Semua Bab Paid to Say I Do: Bab 101 - Bab 110

Scarlett’s POVTahimik ang loob ng opisina ko nang muling mag-ring ang phone sa mesa. Alam ko na agad kung sino iyon.Ang taong pinakuha ko ng CCTV footage mula sa Marriott.Kinuha ko ang phone at agad itong sinagot.“Yes?”“Ma’am,” sagot ng lalaki sa kabilang linya. “Nakuha na po namin ang CCTV footage.”Napatuwid ako sa pagkakaupo.“Tell me.”“Yes, ma’am. Dumating po si Mr. Villamor sa Marriott kagabi para sa meeting niya. After po ng meeting niya ilang sandali siyang nag-stay sa bar bago siya nag-check in sa isang room.”Tahimik akong nakikinig habang pinipilit panatilihing kalmado ang boses ko.“Then?” tanong ko.“Sa hallway po ng floor kung saan siya naka-check in… may nakita kaming babae.”Napasingkit ang mga mata ko.“Can you see her face?”“Hindi po malinaw, ma’am. Naka-cap at naka-mask siya.”Napahigpit ang hawak ko sa phone.Cap.Mask.Isang tao lang ang kilala kong ganyan magtago.Cyanne.“Continue,” malamig kong sabi.“Sa footage po, mukhang may sinabi ang babae kay Mr. Vi

Scarlett’s POVHindi ako mapakali.Hindi sapat ang “I’ll think about it.” Kapag si Cyanne ang nagsalita ng ganoon, ibig sabihin ay may balak na siya.At kung babalik siya ng Singapore ngayon, mawawala ang pagkakataon para sa paternity test.Mawawala ang kontrol ko sa sitwasyon.Hindi pwedeng mangyari iyon.Agad kong tinawagan ang assistant ko.“Cancel my afternoon appointments,” utos ko agad.“Yes, ma’am?”“Prepare the private jet schedule. I need confirmation on flights to Singapore.”“Understood.”Pagkababa ng tawag, mabilis kong binuksan ang system records na nakuha namin mula sa hotel coordination contact.Kung aalis siya, dapat may booking siya. Dapat may flight record.Habang naglo-load ang screen, ramdam ko ang tibok ng puso ko.Hindi ito simpleng pag-alis lang.Ito ay pagtakas.At kapag nakatakas siya bago matapos ang test,mawawala ang leverage ko.Biglang nag-ring ang phone ko ulit.“Ma’am,” sabi ng investigator ko. “May update po.”“Ano iyon?”“Confirmed po. May flight res

Scarlett’s POVHindi ako mapakali.Hindi dahil sa delay.Kundi dahil pakiramdam ko, may gumagalaw sa likod ng mga pangyayari.Tumayo ako sa tabi ng glass window ng lounge, pinagmamasdan ang runway habang naghihintay ng update.Calm ako sa panlabas. Pero ang isip ko—mas mabilis kaysa sa normal.Hindi ito simpleng flight delay.May mas malaking nangyayari.At hindi ko gustong may mangyaring hindi ko alam.Nag-vibrate ang phone ko.“Ma’am,” sabi ng assistant ko, “they’re still inside the airport.”Tumango ako.“Good. Do not lose track of them.”“Yes, ma’am.”Pagkababa ng tawag, napahigpit ang hawak ko sa phone.Hindi ako galit.Pero hindi rin ako kampante.Kung aalis sila ngayon, at hindi ko sila nakakausap bago iyon mangyari, mas magiging mahirap ang sitwasyon.At ayokong may desisyon na gagawin sila nang hindi malinaw ang lahat.Kailangan munang tapusin ang usapan.Hindi pwedeng basta na lang silang mawala.Huminga ako nang malalim at inayos ang coat ko.Kung kailangan ko silang harapi

Tiffany’s POVTahimik.Sobrang tahimik na parang kahit ang hangin ay natigil sa pagitan namin.Ramdam ko ang titig ni Javier mabigat, puno ng tanong, at ngayon… may halong desperation.Gusto niyang malaman ang totoo.At iyon ang pinaka delikadong bagay sa lahat.Dahan-dahan akong huminga.Hindi pa pwede.Hindi pa ngayon.“Cyanne,” mas madiin niyang tawag sa pangalan ko. “Don’t walk around it. I deserve to know.”Sumilay ang bahagyang pait sa labi ko.Deserve?Kung alam mo lang, Javier…Kung alam mo lang kung gaano mo piniling hindi alalahanin.“Deserve?” mahina kong ulit, halos pabulong.Umangat ang tingin ko sa kanya. Diretso. Walang iwasan.“Then start asking the right people.”Bahagyang kumunot ang noo niya.“What does that even mean?”Isang segundo.Dalawa.Pinilit kong pigilan ang sarili ko na sabihin lahat. Na ibuhos lahat ng katotohanan na ilang taon kong kinimkim.Pero alam kong kapag ginawa ko iyon…Hindi na kami makakabalik.Hindi na magiging pareho ang lahat.Kaya umatras a

Isabella’s POVHindi ko inaasahan na aabot ito sa ganito kabilis.Tahimik ang buong bahay, pero ramdam ko pa rin ang bigat ng hangin matapos ang pag-uusap namin ni Javier.“Should I?”Paulit-ulit sa isip ko ang tanong niya.At sa unang pagkakataon matapos ang napakatagal na panahon…nagduda siya sa akin.Napapikit ako sandali, pinipilit kontrolin ang paghinga ko.This is not good.Hindi dapat siya nagdududa.Hindi pa.Hindi habang hindi pa kumpleto ang lahat.Dahan-dahan akong lumakad papunta sa study room.Alam ko kung nasaan siya.At alam ko rin kung ano ang posibleng makita niya.Pagdating ko sa pintuan, bahagya itong nakaawang.Hindi ko agad binuksan.Sa halip, nanatili ako roon, nakikinig.Tahimik.Masyadong tahimik.Kaya itinulak ko ang pinto.At doon ko siya nakita.Nakatayo sa gitna ng silid.Hawak ang folder.At sa kamay niyaang litrato.Nanlamig ang buong katawan ko.So he found it.Mas maaga kaysa sa inaasahan ko.“Javier…”Mahina ang boses ko, pero sapat para marinig niya