้คนให้หันมาม

หรงซูตวัดสายตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วเดินเลี่ยงผ่านตัวเขาไปตรง ๆเธอขึ้นรถของทนายกัวแล้วจากไปเซิ่งถิงเชินยืนอยู่กับที่ มองดูหรงซูจากไป บนใบหน้าไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ เขาหันไปมองทนายความ“ประธานเซิ่ง”“กลับบริษัทค่อยว่ากัน”“ครับ”เมื่อกลับมาถึงสำนักงานของทนายกัวผลลัพธ์ในวันนี้ล้วนอยู่ในความคาดหมายคดีฟ้องหย่าในประเทศตอนนี้ ลำพังแค่การนอกใจหรือความสัมพันธ์ร้าวฉานไม่สามารถนำมาเป็นหลักฐานที่มีน้ำหนักพอให้ศาลพิพากษาให้หย่าขาดได้ ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เซิ่งถิงเชินยังแสดงจุดยืนชัดเจนว่าไม่ต้องการหย่าแน่นอนว่านี่ไม่ใช่ว่าจะไม่มีหนทางเสียทีเดียว เพียงแต่ต้องใช้เวลาอย่างแน่นอนในเมื่อมีเรื่องข้อพิพาททางเศรษฐกิจเข้ามาเกี่ยวข้องแล้ว สู้ไปแย่งชิงสินสมรสของเซิ่งถิงเชินเลยดีกว่าหรงซูในตอนนี้ใจเย็นลง และยอมรับสภาพความเป็นจริงแล้ว“ตกลงค่ะ”เมื่อออกมาจากสำนักงานทนายความหรงซูก็ได้รับโทรศัพท์จากเซิ่งถิงเจ๋อ“เสี่ยวซู วันนี้เธอขึ้นศาลคดีฟ้องหย่าใช่ไหม ผลเป็นยังไงบ้าง?”หรงซูตอบ “ศาลจะนัดฟังคำพิพากษาในภายหลัง แต่คาดว่าคงไม่พิพากษาให้หย่าหรอก”เป็นผลลัพธ์ที่อยู่ในความคาดหมาย“เสี่ยวซู ค

หรงซูอยู่เป็นเพื่อนเหมยเหม่ยในคฤหาสน์มาตลอดใกล้จะถึงเวลาอาหารเย็นหรงซูลงมือเข้าครัวทำอาหารเย็นให้เหมยเหม่ยด้วยตัวเองเธอโทรศัพท์หาเจียงหวยซวี่ “ศาสตราจารย์คะ ขอโทษด้วยนะคะ คืนนี้ฉันคงไปฟังคอนเสิร์ตไม่ได้แล้ว”เจียงหวยซวี่ดูเหมือนจะไม่แปลกใจเลย เขาเอ่ยว่า “ได้ยินซ่งเหยียนบอกว่า เหมยเหม่ยป่วยเหรอ”หรงซูส่งเสียงอืมรับคำ“แล้วตอนนี้เหมยเหม่ยอาการดีขึ้นหรือยัง?”“ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ”“ก็ดีแล้ว คอนเสิร์ตจะไปฟังเมื่อไหร่ก็ได้ เธอดูแลเหมยเหม่ยให้ดีก่อนเถอะ”“ค่ะ”ตอนที่หรงซูทำอาหาร เหมยเหม่ยก็เดินตามเธอต้อย ๆ ราวกับเป็นลูกหมาน้อย คอยช่วยล้างผักคืนนั้นหรงซูอยู่ต่อเพื่ออยู่เป็นเพื่อนเหมยเหม่ยเวลาประมาณสองทุ่มเซิ่งถิงเชินกลับมาหรงซูกำลังนั่งดูการ์ตูนเป็นเพื่อนเหมยเหม่ยอยู่ในห้องรับแขก“คุณพ่อ”เซิ่งถิงเชินอุ้มเหมยเหม่ยขึ้นมา สองพ่อลูกคลอเคลียกันอยู่พักหนึ่งหรงซูพูดกับเหมยเหม่ยว่า “เหมยเหม่ย ให้คุณพ่ออยู่เป็นเพื่อนหนูก่อนนะ วันนี้งานของน้าเอเวอลินยังจัดการไม่เสร็จเลย”เหมยเหม่ยตอบ “ค่ะ”หรงซูไม่ได้มองชายหนุ่มมากนัก ก่อนจะหันหลังเดินขึ้นไปชั้นบนเธอกลับเข้าไปในห้อง