Tous les chapitres de : Chapitre 351 - Chapitre 360

หรงซูมองมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง ไม่ได้ว่าอะไรเธอได้ยินเสียงฟู่นันนันที่ดังขึ้นด้านหลัง “คุณอาถิงเจ๋อ”หรงซูหันหลังแล้วมองไปตามที่มาของเสียง ก็เห็นเซิ่งถิงเจ๋อหรงซูจูงเหมยเหม่ยเข้าไปหา“คุณอาเล็ก” เหมยเหม่ยเรียกเขาเซิ่งถิงเจ๋อหันไปมอง แล้วสบตากับหรงซู ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มเขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วอุ้มเหมยเหม่ยขึ้นสูงเหมยเหม่ยหัวเราะอย่างมีความสุขเซิ่งถิงเจ๋อวางเหมยเหม่ยลง เงยหน้ามองเห็นเซิ่งถิงเชินที่เดินมาหยุดข้างกายหรงซูรอยยิ้มในแววตาถูกเก็บรวบ แล้วเรียกเขา “พี่”เซิ่งถิงเชินตอบรับ “มาแล้วเหรอ”งานเลี้ยงจบลงตอนสามทุ่มฟู่สิงโจวกับเจี่ยงเวยหยางทยอยบอกลาแขกเหรื่อก่อนสีหมิงซานจะจากไปเธอจับมือหรงซูบอกว่า “ครั้งหน้ามีเวลาค่อยนัดเจอกันนะ”หรงซูพยักหน้าแล้วยิ้มตอบ “ได้สิ”สีจิ้นชวนบอกลาพวกเซิ่งถิงเชิน แล้วขึ้นรถจากไปเซิ่งถิงเชินกำลังอุ้มเหมยเหม่ยที่นอนหลับสนิท วันนี้เธอเล่นตั้งแต่เช้ายันค่ำ เมื่อกี้ได้พักสักครู่ เหมยเหม่ยก็ง่วงไม่ไหวจนนอนหลับไป เขาบอกลาสองสามีภรรยาฟู่สิงโจว จากนั้นพาเหมยเหม่ยไปขึ้นรถโดยตรงเจี่ยงเวยหยางมองหรงซูแวบหนึ่ง หรงซูเองก็มองเธอ “งั

แต่หลังจากรีบเปลี่ยนไปถ่ายทอดช่องอื่นแล้วหรงซูยังคงนั่งอยู่ ขณะรอคอยคำตอบของซูชิงจือซูชิงจือมองหรงซู ในดวงตาดำขลับคือความมืดหม่นที่มองไม่ออกทีมงานเดินเข้าไป แล้วบอกกับทั้งสองคน “ประธานซู คุณเอเวอลิน การสัมภาษณ์จบแล้ว”ซูชิงจือเป็นฝ่ายลุกขึ้นยืนก่อน แล้วยิ้มให้หรงซูอย่างสุภาพบอกว่า “คุณเอเวอลิน ผมขอตัวก่อนนะครับ”หลังซูชิงจือลงจากเวที ผู้กำกับรีบเข้าไปขอโทษขอโพยซูชิงจือเองก็เป็นแขกที่ทางรายการเชิญมาอย่างยากเย็น และเป็นคนที่ล่วงเกินไม่ได้ด้วยท่าทีที่ซูชิงจือมีต่อผู้กำกับถือว่าสุภาพ “ไม่เป็นไร” บนใบหน้าไม่มีอารมณ์โกรธแต่อย่างใดผู้กำกับมองเขา บุคคลระดับนี้มักจะไม่แสดงออกทางสีหน้า ภายนอกไม่ถือสา แต่ลับหลังอาจจะลงมือทำบางอย่างหรือเปล่าก็ไม่แน่เขาส่งซูชิงจือออกจากห้องส่งพอผู้กำกับกลับมา ก็มองหรงซูแล้วถาม “คุณเอเวอลิน ทำไมเมื่อกี้ถึงได้ถามคำถามที่เป็นเรื่องส่วนตัว แล้วยังลากเซิ่งถิงเชินเข้ามาเกี่ยวครับ? คุณน่าจะรู้ว่าเซิ่งถิงเชินเป็นใคร?”แม้ผู้กำกับจะไม่พอใจมาก แต่น้ำเสียงก็ยังเกรงใจหรงซูพูดอย่างใจเย็น “ถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้น ฉันรับผิดชอบเองค่ะ”เอเวอลินเองก็เป็นคนที่ประธา

หรงซูรีบก้าวเดินไปหาเหมยเหม่ย เหมยเหม่ยวิ่งเข้าไปกอดเธอ หรงซูโน้มตัวลงเล็กน้อยแล้วลูบศีรษะของเหมยเหม่ย ก่อนถามว่า “ทำไมเหมยเหม่ยถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะจ๊ะ?”เหมยเหม่ยใช้มือทั้งสองข้างดึงมือของหรงซู เดินออกไปข้างนอกพลางพูดว่า “คุณพ่อรอพวกเราอยู่ข้างนอกค่ะ คุณน้าเอเวอลินพวกเรารีบไปกันเถอะ”เมื่อออกมาจากอาคารบริษัทริมถนนมีรถโรลส์รอยซ์คันหนึ่งจอดอยู่คนขับรถลงจากรถ เดินเข้ามาเปิดประตูรถ พอเดินเข้าไปใกล้ หรงซูก็เห็นชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างพิงพนักอยู่ภายในรถ มองเห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้างที่มีสันกรามคมชัด สวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ปลายขากางเกงสูทรีดเรียบกริบไร้รอยยับ สวมรองเท้าหนังทำมือพื้นบางสีแดง รูปร่างสูงโปร่งหล่อเหลาเซิ่งถิงเชินวางแท็บเล็ตในมือลง หันหน้ามองออกไปนอกประตูรถ“คุณน้าเอเวอลิน พวกเรารีบขึ้นรถกันเถอะค่ะ”หรงซูยืนนิ่งอยู่ข้างนอกรถไม่ขยับ เธอทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ จับไหล่ของเหมยเหม่ยเอาไว้ แล้วถามว่า “เหมยเหม่ยจะพาน้าไปไหนจ๊ะ?”เหมยเหม่ยตอบว่า “มีภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องใหม่เพิ่งเข้าฉาย คุณน้าเอเวอลินกับคุณพ่อไปดูเป็นเพื่อนหนูนะคะ”หรงซูพูดว่า “วันนี้ก็เย็นมากแล้ว พรุ่งนี้น้าค่อยไปดูเ

เซิ่งถิงเชินยืนอยู่กับที่ นัยน์ตาสีดำขลับจ้องมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่เดินจากไปเขม็ง บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนน่าหวาดหวั่นระหว่างทางกลับหรงซูได้รับโทรศัพท์จากเจียงหวยซวี่ แม้จะเป็นวันหยุด แต่ทั้งคู่ต่างก็เป็นคนบ้างานเขาเองก็เพิ่งจัดการงานเสร็จและได้รับข่าวหรงซูถึงเพิ่งรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นบนอินเทอร์เน็ตเมื่อช่วงบ่ายการเคลื่อนไหวของฝั่งเซิ่งถิงเชินรวดเร็วจริง ๆ นี่ทำให้เธอได้เห็นถึงเล่ห์เหลี่ยมแห่งทุนนิยมของเขา ในเวลาสั้น ๆ เพียงเท่านี้ เขาก็สามารถลบร่องรอยทุกอย่างที่เกี่ยวกับตัวเองออกไปได้จนหมดสิ้นแต่ท้ายที่สุดแล้วใครกันที่ต้องการประกาศเรื่องนี้ให้ผู้คนได้รับรู้ในวงกว้าง“ทางฝั่งเซิ่งถิงเชินไม่ได้มาหาเรื่องเธอใช่ไหม!”หรงซูในตอนนี้ใจเย็นลงอย่างสมบูรณ์แล้ว เธอตอบว่า “ไม่ค่ะ”“ก็ดีแล้ว แต่เสี่ยวซู ทำไมจู่ ๆ เธอถึงทำแบบนี้ล่ะ?”หรงซูสูดลมหายใจเข้า แล้วตอบว่า “มันอัดอั้นตันใจน่ะค่ะ ถ้ามีโอกาสแล้วไม่ระบายออกมา คนที่ต้องเจ็บปวดก็มีแค่ฉันคนเดียว”เธอพูดอย่างอ้อมค้อมมากพอแล้ว ยังไงซะเธอก็ยังต้องนึกถึงประธานหู จะดึงคนอื่นเข้ามาเดือดร้อนด้วยจริง ๆ ไม่ได้ทั้งสองคนคุยกันสองสามประโ

เซิ่งถิงเชินหิ้วกล่องข้าวเก็บอุณหภูมิมาที่โรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมซูชิงจือซูชิงจือมองเห็นคนที่เดินเข้ามา “นายมาได้ยังไง?” เขาสังเกตเห็นรอยแผลที่แก้มซ้ายของอีกฝ่าย จึงประหลาดใจเล็กน้อยและเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “หน้าไปโดนอะไรมา?”เซิ่งถิงเชินเดินเข้าไปหา ไม่ได้ตอบคำถามของเขา วางกล่องข้าวเก็บอุณหภูมิลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วถามว่า “ตอนนี้ดีขึ้นบ้างหรือยัง?”ซูชิงจือตอบ “ดีขึ้นมากแล้ว”“ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม กินข้าวก่อนเถอะ”ซูชิงจือมองออกไปนอกหน้าต่าง แววตาหม่นหมอง พลางตอบว่า “ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ ไม่อยากกินน่ะ”เซิ่งถิงเชินหลุบตามองเขา แล้วถามว่า “เป็นอะไรไป มีเรื่องไม่สบายใจเหรอ?”ซูจิ่นซีโทรศัพท์มาหาเขา บอกว่าจู่ ๆ ซูชิงจือก็ไม่รับสาย เซิ่งถิงเชินโทรไปหาเขาก็ไม่ติด หลังจากติดต่อคนรอบตัวไปทั่ว ถึงได้รู้ว่าวันนี้เขานัดกินข้าวกับใคร และได้รู้จากปากของคนคนนั้นว่าซูชิงจือปวดหัวกะทันหันจนต้องเข้าโรงพยาบาลซูชิงจือไม่ได้ตอบ เขาหันกลับมามองเซิ่งถิงเชิน แล้วพูดว่า “กลับไปอยู่เป็นเพื่อนลูกสาวนายดี ๆ เถอะ ฉันอยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียว”เซิ่งถิงเชินลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งพิงทันที “เหมยเหม่ยมีคนอย