Alle Kapitel von หย่ารักทวงใจ: Kapitel 591 – Kapitel 600

“พี่ชายฉันโทรมา ไปรับสายก่อนนะ”“ไปเถอะ!”เจียงอวี่เดินไปยังมุมที่เงียบกว่าเพื่อรับสาย“ฮัลโหล พี่”เสียงของเจียงหวยซวี่ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มและเคร่งขรึมเป็นพิเศษ “ยังไม่กลับอีกเหรอ?”หัวใจของเจียงอวี่พลันกระตุกวูบเมื่อครู่เธอเพิ่งอัดคลิปตอนเสี่ยวซูเต้น แล้วตั้งใจส่งให้พี่ชายดูโดยเฉพาะตอนนี้พอได้ยินน้ำเสียงของพี่ชาย เจียงอวี่ก็รู้สึกร้อนตัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “ยังไม่ดึกสักหน่อย นาน ๆ ทีจะได้มาผ่อนคลายบ้าง พี่ดูสิว่าเสี่ยวซูเต้นเป็นยังไง ถ้าฉันเป็นผู้ชายนะ ฉันคงอยากแต่งเสี่ยวซูเข้าบ้านเสียเดี๋ยวนี้เลย”น้ำเสียงของเจียงหวยซวี่ยิ่งเย็นลง “รีบกลับ” เป็นน้ำเสียงที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้งเจียงอวี่สะดุ้งในใจ แต่ก็ยังรวบรวมความกล้าแซวว่า “พี่ พี่คงไม่ได้หึงใช่ไหม!”“เจียงอวี่!”ถึงกับเรียกชื่อเต็มแบบนี้ แสดงว่าพี่ชายไม่ได้ล้อเล่นจริง ๆ เจียงอวี่ไม่กล้าแหย่อีก “ก็ได้ ๆ รู้แล้ว พวกเราจะกลับเดี๋ยวนี้”“อีกครึ่งชั่วโมง ฉันต้องเห็นเธออยู่ที่บ้าน”พูดจบปลายสายก็ตัดสายทันที ไม่เปิดโอกาสให้เจียงอวี่ได้พูดอะไรต่อเจียงอวี่เบะปาก รู้อย่างนี้รอพรุ่งนี้ค่อยส่งคลิปให้พี่ชายดูก็ดีเธอเ

หรงซูเดินไปหาเหมยเหม่ย พลางพูดอย่างอ่อนโยนว่า “เหมยเหม่ย พวกเราตกลงกันแล้วว่าจะอยู่เป็นเพื่อนหยาหย่ากับคุณน้าเจียงอวี่ที่นี่ไง เราทิ้งพวกเธอไว้ไม่ได้นะ”เหมยเหม่ยพองแก้มเล็ก ๆ แล้วพูดว่า “แต่คุณพ่อก็มาหาแล้ว จะทิ้งคุณพ่อไว้คนเดียวก็ไม่ได้เหมือนกัน งั้นวันนี้พวกเราไปอยู่กับคุณพ่อได้ไหมคะ?”หรงซูพูดว่า “ตอนนี้แม่ไม่ค่อยสบาย อยากพักผ่อน วันนี้ให้คุณพ่อพาเหมยเหม่ยไปเที่ยวนะ!”คุณตอนนี้เหมยเหม่ยอยากอยู่กับเซิ่งถิงเชิน เธอจึงไม่มีทางฝืนรั้งลูกไว้ได้เหมยเหม่ยหันไปมองพ่ออีกครั้งเซิ่งถิงเชินลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ แล้วพูดว่า “งั้นให้คุณแม่พักผ่อนให้ดี ๆ ก่อน วันนี้เหมยเหม่ยอยู่กับคุณพ่อนะ”เหมยเหม่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำว่า “งั้นก็ได้ค่ะ!”ตั้งแต่ต้นจนจบ เซิ่งถิงเชินไม่ได้พูดกับหรงซูอีกแม้แต่คำเดียวหรงซูก็ขี้เกียจจะสนใจเขาเหมือนกันหรงซูให้พี่เลี้ยงเก็บเสื้อผ้าของเหมยเหม่ยสองชุด แล้วส่งให้เซิ่งถิงเชินเซิ่งถิงเชินอุ้มเหมยเหม่ยขึ้นรถ เหมยเหม่ยนั่งอยู่ในรถแล้วโบกมือให้หรงซูรถค่อย ๆ แล่นออกไป หรงซูยืนอยู่ที่เดิม จนรถลับสายตาไปแล้วจึงหันกลับเข้าไปในบ้านเจียงอวี่กับหยาหย่าอยู่

“ในเมื่ออาลัยอาวรณ์ขนาดนี้ เซิ่งถิงเชิน แล้วคุณจะเสแสร้งไปทำไม?”สีหน้าของชายหนุ่มยิ่งมืดครึ้ม บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบทำให้คนหายใจไม่ออกอันชิงเยว่มองหรงซูด้วยแววตาอำมหิต มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันบาง ๆ เธอคงคิดจริง ๆ ว่าแค่ตัวเองคลอดเหมยเหม่ยแล้ว จะทำอะไรก็ได้ต่อหน้าเซิ่งถิงเชินไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาด้วยท่าทีแบบนี้ คนอย่างเซิ่งถิงเชินที่หยิ่งในศักดิ์ศรี ยิ่งไม่มีวันยอมให้ใครมาดูหมิ่นหรงซูมีแต่จะทำให้เซิ่งถิงเชินยิ่งรังเกียจเธอมากขึ้นจู่ ๆ เซิ่งถิงเชินก็ปล่อยมือของเธอ หรงซูรีบดึงมือกลับมากุมข้อมือตัวเองไว้ ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะเย็นเยียบของชายหนุ่ม“หรงซู เธอยังไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนฉัน”พูดจบชายหนุ่มหันตัวเดินกลับไป ขณะเดินผ่านหรงซู เธอสัมผัสได้เพียงแรงกดดันที่ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกอันชิงเยว่รีบสาวเท้าตามไป “พี่เชิน”หรงซูยืนอยู่ที่เดิมสายลมยามค่ำคืนพัดชายกระโปรงของเธอพลิ้วไหว เธอถอนหายใจยาว ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้ายามราตรีอันกว้างใหญ่ ใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะสงบสติอารมณ์ลงได้......จู่ ๆ เซิ่งถิงเชินก็หยุดเดินอันชิงเยว่ชะงัก เมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศเย็นเ

ระหว่างที่เธอพูด ก็หยิบกล่องหนึ่งให้เผยอวี้ หยิบอีกกล่องให้เซิ่งถิงเจ๋อเผยอวี้กล่าว “ของเยอะแยะขนาดนี้ เธอไปนำเข้าสินค้าหรือไง แล้วเธอซื้ออะไรให้ตัวเองล่ะ?”“ฉันไม่ลำบากตัวเองอยู่แล้ว”หรงซูยิ้มพร้อมเชิดคางขึ้น แล้วโชว์สร้อยไข่มุกมูลค่าห้าแสนที่เธอซื้อเองให้พวกเขาดู“สวยไหม?”“สวยมาก เข้ากับเธอมาก” น้ำเสียงเซิ่งถิงเจ๋ออ่อนโยน เอ่ยชมอย่างจริงใจหรงซูเก็บสร้อยเอาไว้ จากนั้นนำของในกระเป๋าเดินทางออกมาทีละอย่าง และวางเต็มโซฟาคืนนั้นเซิ่งถิงเจ๋อกินอาหารเย็นที่บ้านตระกูลหรงหรงชิงเหวินยังให้อั่งเปาเซิ่งถิงเจ๋อหนึ่งซอง“ไม่ต้องเกรงใจ รับไว้เถอะ ไม่มากหรอกถือว่าเอาสิริมงคลแล้วกัน”เซิ่งถิงเจ๋อรับมาด้วยสองมือ กล่าวว่า “ขอบคุณคุณอาครับ”หลังกินอาหารเย็น เซิ่งถิงเจ๋อเตรียมตัวจากไป คืนนี้ต้องกลับไปบ้านใหญ่หรงซูมาส่งเขาถึงหน้าประตู ขณะเซิ่งถิงเจ๋อหันหลังขึ้นรถ จู่ ๆ หรงซูก็ถาม “คุณปู่ของนายไม่สบายเหรอ?”เซิ่งถิงเจ๋อชะงักไปสักครู่ แล้วตอบ “อืม ตอนนี้พักอยู่ที่โรงพยาบาลเพื่อเฝ้าดูอาการ เดี๋ยวฉันจะแวะไปดูที่โรงพยาบาลด้วย”หรงซูพยักหน้า ดูท่าร่างกายของคุณท่านเซิ่งคงไม่ค่อยแข็งแรงจริง

หลายวันนี้ซูชิงจือสืบต้นสายปลายเหตุที่หรงซูแต่งงานกับเซิ่งถิงเชินอย่างชัดเจนแล้วเขาได้รับรู้จากพ่อ ว่าตอนมัธยมปลายปีที่สองเสี่ยวซูเคยป่วยหนัก จนทำให้รูปร่างหน้าตาเปลี่ยนไปทั้งหมดตอนนั้นเจียงหวยซวี่บ่มเพาะเธอ แต่สุดท้ายเสี่ยวซูเลือกไปเป็นผู้ช่วยเซิ่งถิงเชินที่อวิ๋นซาน ตอนนั้นอาจเป็นความเพ้อฝันไร้เดียงสาที่เด็กสาวคนหนึ่งมีต่อความรัก ถูกดึงดูดโดยบุคลิกภายนอกของเซิ่งถิงเชินเท่านั้น“ช่วงเวลานั้น นายจำเธอไม่ได้เลยสักนิดจริงเหรอ?”เซิ่งถิงเชินค่อย ๆ วางถ้วยชาในมือลง กล่าวว่า “เป็นเรื่องตั้งแต่ห้าปีก่อน ทุกอย่างได้เกิดขึ้นแล้ว พูดอะไรก็ไม่มีความหมาย ฉันเองก็ไม่อยากพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว”ซูชิงจือมองเขาด้วยสายตาลุ่มลึก สีหน้าขึงขัง กล่าวว่า “เพราะนายคือคนที่ได้ประโยชน์ ดังนั้นนายเลยรู้สึกว่าสามารถผ่านไปได้ง่าย ๆ แต่คนที่ได้รับความเจ็บปวด จะไม่มีวันลืมว่าตัวเองเคยเจออะไรมาบ้าง”เซิ่งถิงเชินนิ่งเงียบไม่ตอบรับ“นายไม่เคยถูกคนที่รักที่สุดทำร้าย ดังนั้นนายไม่มีวันเข้าใจความเจ็บปวดที่ฝังลึกเข้าไปในหัวใจ มันจะเหมือนฝันร้ายที่ซ่อนอยู่ในใจ ซึ่งไม่มีวันหายไปตลอดชีวิต”ตอนนั้นสิ่งที่เซิ่