Semua Bab Paid to Say I Do: Bab 71 - Bab 80

Javier’s POVHindi ko na mabilang kung ilang meeting ang dinaanan ko ngayong linggo.Caterer. Venue. Security. Guest list revisions. Family consultations.Parang mas komplikado pa ang wedding preparations kaysa sa isang corporate acquisition.“Sir, final na po ba itong seating arrangement?” tanong ng event coordinator habang nakalatag ang blueprint ng ballroom sa harap ko.“Final,” sagot ko agad, hindi na nag-angat ng tingin.Efficient. Decisive. Straight to the point.Ganito ako dapat.Ganito ako palagi.Sa opisina ko ngayon, nakasalansan ang mga folder na may label na Wedding Timeline, Engagement Dinner Program, Media Management.Lahat organisado.Lahat may deadline.Lahat nasa kontrol ko.Pero habang binabasa ko ang draft ng wedding vows na ipinasa ng coordinator para sa “inspiration,” may kung anong tumigil sa loob ko.“When I chose you…”Pinikit ko ang mata ko saglit.Chose.Pinili.May kakaibang bigat ang salitang iyon.Dahil hindi ko naman siya pinili.Sila ang pumili para saki

Javier’s POVPagpasok ko sa condo, sinalubong ako ng katahimikan.Walang ingay. Walang tao. Malinis. Organisado. Controlled.Eksakto sa gusto ko.Isinabit ko ang coat ko at inilapag ang susi sa mesa. Sandaling tumigil ang tingin ko sa paligid, parang may hinahanap kahit hindi ko alam kung ano.Naglakad ako papunta sa kusina para kumuha ng tubig.Pagbukas ko ng ref, may nahulog na maliit na bote mula sa gilid ng shelf.Bumagsak iyon sa sahig.Napamura ako ng mahina at yumuko para pulutin.Pero nang mahawakan ko ang bote,bigla akong napahinto.Strawberry.Simpleng flavored drink lang.Pero may kung anong sumagi sa isip ko.Isang mabilis na imahe.Hindi malinaw.Isang babae na nakasimangot habang hawak ang parehong bote.“Hindi ko gusto ‘yan, masyadong matamis.”Mahinang tawa.Sarcastic.Malambing.Nanigas ang katawan ko.Sino iyon?Tumayo ako nang dahan-dahan, hawak pa rin ang bote.Sinubukan kong idiin ang alaala.Mukha.Pangalan.Lugar.Wala.Blank.Pero ang pakiramdam hindi.Ramdam

Javier’s POVNakababad ako sa mga dokumento sa opisina, ngunit ramdam ko ang bigat sa dibdib parang may kulang sa buhay ko. Ilang araw na ang lumipas matapos ang aksidente, ngunit wala pa rin akong maalala nang buo. May mga piraso ng alaala paminsan-minsan na sumusulpot, ngunit malabo at naglalaho rin agad, parang mga ulap sa umaga.Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon ang nararamdaman ko. May mga taong tumatawag sa akin ng “Javier” na may halong pagkabahala, may mga mata na parang kilala ako, pero wala akong matandaan. Mayroon ding mga pangalan na pumapasok sa isip ko, pero hindi ko matukoy kung sino sila. Ang tanging malinaw sa akin ay ang bigat ng responsibilidad lalo na sa kumpanya at sa pamilya.“Mr. Mondragon, pinapatawag po kayo sa isang family meeting,” sabi ng secretary, maingat ang tinig. Nagpakita siya ng isang maliit na ngiti, marahil upang pakalmahin ako, ngunit hindi ito epektibo.Tumayo ako, bahagyang nahihirapan dahil sa kirot sa ulo at kalituhan. Huminga ako ng mal

Tiffany’s POVI was scrolling through my phone while sitting in the cafe… just minding my own business, when a post popped up. Akala ko usual school update lang, pero my heart literally stopped when I saw it.“Javier Mondragon & Isabella Villareal – Wedding Date Confirmed: March 30th”Nakita ko ang petsa at para bang huminto ang mundo ko. I couldn’t breathe. Ang puso ko ay tumibok ng sobrang bilis, parang gusto nang lumabas sa dibdib ko.“Oh my God…” bulong ko, nanginginig ang kamay habang hawak ang phone.Hindi ko alam kung bakit parang nahilo ako bigla, parang may kumagat sa tiyan ko. My vision blurred, and I felt myself tilting forward. “Ethan… Ethan…” halos maiyak ako habang iniiyak sa harap ng cafeteria.Before I knew it, I was collapsing, my legs giving out, and Ethan was there, catching me in the nick of time.“Tiff! Tiffany, hey look at me! I got you,” he said, panicked but steady, holding me tight as he guided me to the clinic nearby.Habang nakasandal ako sa braso niya, para

Tiffany’s POVTiffany’s POVNakapikit ako sa kama, mahigpit na hawak ang cellphone habang iniisip kung paano ko sasabihin ang bagay na kinatatakutan kong aminin. Ramdam ko ang bigat sa dibdib ko. Alam kong hindi ko na pwedeng ipagpaliban pa. Kailangan ko nang sabihin sa parents ko sa Pilipinas.Huminga ako nang malalim bago pindutin ang call button.“Mom… Dad…” nanginginig ang boses ko nang sumagot ang linya.“Anak, Tiffany! Kumusta ka na diyan sa Singapore?” tanong ni Mommy. May halong pag-aalala ang boses niya, parang ramdam niya agad ang kaba ko.“Mom… Dad… I… I need to tell you something,” mahina kong sabi. Halos hindi ko mapigilan ang luha na nagbabadyang pumatak. Pinilit kong huminga nang malalim para hindi tuluyang maiyak habang kausap sila.“Okay, anak… what is it?” sabi ni Papa. Mahinahon ang boses niya, pero ramdam ko ang pag-aalala.“I… I’m pregnant.”Pagkasabi ko noon, parang tumigil ang mundo.Biglang tumahimik sa kabilang linya. Kahit hindi ko sila nakikita, ramdam ko an