Paid to Say I Do のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

Tiffany’s POVUmupo ako sa kama ng hotel, hawak ang tiyan ko, iniisip ang nangyari sa clinic.Ilang linggo pa lang, pero ramdam ko na ang bigat ng lahat. May buhay na sa loob ko… at kahit gaano pa ito maliit, alam ko na forever magbabago ang buhay ko.Tumawag si Scarlett sandaling makauwi ako.“Cyanne,” boses niya sa telepono, kalmadong tono pero may pagka-urgent, “everything went well, but you need to be careful. Step one, wait for the non-invasive paternity test at eight weeks. Step two, monitor your health. And step three… control who knows about this, especially Javier.”Huminga ako nang malalim, ramdam ang kaba sa dibdib ko.“Step three…” bumulong ako sa sarili ko. “How… how can I even do that? What if he finds out?”“Don’t panic,” dagdag ni Scarlett. “We’ll manage everything. Just focus on you and the baby.”Pinikit ko ang mata, sinusubukang pakalmahin ang sarili. Pero sa likod ng isip ko, bumabalik-balik ang tanong: dapat ko ba siyang sabihan? Javier… may karapatan siyang malam

Javier’s POVTahimik ang opisina ko, pero hindi tahimik ang isip ko.Nakatitig ako sa malaking bintana sa likod ng mesa ko habang pinagmamasdan ang lungsod sa ibaba. Karaniwan, ganitong oras ay abala ako sa mga dokumento, meetings, at mga desisyon na kailangang gawin para sa kumpanya.Pero ngayon… hindi ako makapag-focus.May isang eksena na paulit-ulit na bumabalik sa isip ko.Ang simbahan.Ang kasal.At ang babaeng nakita ko sa pinakadulo ng mga upuan.Naka-cap siya at parang pilit na itinatago ang mukha niya. Halos isang segundo ko lang siyang nasilayan bago siya tumayo at lumabas.Pero kahit ganoon… may kakaibang pakiramdam ako.Parang may kung anong pamilyar sa kanya.Parang kilala ko siya.Napailing ako at bumalik sa mesa, sinubukang balikan ang mga papeles na nasa harap ko. Pero kahit ilang beses ko basahin ang laman ng document, wala akong naiintindihan.Biglang nag-ring ang cellphone ko sa mesa.Napatingin ako sa screen.Isabella.Huminga ako nang malalim bago ko sinagot ang

Javier’s POVTahimik ang opisina. Nakaupo ako sa desk, nakatingin sa computer screen, pero hindi makapag-concentrate.Paulit-ulit sa isip ko ang babaeng nakita ko sa simbahan naka-cap, naka-mask, nakaupo sa pinakadulo. Kahit ilang ulit kong pilit kalimutan ay hindi ko magawa. Hindi kaya siya yung babaeng nakikita ko sa utak ko pag nakaka alala ako ng mga bagay?Napahinga ako nang malalim at itinapik ang telepono sa mesa. Sandali, kailangan kong mag-focus.May meeting ako sa Marriott Hotel mamaya. Importanteng kliyente, bagong proyekto pero hindi maalis sa isip ko ang larawan ng babae.Tumayo ako, humakbang papunta sa window, at tinanaw ang kalye sa labas ng gusali. Ang mundo sa labas ay tila normal, ngunit sa loob ng isip ko, nag-iikot pa rin ang tanong na hindi ko masagot.Humakbang pabalik sa desk at inihanda ang gamit para sa meeting. Notes, agenda, presentation slides all ready.Tumunghay ako sa kalendaryo sa screen. Oras na para umalis papuntang Marriott.Naglakad ako palabas ng

Javier’s POVMabigat ang ulo ko nang unti-unti akong magising.Ang unang bagay na naramdaman ko ay sakit ng ulo malamang dahil sa mga nainom ko kagabi.Dahan-dahan akong napamulat.Tahimik ang kwarto ng hotel. Ang kurtina ay bahagyang nakabukas at ang sinag ng umagang araw ay tumatama sa sahig.Napakunot ang noo ko.Parang may kulang.Napatingin ako sa tabi ko.Wala na siya.Bahagya akong napabangon mula sa kama, hinagod ang buhok ko habang pilit inaayos ang magulong alaala sa isip ko.Unti-unting bumalik ang mga eksena ng kagabi.Ang hallway.Ang babaeng tumawag sa pangalan ko.At pagkatapos…Ang halik.Napapikit ako sandali habang pinipisil ang tulay ng ilong ko.Hindi iyon simpleng gabing dulot ng alak.Alam ko iyon.Mas malinaw pa sa hangover ko ang isang bagay.Siya.Ang babaeng kasama ko kagabi… siya rin ang babaeng nakikita ko sa panaginip ko.Ilang beses ko na siyang nakita sa isip ko isang anino, isang presensya na hindi ko maipaliwanag. Ngunit kagabi… totoo siya. Alam kong

Javier’s POVPaglabas ko ng hotel lobby ay agad akong tumigil sandali sa may gilid ng entrance. Hawak ko pa rin ang phone ko, pero hindi ko alam kung bakit parang mabigat ang pakiramdam sa dibdib ko.Hindi ko naman siya kilala.Pero bakit parang may mali sa pakiramdam ko nang marinig kong kasama niya ang lalaking iyon?Napailing ako at naglakad papunta sa parking area. Pagkasakay ko sa kotse, sandali akong napasandal sa upuan at ipinikit ang mga mata ko.Bigla kong naalala ang nangyari kagabi.Ang paraan ng paghawak ko sa kanya.Ang halik.At ang gabing iyon na parang may kakaibang koneksyon sa pagitan namin kahit hindi ko siya kilala.Napamura ako nang mahina.“Damn…”Hindi ko dapat iniisip iyon.May asawa na ako.Para bang sinampal ako ng konsensya ko sa mismong sandaling iyon.Kinuha ko ang phone ko para sana paandarin ang navigation nang bigla itong mag-vibrate.Isabella calling.Napabuntong-hininga ako bago ko sinagot ang tawag.“Hello.”“Javier?” boses ni Isabella sa kabilang li