Alle Kapitel von หย่ารักทวงใจ: Kapitel 601 – Kapitel 610

เซิ่งถิงเชินยิ้มบางเป็นรูปโค้งแล้วพูดอย่างอ่อนโยน “อีกเดี๋ยวเหมยเหม่ยก็รู้เอง”หรงซูช้อนตาจ้องเขาสายตาของเซิ่งถิงเชินหยุดที่เธอ กล่าวว่า “พาเหมยเหม่ยขึ้นไปเปลี่ยนชุดชั้นบนก่อน เตรียมชุดตรุษจีนเอาไว้”เหมยเหม่ยถึงได้เข้าใจ แล้วจูงมือแม่ พูดอย่างตื่นเต้น “คุณแม่คะ คุณพ่อเตรียมชุดตรุษจีนเอาไว้ให้พวกเรา พวกเรารีบขึ้นไปเปลี่ยนชุดดีกว่าค่ะ”หรงซูขึ้นชั้นบนเป็นเพื่อนเหมยเหม่ย แล้วเปลี่ยนชุดใหม่ให้เธอ เป็นชุดจีนราชวงศ์หมิงแบบมงคล ตรงปกเสื้อปักลวดลายเมฆมงคล ยิ่งขับให้เหมยเหม่ยน่ารักสดใสอาหารเย็นข้ามปีในตอนค่ำบนโต๊ะอาหารมีเพียงพวกเขาสามคน ไม่มีความครึกครื้นของคนจำนวนมากเหมือนในอดีต แต่กลับแฝงด้วยความอบอุ่นที่เงียบเชียบเหมยเหม่ยนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองคน กินอย่างอารมณ์ดี น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง “ต่อไปทุกปี เหมยเหม่ยจะฉลองตรุษจีนพร้อมกับคุณพ่อคุณแม่”หลังกินอาหารเย็นข้ามปีเซิ่งถิงเชินนำของขวัญที่เตรียมไว้ออกมา แล้วยื่นไปตรงหน้าหรงซู กล่าวว่า “ลองเปิดดูสิ”หรงซูมองแวบหนึ่ง ก็ได้ยินเหมยเหม่ยพูดเร่ง “คุณแม่คะ คุณแม่รีบเปิดดูสิ เหมยเหม่ยเองก็อยากเห็น”หรงซูมองลูกสาว แล้วแกะบ

ทีวีกำลังฉายละครตลกสั้นอยู่ บทพูดที่เปี่ยมด้วยอารมณ์ขันและไหวพริบ บวกกับการแสดงอันยอดเยี่ยมของนักแสดง ทำให้เสียงหัวเราะของผู้ชมในห้องส่งดังลอดออกมาจากหน้าจอ ซึ่งสนุกสนานมากนอกหน้าจอทีวี ทั่วทั้งห้องรับแขกเงียบสงัดจนรู้สึกกดดัน สองคนที่กำลังดูละครตลก บนใบหน้าไม่มีรอยยิ้มสักนิด รอบตัวอบอวลไปด้วยบรรยากาศเย็นชาและห่างเหินจาง ๆไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหนก็ได้ยินเสียงชายหนุ่มกล่าวเชื่องช้า “เธอทะเลาะกับฉันได้ ทำสงครามเย็นกับฉันได้ ส่วนเรื่องหย่า ไม่ใช่สิ่งที่จะพูดออกมาส่งเดชเพราะความหุนหันพลันแล่น”ได้ยินดังนั้นใบหน้าหรงซูเคร่งขรึม สีหน้าเย็นชา น้ำเสียงเยือกเย็นเป็นพิเศษ “อย่าลืมข้อตกลงระหว่างเรา การหย่าเป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น คุณเองก็ไม่จำเป็นต้องบังคับตัวเอง”เซิ่งถิงเชินกล่าวเสียงเรียบ “สำหรับฉันไม่มีคำว่าบังคับ”ได้ยินแบบนั้นแววตาหรงซูหม่นลงได้ยินเพียงเขาพูดต่อไป “ต่อให้ต้องหย่ากัน แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น ฉันหวังว่าเธอจะทำหน้าที่ของคนเป็นแม่และภรรยาให้ดี”หรงซูชำเลืองมองเขา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยบาง ๆ “ดังนั้นความหมายของคุณก็คือ ผู้หญิงที่จดทะเบียนแล้ว ก็ควรสำรวมดูแลส

“พวกเธอเที่ยวให้สนุกนะ ฉันอยู่ที่บ้านสงบ ๆ ก็ดีเหมือนกัน” เจียงหวยซวี่กล่าวตอนนี้เจียงหวยซวี่เดินได้ปกติไม่มีปัญหา เพียงแต่ยังเคลื่อนไหวมากไม่ได้ ยังต้องพักฟื้นให้ดี หรงซูกำลังคิดว่าจะบอกเหมยเหม่ยยังไงดีก็ได้รับสายจากเหมยเหม่ยวันนี้เธอจะกลับไปเล่นกับลูกพี่ลูกน้องทั้งสองคนที่บ้านใหญ่ “วันนี้คุณพ่ออยู่เป็นเพื่อนคุณแม่ คืนนี้พวกเราทานอาหารด้วยกันดีไหมคะ?”สำหรับเรื่องที่เหมยเหม่ยไม่มาหาตัวเอง หรงซูไม่แปลกใจมาก ตระกูลเซิ่งให้ความสำคัญกับชื่อเสียงมาตลอด โดยเฉพาะคุณนายใหญ่เซิ่ง มาตรฐานที่มีต่อลูกสะใภ้หลานสะใภ้ ล้วนต้องสามารถช่วยเหลือสามีและรักษาภาพลักษณ์ที่ดีของตระกูลเซิ่งต่อภายนอก หลังเกิดเรื่องตระกูลหลี่ ทางตระกูลเซิ่งต้องมีอคติต่อเธอมากขึ้นแน่นอนตอนนี้ในใจพวกเขาคงไม่อยากให้เธอกับเหมยเหม่ยอยู่ด้วยกันมากนัก คาดว่าคงอยากให้เซิ่งถิงเชินกับเธอรีบหย่ากันโดยเร็วหรงซูตอบรับหนึ่งคำ และวางสายของเหมยเหม่ย จากนั้นโทรหาเซิ่งถิงเชิน “ฉันมีนัดแล้ว คุณไม่ต้องมาหาฉันหรอกค่ะ”เซิ่งถิงเชินไม่ว่าอะไร กล่าวว่า “ได้ งั้นคืนนี้ฉันค่อยไปรับเธอ!”ต่อมาหรงซูกับเผยอวี้และเจียงอวี่ บอกลาเจียงหวยซวี่ก

เซิ่งถิงเชินกล่าว “พรุ่งนี้ช่วงเช้า พวกเราจะไปอวยพรตรุษจีนที่ตระกูลฟู่ ตอนบ่ายพาเหมยเหม่ยไปสวนสนุก พรุ่งนี้เช้าจะได้ไม่ต้องย้อนมารับเธอ”หรงซูกล่าว “พรุ่งนี้เช้าฉันจะขับรถตรงไปบ้านตระกูลฟู่ นี่ก็ดึกแล้ว ฉันเองก็ไม่อยากเหนื่อยอีก”เซิ่งถิงเชินไม่บังคับ “งั้นก็ได้ เธอรีบพักผ่อนเถอะ”หลังจากนั้นเซิ่งถิงเชินขับรถจากไปคืนนั้นจนถึงตอนใกล้รุ่งหรงซูถึงดูสารคดีการเติบโตของเหมยเหม่ยจนจบ ห้าปีมานี้เหมยเหม่ยเติบโตโดยถูกประคบประหงมมาอย่างดีจริง ๆเธอหวังเหลือเกินว่าเหมยเหม่ยจะเติบโตอย่างไร้กังวลแบบนี้คืนนั้นจู่ ๆ เธอก็ฝันร้าย ฝันว่าเหมยเหม่ยร้องไห้ตะโกนเรียกหาแม่ เซิ่งถิงเชินอุ้มเหมยเหม่ยที่ร้องตะโกนเอาไว้ แล้วมองเธออย่างเย็นชา เธออยากเข้าไปอุ้มลูก แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็สัมผัสลูกไม่ได้ จนกระทั่งเขาอุ้มเหมยเหม่ยหันหลังจากไปเธอตกใจตื่นขึ้นมาทันที หัวใจยังคงปวดหนึบอยู่ ทำให้เธอไม่สามารถดึงสติกลับมาได้แม้จะผ่านไปเนิ่นนาน เธอนอนอยู่บนเตียงแบบนั้น และนอนไม่หลับอีกต่อไปเช้าวันต่อมา ดวงตาก็บวมเป่ง หลังจากล้างหน้าแต่งตัวเสร็จ เธอก็ทายาแก้บวม แต่งหน้าปกปิดความอิดโรยบนใบหน้าวันนี้เผยหลานหัวต

สายตาของเซิ่งถิงเจ๋อไปหยุดที่เซิ่งถิงเชินกับเซิ่งถิงอวี้ที่กำลังเล่นกีฬาในสนาม หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งกล่าวว่า “รอให้ถึงเวลานั้นจริง ๆ พี่ค่อยมาเตือนผมเถอะ!”หลังกินอาหารเย็นเซิ่งถิงเชินพาเหมยเหม่ยเตรียมจะกลับไป เหมยเหม่ยบอกลาผู้ใหญ่ทีละคน หรงซูเองก็บอกลาพวกคุณท่านฟู่ก่อนจากไปคุณนายใหญ่ฟู่มอบคทาหยกหรูอี้ให้เธอหนึ่งด้ามหรงซูดีใจจนทำตัวไม่ถูก ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าจะรับไว้ยังไงคุณนายใหญ่ฟู่พูดอย่างอ่อนโยน “เป็นครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น รับไว้เถอะ”หรงซูเข้าใจครอบครัวเดียวกันที่คุณนายใหญ่ฟู่บอก เพราะเห็นเธอเป็นภรรยาของเซิ่งถิงเชิน เป็นหลานสะใภ้ตระกูลเซิ่งแม้ในใจเธอจะไม่ยอมรับสถานะแบบนี้ แน่นอนว่าตระกูลเซิ่งเองก็ไม่ยอมรับ แต่เธอก็ไม่รู้จะปฏิเสธน้ำใจคุณนายใหญ่ฟู่ยังไงให้บัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่นยังไม่ทันที่หรงซูจะเอ่ยปาก เซิ่งถิงเชินก็รับคทามาจากมือพ่อบ้าน แล้วบอกคุณนายใหญ่ฟู่ “ขอบคุณคุณย่าฟู่ครับ ผมจะรับแทนเธอเอง”คุณนายใหญ่ฟู่มองเขา แล้วพูดอย่างมีนัย “ต่อไปก็ใช้ชีวิตกันให้ดี ๆ”เซิ่งถิงเชินพยักหน้ากล่าวว่า “ผมทราบแล้วครับ”หรงซูเองก็ไม่ว่าอะไรอีก จึงขอบคุณคุณนายใหญ่ฟู่จ