All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 611 - Chapter 620

บังเอิญว่าเธอรู้จักชายคนนี้ด้วย เขาคือประธานเหลียง ประธานบริษัทในทะเบียนหลักทรัพย์แห่งหนึ่งหรงซูรู้ดีว่าที่ประธานเหลียงมีฐานะอย่างทุกวันนี้ได้ ล้วนเป็นเพราะครอบครัวภรรยาคอยสนับสนุนตอนนั้นเอง จู่ ๆ หญิงสาวก็พูดขึ้นมาว่าอยากไปห้องน้ำประธานเหลียงหันกลับมาเห็นหรงซูพอดี เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเป็นฝ่ายทักว่า “เอเวอลิน ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญเจอคุณที่นี่”หรงซูยิ้มตอบ “สวัสดีค่ะ ประธานเหลียง”เมื่อหญิงสาวข้างกายประธานเหลียงมองหรงซู แววตาก็ฉายความระแวดระวังขึ้นมาทันที “คุณคนนี้คือ...”ประธานเหลียงอธิบายว่า “เอเวอลินเป็นผู้อำนวยการฝ่ายลงทุนของบริษัทการลงทุนหรงเอิน”หญิงสาวอดกวาดตามองหรงซูตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่ได้ พลางสงสัยว่าอายุยังน้อยขนาดนี้ก็ได้เป็นผู้อำนวยการแล้ว เกรงว่าคงใช้เรือนร่างไต่เต้าขึ้นมาแน่นอนว่าหรงซูสังเกตเห็นความสงสัยและดูแคลนในแววตาของอีกฝ่าย“งั้นคุณไปห้องน้ำก่อน ผมจะรออยู่ตรงนี้” ประธานเหลียงพูดกับหญิงสาวหลังปีใหม่มีโปรเจกต์หนึ่งที่เขาต้องการร่วมงานกับหรงเอิน บังเอิญมาเจอหรงซูที่นี่ เขาจึงไม่อยากพลาดโอกาสนี้หญิงสาวก็รู้กาลเทศะดี เธอประคองท้องเดินจากไปหรงซูไม่ได

ซูชิงจือกดเข้าไปก็เห็นไทม์ไลน์ที่หรงซูโพสต์ แสงแดด สนามหญ้า อาหารรสเลิศและไวน์ชั้นดี ว่าวที่โบยบินอยู่บนท้องฟ้า รวมถึงเพื่อนและครอบครัวที่อยู่ข้างกาย ในภาพถ่ายหมู่ภาพหนึ่ง เธอยิ้มอย่างสดใสและมีความสุขเขากดไลก์ให้เงียบ ๆเขาหันไปมองชายหนุ่มที่มีใบหน้าด้านข้างเย็นขรึม แล้วพูดว่า “เสี่ยวซูพาเหมยเหม่ยไปตั้งแคมป์ปิงย่างบาร์บีคิว”หรงซูไม่ได้ถ่ายรูปเหมยเหม่ยลงไทม์ไลน์ แต่เหมยเหม่ยต้องอยู่กับเธอแน่นอนเซิ่งถิงเชินไม่ตอบ เพียงพูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ว่า “ยังเช้าอยู่ ไปขับรถแข่งสักสองรอบกัน” พูดจบก็ลุกขึ้นเดินจากไปซูชิงจือมองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เดินจากไปราวห้าโมงครึ่งยามเย็น ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ คล้อยต่ำ แสงสีทองยามอัสดงสาดลงบนสนามหญ้า ย้อมทุกสิ่งให้กลายเป็นสีส้มอบอุ่นทุกคนจึงเก็บของเตรียมกลับเจียงอวี่พาหยาหย่านั่งรถของเผยอวี้ เจียงหวยซวี่นั่งรถของฉีเยี่ยนเฉา ส่วนหรงซูดื่มไวน์แดงไปเล็กน้อย เซิ่งถิงเจ๋อจึงขับรถของเธอไปส่งเธอกับเหมยเหม่ยรถค่อย ๆ แล่นออกไป ไม่นานเหมยเหม่ยก็เอนศีรษะพิงไหล่หรงซู หลับตาสนิท หายใจสม่ำเสมอ และผล็อยหลับไปเงียบ ๆเซิ่งถิงเจ๋อรู้ว่าเซิ่งถิงเชินเตรียมไปฉลอ

จนกระทั่งพวกเขาเตรียมออกเดินทาง หรงซูก็ไม่พูดถึงหรือถามเรื่องเมื่อคืน ต่อหน้าเหมยเหม่ย เธอยังคงพูดคุยกับเซิ่งถิงเชินตามปกติ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรงซูนั่งหันข้างอยู่บนพรม ต่อจิ๊กซอว์เป็นเพื่อนเหมยเหม่ย แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่เข้ามาในห้องรับแขก ตกกระทบบนร่างของสองแม่ลูกพอดี หญิงสาวผู้แสนอ่อนโยนกับเด็กหญิงตัวน้อยที่น่ารักสวยงาม ท่ามกลางแสงนวลโทนอุ่น งดงามราวกับภาพวาดสีน้ำมันชายหนุ่มรูปงามนั่งอยู่บนโซฟา มองการ์ตูนในโทรทัศน์ ทุกอย่างดูอบอุ่นและกลมเกลียวเซิ่งถิงเชินละสายตาจากหน้าจอโทรทัศน์ แล้วมองไปยังสองแม่ลูกทันใดนั้นชายหนุ่มเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นว่า “ได้ยินว่าเมื่อวานประธานเหลียงของเหวินไท่ถูกคุณนายเหลียงจับได้ที่ห้างว่าอยู่กับผู้หญิงคนอื่น อีกฝ่ายตั้งครรภ์แล้วด้วย”เมื่อหรงซูได้ยิน มือที่ถือชิ้นจิ๊กซอว์ก็ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะขยับต่อ สีหน้าไม่ปรากฏความเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อยเรื่องอื้อฉาวของประธานบริษัทในตลาดหลักทรัพย์แพร่สะพัดจนรู้กันทั่วก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพียงแต่เธอไม่คิดว่าเรื่องจะไปถึงหูเซิ่งถิงเชินแล้วเรื่องคนอื่นนอกใจแล้วถูกจับได้ เขากลับพูดได้อย่างสบายอารมณ์เหลื

หรงซูพูดว่า “วันหยุดใกล้จะหมดแล้ว ฉันต้องกลับไปเตรียมตัวล่วงหน้าค่ะ พรุ่งนี้จะกลับพร้อมพวกพี่”เผยอวี้พยักหน้าตอบว่า “ได้”เหมยเหม่ยแนะนำหยาหย่าให้ฟู่นันนันและคนอื่น ๆ รู้จัก เด็ก ๆ หลายคนก็เล่นสนิทกันอย่างรวดเร็วเซิ่งถิงเชินพูดกับเซิ่งถิงอวี้ว่า “พี่ ช่วยต้อนรับเผยอวี้หน่อย”เซิ่งถิงอวี้มองเขาแล้วถามว่า “ตอนนี้นายเอาจริงแล้วเหรอ?”เซิ่งถิงเชินยกมุมปากยิ้ม “ฝากด้วยนะ”เซิ่งถิงอวี้เดินเข้าไปทักทายเผยอวี้ เผยอวี้ยื่นมือจับมือกับเขาและตอบกลับอย่างสุขุม ไม่ถ่อมตัวหรือวางท่าเกินไปแขกทยอยเดินทางมาถึง ล้วนเป็นบุคคลมีชื่อเสียงในสังคมออสเตรเลีย มีทั้งชาวจีนที่มาทำธุรกิจที่นี่ ชาวจีนโพ้นทะเล และคนท้องถิ่น เนื่องจากเป็นงานวันเกิดของเหมยเหม่ย บ้านไหนมีลูกก็ต่างพาลูกมาร่วมงานด้วยเซิ่งถิงเชินรับรองและต้อนรับแขกเพียงลำพัง ส่วนหรงซูจงใจหลีกเลี่ยงเขาเซิ่งถิงเชินก็ไม่ได้ฝืนบังคับเธอ ดังนั้นคนอื่นจึงไม่รู้เลยว่าวันนี้แม่ของเหมยเหม่ยมาร่วมฉลองวันเกิดกับเธอด้วยวงสังคมของเหมยเหม่ยที่นี่กว้างขวางไม่น้อย เด็ก ๆ ที่มาร่วมงานแทบทุกคนเธอล้วนรู้จักเด็กผู้ชายไม่น้อยพากันวนเวียนอยู่รอบตัวเธอ พูดคุย

เซิ่งถิงเชินกล่าวขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงาน ท่าทางสุภาพสง่างาม สุขุมเป็นผู้ใหญ่ แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของชนชั้นสูงที่ติดตัวมาแต่กำเนิดในสายตาคนนอก เขาคือผู้ชายที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้เหมยเหม่ยบรรเลงเปียโน เซิ่งถิงเชินยื่นมือไปจับมือหรงซูเพื่อเต้นรำเปิดงานแสงสปอตไลต์สาดลงบนร่างของทั้งคู่ แสงเงาขับเน้นเรือนร่างจนดูเปล่งประกาย งดงามราวกับภาพฝัน เซิ่งถิงเชินใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวหญิงสาว อีกข้างกุมมือเธอไว้ ภายใต้แสงไฟ สายตาที่เขามองเธอทั้งลึกซึ้งและอ่อนโยนส่วนหรงซูหลุบตาหลบสายตาของเขา ไม่ยอมมองเขาได้ยินเพียงเสียงของชายหนุ่มดังมาจากเหนือศีรษะว่า “วันนี้ต้องเป็นวันเกิดที่เหมยเหม่ยมีความสุขที่สุดแน่”หรงซูไม่ได้ตอบเขาเซิ่งถิงเชินมองสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ของหญิงสาว มือที่โอบเอวเธอกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย หรงซูจึงเงยหน้ามองเขาเซิ่งถิงเชินจ้องเธอด้วยดวงตาลุ่มลึก ก่อนลดเสียงลงพูดว่า “ถ้าเธอมีอารมณ์อะไรไว้ค่อยระบายใส่ฉันทีหลัง แต่วันนี้เป็นวันเกิดของเหมยเหม่ย คนก็มองอยู่ตั้งเยอะ อย่างน้อยก็ทำตัวให้ดูมีความสุขหน่อย”หรงซูหลุบตาลง พูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งว่า “ฉันไม่มีอะไรต้องระบาย แล้วก็ไม่ได้ไม่พอ