Lahat ng Kabanata ng หย่ารักทวงใจ: Kabanata 371 - Kabanata 380

หรงซูตรงไปที่ห้องรับรองพอเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นชายหนุ่มที่ยืนคุยสายอยู่หน้ากระจกหน้าต่างบานใหญ่ เขายืนอยู่ตรงนั้น แฝงความกดดันโดยมองไม่เห็น“เอเวอลิน คุณมาแล้ว” เมื่อผู้รับผิดชอบเห็นหรงซูก็ทักทายเธอหรงซูมองเซิ่งถิงเชินเซิ่งถิงเชินเบี่ยงตัวกลับมามองหรงซู ต่อมาพูดกับปลายสายอีกสองสามคำก็วางสายเขากลับไปนั่งลงตรงที่นั่งหรงซูปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ แล้วเดินเข้าไปถาม “ประธานเซิ่งมาที่นี่มีธุระอะไรคะ?”เซิ่งถิงเชินพิงพนักเก้าอี้ ท่าทางใจเย็น เมื่อเงยหน้าขึ้นกลับแฝงความดุดันที่ไม่ยอมให้ปฏิเสธ เขาพูดว่า “มาทำความเข้าใจผลการดำเนินงานในปัจจุบันของบริษัทเคยู รบกวนคุณเอเวอลิน ไปเอาข้อมูลโครงการทางการเงินภายในสองปีนี้มาทั้งหมด”หรงซูจ้องเขาเขม็ง ไม่รู้ว่าตกลงเขาอยากทำอะไรกันแน่เมื่อเห็นหรงซูไม่ขยับ ดวงตาเซิ่งถิงเชินเข้มขึ้นเล็กน้อย “คุณเอเวอลิน”หรงซูพูดกับผู้ดูแลที่อยู่ด้านข้าง “ไปทำมาหนึ่งชุด”ผู้ดูแลตอบรับ จากนั้นหันหลังออกจากห้องหรงซูเลื่อนเก้าอี้ตรงข้ามเขาออกมาหนึ่งตัว จากนั้นนั่งลง ต่อมาหยิบมือถือออกจากกระเป๋าแล้วส่งข้อความไปหาเดวิดวันนี้เซิ่งถิงเชินมาที่นี่กะทันหัน ไม่รู้ว่า

จ้าวเจิงหัวเราะ “ก็เปล่า”เขาเก็บสายตากลับมา เดินไปหาหรงซู อ้อมโต๊ะทำงานเดินไปตรงหน้าเธอ เมื่อมองสายตาหญิงสาวที่หวาดระแวง เขาหัวเราะอย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องประหม่า เอเวอลินต่อให้คุณเคยทำร้ายผม ผมก็ไม่ได้โทษคุณ”ระหว่างที่พูดเขาวางดอกกุหลาบไว้บนโต๊ะทำงาน ใช้มือหนึ่งยันขอบโต๊ะเอาไว้ พร้อมโน้มตัวลง เข้าไปใกล้หรงซูกลิ่นอายที่ทำให้เธอเกลียดชังและขยะแขยงจากก้นบึ้งของหัวใจพุ่งเข้ามาทันทีแววตาชายหนุ่มมีความลุ่มลึกแวบผ่าน ได้ยินเพียงเขาพูดด้วยเสียงแหบพร่า “ใครใช้ให้ผมชอบคุณขนาดนั้นล่ะ”วินาทีต่อมาเพียะ!หรงซูคว้าหนังสือเล่มหนึ่งบนโต๊ะ แล้วฟาดใส่หน้าเขาเต็มเหนี่ยว เธอลุกพรวดแล้วเว้นระยะห่างจากชายหนุ่ม “อย่ามาเข้าใกล้ฉัน!”จ้าวเจิงค่อย ๆ ยืนตัวตรง เอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม แล้วยกมือเช็ดแก้มที่โดนกระดาษบาดจนเป็นแผล เมื่อมองรอยเลือดเล็กน้อยบนปลายนิ้ว เขาไม่โกรธกลับยิ้ม ดวงตาลุ่มลึกเป็นประกาย ก่อนจะฉายแววสีแดงเลือดที่ทำให้หนาวสะท้านไปถึงสันหลังจู่ ๆ เขาก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวหรงซูเดินถอยหลังแต่ก็ยังช้าไปหนึ่งก้าว ข้อมือของเธอถูกมือใหญ่คว้าจับเอาไว้ อีกฝ่ายออกแรงดึง ทำให้ทั้งร่างของหรงซ

เธออยากตัดสายทิ้งโดยตรงแต่สุดท้ายก็รับสายได้ยินเสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น “ตอนนี้สมควรให้คำอธิบายกับฉันได้หรือยัง?”หรงซูไม่มีแรงจะรับมือกับเขาอีก “เซิ่งถิงเชินคุณต้องการอะไรก็พูดมาตรง ๆ เลย”พูดจบปลายสายตกอยู่ในความเงียบ กดดันจนรู้สึกว่าแทบจะหายใจไม่ออกหรงซูไม่ได้ยินเสียงตอบกลับของเขา เตรียมจะวางสาย พลันได้ยินเสียงของเขาพูดโดยไม่ยอมให้ปฏิเสธ “อีกสองวันไปร่วมงานอีเวนต์กับฉัน เตรียมตัวล่วงหน้าละ”พูดจบไม่ปล่อยโอกาสให้หรงซูปฏิเสธพลันวางสายเลยทันทีหรงซูชะงักไปสักครู่ ต่อมาโยนมือถือไปด้านข้างหลังกินอาหารเที่ยงเสร็จหรงซูทำงานอยู่ในวิลล่าบ่ายวันนั้นหลังจากเจียงหวยซวี่จัดการงานที่สำนักงานในนิวยอร์กเสร็จ ก็เดินทางไปวิลล่าที่พวกหรงซูเข้าพักเพราะรู้ล่วงหน้าว่าเจียงหวยซวี่จะมา ตอนเซิ่งถิงเจ๋อเห็นเขาเลยไม่แปลกใจ“พี่หวยซวี่ มาแล้วเหรอครับ” เซิ่งถิงเจ๋อทักทายเจียงหวยซวี่ตอบรับ “ช่วงนี้สบายดีไหม?”“ครับ สบายดี”หรงซูยังทำงานอยู่ในห้องหนังสือทั้งสองคนคุยกันอยู่ชั้นล่างอาหารเย็นเจียงหวยซวี่ช่วยกันเตรียมกับเซิ่งถิงเจ๋อ“ถิงเจ๋อ ฝีมือทำกับข้าวของนายดูแล้วไม่เลวนะ” เจี

“พี่ถิงเชิน พี่...”ใบหน้าหล่อเหลาของเซิ่งถิงเชินมองเซิ่งถิงเจ๋ออย่างเรียบเฉย ต่อมาสายตามองเข้าไปในบ้านหรงซูกับเจียงหวยซวี่ก็เห็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตูเช่นกันหรงซูตกตะลึงเขารู้ได้ยังไงว่าเธอพักอยู่ที่นี่?สายตาเซิ่งถิงเชินกวาดผ่านเจียงหวยซวี่ สุดท้ายไปหยุดที่หรงซู มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยแล้วเปล่งเสียงหัวเราะออกมาเขาเดินตรงเข้าไปในห้องรับแขกเซิ่งถิงเจ๋อยื่นมือออกไปขวางเขาไว้ทันที “พี่เชิน พี่จะทำอะไร?”เซิ่งถิงเชินชำเลืองมองเขา ดวงตาดำขลับเยือกเย็น น้ำเสียงเข้มขึ้น “ถิงเจ๋อ ต้องให้ฉันเตือนนายไหม ว่านายกำลังทำอะไรอยู่?” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาแฝงความกดข่มที่มองไม่เห็นเซิ่งถิงเจ๋อมองเขาด้วยสายตาเคร่งเครียดเซิ่งถิงเชินเก็บสายตากลับมา ก้าวเดินไปตรงหน้าหรงซูแล้วหยุด หลุบตามองเธอ “ดูเหมือนจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนะ”หรงซูประสานตากับชายหนุ่ม “ไม่เกี่ยวกับคุณ”เซิ่งถิงเชินแค่นเสียงเย็น จากนั้นกล่าวว่า “จะไปกับฉันเอง หรือให้ฉันพาเธอไป”ได้ยินแบบนั้นเจียงหวยซวี่จ้องเซิ่งถิงเชินด้วยสายตาระแวงทันทีหรงซูสีหน้าไร้อารมณ์พูดอย่างเรียบเฉย “ขอโทษ วันนี้ฉันมีนัดแล้ว”ชา

เดวิดรับประกัน “วางใจเถอะ งานเลี้ยงคืนนี้เขาไม่กล้าทำอะไรคุณหรอก คืนนี้คุณเป็นคนของผม ถ้าเขามาทำรุ่มร่ามกับคุณ ผมไม่ยอมแน่นอน”หรงซูยิ้มเดวิดพาเธอไปที่สตูดิโอของกูรูแฟชั่นระดับนานาชาติคนหนึ่ง ชุดราตรีในมือเขาคือชุดที่นำมาแสดงบนรันเวย์ ซึ่งเป็นคอลเล็กชันล่าสุดของแบรนด์ไฮเอนด์แบรนด์หนึ่ง ที่ยังไม่เปิดตัวอย่างเป็นทางการกูรูแนะนำตามรูปลักษณ์และบุคลิกของหรงซูให้เธอสองชุดหรงซูลองสวมชุด ชุดแรกคือชุดราตรีสายเดี่ยวสีเขียวผ้าซาตินเงาระยับ แม้จะไม่มีการออกแบบที่สลับซับซ้อนเกินไป กลับดูเรียบโก้และสูงส่งดึงดูดสายตามาก เมื่อสวมอยู่บนตัวหรงซู ยิ่งขับเน้นเรือนร่างที่งดงามและบุคลิกภาพที่น่าหลงใหลของเธอสายตาจากดวงตาสีเขียวของเดวิดจ้องอย่างลุ่มลึกต่อมาหรงซูไปเปลี่ยนอีกชุด เป็นชุดราตรียาวแบบเกาะอกสีน้ำเงินไล่สี เข้าคู่กับผ้าคลุมไหล่ผืนหนึ่ง เม็ดคริสตัลที่ประดับอยู่บนชายกระโปรงแผ่สยาย ราวกับแสงแดดที่สาดส่องลงบนผิวน้ำทะเลที่เคลื่อนไหว ส่องประกายวิบวับหรงซูชอบชุดราตรีทั้งสองมาก ชุดหนึ่งค่อนข้างเซ็กซี่ อีกชุดหนึ่งค่อนข้างละมุนเหมือนนางฟ้าสุดท้ายหรงซูเลือกชุดราตรียาวสีน้ำเงินไล่สีรอให้หรงซูแต่