Paid to Say I Do のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

Tiffany’s POVNasa Pilipinas na ako ngayon, at ilang oras na lang, ikakasal na si Javier. Ang init ng hapon ay parang sumasalamin sa tensyon sa dibdib ko halo ng kaba, pangamba, at bigat ng responsibilidad. Hindi alam nila Mommy na nandito ko, hindi ko rin alam kung ipapaalam ko ba. Mas pinili ko mag stay sa hotel kasi pag umuwi ako sa bahay mag aalala lang sila Mommy.Nakaupo ako sa gilid ng kama, hawak-hawak ang baso ng malamig na tubig. Nakatingin sa labas ng bintana, sa mga taong nagmamadali sa kalye, ngunit para sa akin, tila ang mundo ay tumigil sa pag-ikot.Ilang oras na lang, at magaganap ang kasal na matagal nang pinaplano ng pamilya niya. Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya ngayon, kung iniisip pa rin ba niya ko. Ang tanging alam ko lang ay ang baby sa sinapupunan ko, at ang responsibilidad na kaakibat nito.Huminga ako nang malalim, pilit pinipigilan ang luha. Alam ko na kailangan kong maging matatag. Kailangan kong gawin ang tama para sa sarili ko at para sa baby. Ngun

Tiffany’s POVPagkalabas ko ng simbahan, agad akong huminga ng malalim. Para bang ngayon lang ulit nakahinga nang maayos ang dibdib ko matapos ang ilang minutong pilit kong pagpipigil sa emosyon ko sa loob.Mainit ang sikat ng araw sa labas, ngunit malamig pa rin ang pakiramdam ng mga kamay ko.Dahan-dahan kong inayos ang cap ko at bahagyang hinila pababa ang mask, sinisiguradong hindi ako makikilala ng kahit sino sa mga bisitang nagsisilabasan na rin mula sa simbahan.Tapos na.Kasal na sila. Ang simpleng katotohanang iyon ay parang mabigat na bato na tuluyang bumagsak sa puso ko. Ganun lang kabilis, hindi man lang umabot ng ilang buwan. Ganun nalang niya ko kadaling nakalimutan.Humakbang ako palayo sa simbahan, pilit na iniiwasan ang tingin ko sa pintuan. Ayokong makita silang muli habang lumalabas sila bilang mag-asawa. Hindi ko alam kung kakayanin ko pa iyon. Masyado ng masakit ang nararamdaman ko, hindi ko kakayanin pang makita sila. Pero hindi ko rin naman mapigilan ang sarili

Jaiver’s POVTahimik na ang hotel room nang gabing iyon.Tapos na ang reception, at karamihan sa mga bisita ay nakauwi na o bumalik sa kani-kanilang mga kwarto. Ang buong araw ay puno ng ingay, tawanan, at pagbati lahat ng inaasahan sa isang kasal.Dapat pagod na pagod na ako ngayon.Pero kahit nakahiga na ako sa kama, nakatitig lang ako sa kisame.Hindi ako makatulog.Sa tabi ko, mahimbing nang natutulog si Isabella. Mahinahon ang paghinga niya, tila walang kahit anong bumabagabag sa isip niya.Pero sa akin… hindi ganoon.May kung anong paulit-ulit na bumabalik sa isip ko.Ang simbahan.Ang aisle.At ang babaeng nakita ko sa dulo ng simbahan.Naka-cap.Naka-mask.Ilang segundo ko lang siyang nakita, ngunit hanggang ngayon ay parang malinaw pa rin sa isip ko ang presensya niya.Napabuntong-hininga ako at ipinikit ang mga mata ko.“Forget it, Javier,” mahina kong bulong sa sarili ko.Pero kahit pilitin kong alisin sa isip ko, parang may kung anong pakiramdam na ayaw akong tantanan.Par

Tiffany’s POVNanlamig ang buong katawan ko sa narinig kong boses mula sa labas ng pinto.“Good morning, Cyanne.”Parang biglang tumigil ang oras.Ilang segundo akong nakatayo lang sa harap ng pinto, hindi makagalaw, hindi makahinga nang maayos.Imposible.Paano niya nalaman na nandito ako?Mahigpit kong hinawakan ang doorknob habang pilit kinokontrol ang mabilis na tibok ng puso ko.Hindi ako pwedeng mag-panic.Dahan-dahan kong binuksan ang pinto.At tulad ng inaasahan ko…Nakatayo sa labas si Scarlett.Elegante pa rin tulad ng dati—maayos ang suot niyang blazer, mahinahon ang postura, at ang mga mata niyang matalim na tila kayang basahin ang bawat galaw ko.Para siyang hindi nagulat na makita ako.Parang matagal niya na akong hinahanap.“You’ve changed,” sabi niya habang tahimik akong pinagmamasdan.Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko.Napakabilis ng mga pangyayari.“P-paano niyo po nalaman na nandito ako?” sa wakas ay naitanong ko.Bahagyang ngumiti si Scarlett, ngunit hindi iy

Tiffany’s POVHindi pa rin ako makapaniwala sa nangyari kaninang umaga.Si Scarlett.Dito sa hotel.At ngayon…Papunta ako sa isang clinic na siya mismo ang nag-arrange.Tahimik akong nakaupo sa loob ng sasakyan habang pinagmamasdan ang mga gusali na nadadaanan namin. May driver siyang ipinadala para sunduin ako, at sinabi niyang magkikita kami sa clinic.Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o magpasalamat.Bahagya kong hinaplos ang tiyan ko.Ilang linggo pa lang.Halos wala pang nagbabago sa katawan ko.Pero alam kong may buhay na sa loob ko.“Ma’am, we’re here,” sabi ng driver.Bahagya akong napakurap bago tumango.Pagbukas ko ng pinto ng sasakyan, nakita ko agad ang clinic. Tahimik ito at mukhang pribado—halatang hindi ito basta-basta na clinic lang.Pagpasok ko sa loob, agad akong sinalubong ng receptionist.“Miss Cyanne?” magalang niyang tanong.Bahagya akong natigilan sa pangalang iyon.Matagal ko na ring hindi naririnig iyon.“Yes,” sagot ko.“This way, please.”Sumunod ak